آیا واقعاً ادغام در صنعت فولاد چاره کار ظرفیت مازاد است؟
دنیای معدن - متال بولتن از سال 1972 تاکنون درخصوص تولید و رتبهبندی سالانه بزرگترین شرکتهای فولادسازی در جهان گزارش تهیه کرده که در این گزارشات تا حدی نتایج جالبی درخصوص ادغام در این صنعت در طی آن دوره به دست آمده است.
منبع: متال بولتن در حقیقت همانگونه که چارت نشان میدهد سهم 5 ، 10 و 20 فولادساز در سال 2012 مشابه سال 1972 بود. در طی آن دوره تا سال 1990 نوعی روند انفصال یا خروج از ادغام (de - Consolidation) مشاهده میشود، اما پس از آن از سال 1990 تا 2010 در صنعت ادغام مجدد به چشم میخورد که میتوان گفت دلیل اصلی آن تشکیل آرسلورمیتال در سال 2006 بود که اولین فولادسازان در جهان با بیش از یکصد میلیون تن تولید پا به عرصه بازار گذاشت. از آن زمان تاکنون به دلایلی چون بحران در اقتصاد جهانی و رشد شدید تولید فولاد چین روند ادغام متوقف گردیده است. لیست 20 شرکت برتر از 1972 تاکنون تغییرات زیادی کرده، چون در آن زمان هفت شرکت آمریکایی و اروپایی و پنج شرکت ژاپنی در لیست قرار داشتند. در سال 2012 فقط دو شرکت ژاپنی، سه شرکت آمریکایی و دو شرکت اروپایی (شامل تاتا استیل) دیده میشدند. در سال 1972 هشت شرکت چینی و شش شرکت در میان 10 شرکت به چشم میخورد. شرکت نیپون استیل در سال 1972 بزرگترین فولادساز در جهان شد که تولید آن فقط 33 میلیون تن بود، در حالیکه در سال 2012 بزرگترین فولادساز در جهان آرسلورمیتال بود که 94 میلیون تن تولید داشت. نیپون استیل ژاپن تنها فولادسازی بود که در لیستهای 10 فولادساز برتر در جهان در هر دو سال 1972 و 2012 به چشم میخورد. مسلماً سنجش ادغام از طریق میزان تولید فولاد خام گمراهکننده و خطاست (در درون صنعت فولاد) چون بازارهای منطقهای بیشمار و نیز محصولات فولادی متعددی وجود دارد. بعضی از این بازارها بسیار یکپارچهتر از سایر بازارها هستند (مانند بازارهای محصولات تخت یا صنایع لوازم خانگی و خودروسازی در اروپا و آمریکا در مقایسه با میلگرد ساختمانی در چین). به هر صورت تجزیه و تحلیل عجولانه در سطح محصول یا منطقهای نشان میدهد که قابلیت سودآوری چندان رابطهای با ادغام یکپارچه شدن ندارد. به هر روشی که اندازهگیری شود، میزان ادغام در صنعت فولاد بر حسب مناطق یا موجب محصول در مقایسه با سایر صنایع هنوز قابل توجه نیست. سهولت ورود به صنعت فولاد (هزینههای سرمایهای پایین و در مواقعی یارانههای دولتی) و رشد تجارت جهانی همواره در گذشته تلاشهای ادغام را مخدوش کرده است. لاکشمی متال موسس آرسلورمیتال معتقد بود که با ادغام شرکتهای بزرگ فولادسازی آسانتر میتوان با مسئله ظرفیت مازاد از طریق بستن کارخانههای با هزینههای تولید بالا و تعدیل تولید بصورت پیشگیرانهتر و ارزانتر در بحرانهای سیکلی مقابله نمود. مسئله تاریخی برای این صنعت این است که عمدتاً صنعتی است با هزینههای ثابت و هزینههای بالاسری بالا و اینکه هزینههای تولید واحدهای حاشیهای فولاد همواره بسیار پایینتر از تولید واحدهای اولیه آن بوده است. هزینههای حاشیهای تولید و کاهش تولید میانگین هزینههای واحد تولید را افزایش میدهد. این بدین است که غالبا هیچ نقطهای وجود نداشت که کوره بلند به جای صددرصد با 90 درصد ظرفیت کار کند.
دیدگاهتان را بنویسید