سهم خاکستری مردم از معدن طلای بزرگ غرب کشور
دنیای معدن - معدن طلای ساریگونی در قروه واقع شده است، شهرستانی که عمده شهرتش در کشور را به واسطه تولید سنگ های معدنی مرغوب مرمر دارد و تنها معدن طلایش سهمی به غیر از خاکستر برای منطقه نداشته است.
به گزارش دنیای معدن، یکی از ثروتمندترین مناطق کشور در شرق کردستان قرار دارد، جایی که مردمش روی طلا نشسته اند، ولی سقف خانه هایشان چوبی است.
روستا هایی که بافت روستایی خود را حفظ کرده و هنوز هم می شود بوی کاهگل باران خورده را رد عبور از کوچه های آن حس کرد.
بهارلو، نی بند، داشکسان، قوجاق، جداقایه و باغلوجه ۶ روستایی است که روی گنج خوابیده اند و اهالی آن هر روز کوهی از طلا را مقابل چشمان خود می بینند، ولی سهمی از آن ندارند.
کوهی که به ساریگونی (اصطلاحی ترکی به معنای خورشید زرد) معروف است و آن را زرکوه هم می نامند.
چند دهه از روز هایی که همهمه پیدا شدن رگه هایی از طلا از دل این کوه بر سر زبان ها افتاد می گذرد، روز هایی که امید های مردم منطقه می رفت تا رنگ طلایی به خود بگیرد، اما جز خاکستر نصیبشان نشد.
خبرسازترین معدن
معدن طلای ساریگونی که از خبرسازترین معادن کشور به شمار می رود بار ها از سوی سرمایه گذاران خارجی دست به دست شد تا بالاخره قزاق ها قرعه آن را به نام خود زدند و استخراج طلا از زرکوه را آغاز کردند.
این معدن چند سال قبل به یکی از بزرگترین شرکت های اکتشاف و بهره برداری طلا با ماهیتی انگلیسی ـ استرالیایی واگذار شد، شرکت «ریوتینتو» از غول های معدن در جهان کار مطالعات اکتشافی این معدن را انجام داد، ولی به علت اختلاف هایی که با مسئولان وزارت صنایع و معادن آن زمان پیدا کرد حاضر به ادامه کار و بهره برداری نشد و اواخر سال ۱۳۸۹ از این طرح انصراف داد.
هرچند این طرح تا مرحله بهره برداری نیز پیش رفته بود، اما به یک باره شرکت خارجی از ادامه این طرح انصراف داد و حرف و حدیث های این انصراف در آن سال ها زبان به زبان چرخید که بسیاری آن را به صرفه نبودن استخراج طلا برای این غول معدنی دنیا و برخی آن را ناشی از تحریم ها اعلام کردند.
به هر حال هرچه که بود سرمایه گذار خارجی این طرح کنار کشیده بود و امید برای طلایی شدن کردستان رنگی خاکستری به خود می گرفت که قزاق ها وارد عمل شده و برای اجرایی شدن این طرح آستین بالا زدند.
آغاز فعالیت رسمی قزاق ها در این واحد معدنی از سال ۱۳۹۱ بود و عملیات اجرایی آن یک سال بعد کلید خورد و بالاخره سال ۱۳۹۴ قزاق ها کار استخراج طلا را به نام خود زند.
نیمی از طلای کشور در یک معدن
معدن طلای داشکسن قروه یکی از معادن غنی کشور است که ۷۰ درصد از طلای استخراجی این معدن در اختیار شرکت قزاقی قرار می گیرد و فقط ۳۰ درصد آن نصیب شرکت خدمات اکتشافی کشور می شود.
سالانه پنج تن طلای خالص از معدن طلای ساریگونی استخراج می شود که نیمی از طلای کشور را شامل می شود.
از طرفی، این کارفرمایان مطابق قانون ۹ درصدی حقوق دولتی پرداخت می کنند که از این رقم باید ۱۵ درصد آن به تامین زیرساخت های شهرستان اختصاص یابد.
مدیرعامل شرکت خدمات اکتشافی کشور مدعی است که طبق قوانین جمهوری اسلامی ایران، مالکیت معادن منتقل نمی شود و شرکت خدمات اکتشافی کشور مستأجر دولت در معدن ساری گونی است و بابت اجاره بهای آن به دولت، مبلغی پرداخت می کند.
به گفته محمد فاضلی، عده ای ابراز نارضایتی می کنند که چرا بخشی از درآمد حاصله از فعالیت این معدن برای استان کردستان و روستا های اطراف معدن هزینه نمی شود؛ در حالی که باید گفت که دولت باید این بودجه را اختصاص دهد، چرا که ما هزینه مربوطه را به دولت پرداختیم و حق دخالتی در نحوه هزینه کرد آن نداریم.
این گفته فاضلی در حالی است که بر اساس تبصره ۶ قانون ۱۴ معادن، ۱۵ درصد از درآمد معادن باید به استان های معدنی برگردد، مبلغی که سال گذشته رییس سازمان صمت استان گفت که برنگشته است.
او حتی پیرامون حقوق دولتی که از سوی این شرکت پرداخت می شود، می گوید: مطابق قانون، کارفرمایان معدن مبلغی به عنوان حقوق دولتی به دولت پرداخت می کنند و ۱۵ درصد از این حقوق وصولی دولتی طبق تبصره ۶ ماده ۱۴ قانون معادن باید صرف تأمین زیرساخت های قروه شود و این هزینه صرف جاده سازی در روستا های منطقه شده و این روند قرار است ادامه دار باشد.
فاضلی گفته که ساکنان روستا های نزدیک ساری گونی، انتظار دارند تمام این ۱۵ درصد صرف منطقه شود، اما این در حالی است که دولت بر اساس اهم و مهم و ضرورت ها و نیاز های موجود، این هزینه را صرف بخش های مختلف می کند و اینگونه نیست که تمام آن، صرف قروه و کردستان شود چرا که دولت باید مخارج دیگر خود را از طریق این حقوق دولتی تأمین کند!
شواهد حاکی از آن است که ۴۷ روستای شهرستان قروه با اینکه در نزدیکی معدن ساری گونی واقع شده اند، از نظر زیرساختی توسعه پیدا نکرده اند و تا سال ۹۸ آبرسانی در این روستا ها به صورت سیار صورت می گرفت، معضلی که در شرایط خشکسالی امسال شاید حادتر هم شده باشد.
رضا احمدی بازنشسته یکی از ارگان های نظامی است و سالهاست به شهر مهاجرت کرده، ولی نمی تواند از زادگاهش دل بکند، تمام اقوامش در بهارلو ساکن هستند.
از آلودگی آب های منطقه می گوید، آبی که محیط زیست عقیده دارد پاک است، ولی بیماری های مردم منطقه آن را رد می کند.
دکتر محمدی پزشک خانه بهداشت روستای بهارلوست، او می گوید: نتایج آزمایش کارگران معدن غیرقابل دسترس است و به گونه ای کاملا سری است، به هر ارگانی گفته می شود تا برای بررسی آب و خاک منطقه بیایند، پاسخ درستی نمی دهند.
اگرچه رییس سازمان صمت استان سلامت مردم را با ارزش تر از هر طلایی می داند، اما آنچه که به چشم می خورد این است که این معدن طلا، بلای جان مردم شده است.
مردمی که تمام ترسشان از آینده است، آینده ای که حتی ممکن است دیگر گندمشان را نخرند و حالا هم خیلی از محصولاتشان روی دستشان می ماند، چون می گویند که خاکشان سمی است.
اینکه معدن طلای ساریگونی چقدر ذخیره طلا دارد و اینکه چند درصد از درآمدش عاید کشور می شود، بماند، اینجا این مردم راه مهاجرت را انتخاب می کنند تا از خاکی بروند که خودشان دست به آن زدند و برایشان خاکستر شد، ولی برای قزاق ها طلا.
دیدگاهتان را بنویسید