گلگهر و سرمایه گذاری اجتماعی در سیرجان
دنیای معدن: اهدای دو دستگاه همودیالیز به بخش دیالیز بیمارستان امام رضا (ع) سیرجان، تازهترین حلقه از زنجیرهای است که در یک سال گذشته، نام گل گهر را در کنار بخشی از مهمترین مسائل اجتماعی شهرستان سیرجان قرار داده است.
به گزارش دنیای معدن، این اقدام در حالی انجام شده که شرکت در ۱۴۰۴ نیز سه دستگاه دیالیز و یک دستگاه احیای قلبی ریوی به بیمارستان امام رضا (ع) اهدا کرده و برای تجهیز درمانگاه محمود آباد نیز اعتبار اختصاص داده بود. ارزش این بسته درمانی در آن مقطع بیش از ۱۵ میلیارد تومان اعلام شد.
در نتیجه، اگر دو دستگاه جدید را در کنار سه دستگاه اهدایی سال گذشته قرار دهیم، می توان گفت حمایت گل گهر از بخش دیالیز سیرجان در این دوره به یک برنامه تکرارشونده تبدیل شده است، برنامه ای که به جای یک کمک نمادین، به طور مستقیم یک نیاز زیرساختی نظام سلامت محلی را هدف گرفته است. از منظر مسئولیت اجتماعی، همین استمرار اهمیت دارد، زیرا یکی از نقدهای رایج به مسئولیت اجتماعی بنگاه ها، مقطعی و تبلیغاتی بودن آن است.
اما حوزه سلامت تنها یکی از اضلاع فعالیت اجتماعی گل گهر در این دوره بوده است. آموزش را می توان یکی از مهم ترین محورهای جدید این رویکرد دانست. همکاری گل گهر و مجموعه شرکت های منطقه در مدرسه سازی، به ویژه در شرایطی که کمبود فضای آموزشی یکی از مسائل استان کرمان محسوب می شود، نشان می دهد نقش صنعت در حال عبور از کمک های خیریه ای به سمت مشارکت در توسعه سرمایه انسانی است. در مرداد ۱۴۰۴، آموزش و پرورش سیرجان از همکاری گل گهر و گهرزمین در پروژه های مدرسه سازی به عنوان اقدامی مؤثر برای کاهش محرومیت آموزشی شهرستان یاد کرد.
اهمیت این مسیر در سال ۱۴۰۵ بیشتر شد، به گونه ای که استاندار کرمان از الگوی شکل گرفته در گل گهر به عنوان الگویی برای مشارکت صنایع و معادن در نهضت مدرسه سازی یاد کرده است. این تحول از منظر توسعه منطقه ای قابل توجه است، شرکت معدنی دیگر تنها تأمین کننده منابع مالی برای یک پروژه اجتماعی نیست، بلکه به یکی از بازیگران توسعه زیرساخت عمومی منطقه تبدیل می شود.
محور سوم، بهبود کیفیت زندگی شهری است. در آذر ۱۴۰۴، عملیات فاز دوم جدول گذاری و آسفالت ۲۰۰ هزار مترمربع از معابر و خیابان های سیرجان با تأمین اعتبار از صندوق مسئولیت اجتماعی شرکت های منطقه گل گهر آغاز شد. این پروژه، از این جهت اهمیت دارد که مسئولیت اجتماعی را از حوزه های کلاسیک مانند مدرسه و درمان خارج کرده و به زیرساخت روزمره شهروندان رسانده است.
در حوزه حمایت از اقشار کم برخوردار نیز اقدامات متنوعی دیده می شود. در شهریور ۱۴۰۴، بیش از ۱۳۰ میلیارد ریال جهیزیه و نوشت افزار به نیازمندان با حمایت شرکت های منطقه گل گهر اختصاص یافت. همچنین ۲۰ زوج تحت پوشش بهزیستی سیرجان، شامل ایتام، معلولان و فرزندان زنان سرپرست خانوار، از کمک های مربوط به تأمین جهیزیه بهره مند شدند.
حمایت اجتماعی گل گهر به مسائل معیشتی محدود نمانده و حتی به حوزه آسیب های اجتماعی نیز رسیده است. در شهریور ۱۴۰۴، این شرکت زمینه آزادی ۱۵ زندانی جرایم غیرعمد سیرجان را فراهم کرد. پیش از آن نیز در جشن گلریزان زندان سیرجان، شرکت های منطقه گل گهر و خیران برای آزادی ۳۲ زندانی کمک کرده بودند.
فرهنگ نیز ضلع دیگری از این منظومه است. برگزاری چهارمین نمایشگاه بزرگ کتاب گل گهر و نمایشگاه مسئولیت های اجتماعی منطقه در آبان ۱۴۰۴، با حضور بیش از ۱۰۰ ناشر، نشان می دهد فعالیت اجتماعی این مجموعه تنها به ساخت و ساز و کمک مالی محدود نشده و تلاش شده حوزه فرهنگ و دسترسی عمومی به کتاب نیز در سبد مسئولیت اجتماعی قرار گیرد.
در نهایت می توان گفت نقطه قوت اصلی عملکرد گل گهر در این بازه، تنوع و استمرار است، سلامت، آموزش، زیرساخت شهری، حمایت از اقشار آسیب پذیر، آزادی زندانیان جرایم غیرعمد و فرهنگ. این تنوع نشان می دهد مسئولیت اجتماعی در حال تبدیل شدن به بخشی از رابطه صنعت و جامعه محلی است، نه تنها مجموعه ای از کمک های پراکنده.
با این حال، مرحله بعدی برای گل گهر باید عبور از «تعداد پروژه ها» به سمت اندازهگیری اثر اجتماعی پروژه ها باشد. اینکه چند دستگاه دیالیز اهدا شده یا چند مترمربع آسفالت شده، مهم است، اما پرسش مهم تر این است که این اقدامات چه میزان از کمبود خدمات درمانی، آموزشی یا شهری سیرجان را کاهش داده اند. انتشار گزارش های شفاف سالانه درباره بودجه مسئولیت اجتماعی، پروژه های اجراشده، جامعه هدف و نتایج قابل اندازه گیری میتواند اعتبار این اقدامات را افزایش دهد.
به بیان دیگر، گل گهر در یک سال گذشته یک قدم مهم از «کمک به جامعه» به سمت «سرمایه گذاری برای جامعه» برداشته است. اگر این مسیر با نیازسنجی مستقل، شفافیت مالی و ارزیابی اثرات اجتماعی ادامه یابد، می تواند الگویی برای سایر شرکت های بزرگ معدنی ایران باشد، الگویی که در آن بخشی از ثروت تولید شده از منابع معدنی، نه فقط در قالب اشتغال و مالیات، بلکه در قالب ارتقای کیفیت زندگی جامعه میزبان نیز بازتوزیع می شود.
دیدگاهتان را بنویسید