بهروز رهبریفرد در مصاحبهای ادعا کرد مهدی هاشمینسب هنوز هم پرسپولیسی است و قصد جدایی از این تیم را نداشت بلکه توسط علی پروین کنار گذاشته شد. به همین بهانه گفتوگویی با هاشمینسب انجام دادیم که میخوانید.
از صحبتهای رهبریفرد اطلاع دارید؟
نه!
(بخشی از حرفهای رهبریفرد را برای هاشمینسب تعریف کردیم.)
این نظر بهروز است ولی مسلماً کسی از دل من خبر ندارد.
همین الان بیشتر به پرسپولیس علاقهمند هستی یا استقلال؟
علاقه به حرف نیست، به عمل است. من برای هر تیمی که لباسش را به تن داشتم، با جان و دل بازی کردم، از پارسخودرو گرفته تا پاس و راهآهن و حتی کوپکتداق ترکمنستان. من از آن دسته پیشکسوتانی نیستم که در حرف عشق به قرمز و آبی دارند اما پای تلویزیون برای باخت تیم سابقشان لحظهشماری میکنند. هر وقت محتاج شدم، خودم را میچسبانم به یکی از تیمهای زمان بازیگریام ولی حالا که شکر خدا نیازمند بندهاش نیستم. صادقانه میگویم دنبال فوتبال نیستم. اگر در منزل بیکار باشم، یک مسابقه فوتبال داخلی را تماشا میکنم. حرف، باد هواست! در عمل برای پرسپولیس و استقلال بهترین تلاشم را انجام دادم، مؤثر بازی کردم و نان حلال درآوردم. هیچوقت کم نگذاشتم و ادا درنیاوردم.
با این حال هنوز گروهی از هواداران پرسپولیس به شما انتقادات تندی میکنند.
اگر به خواست آنها زندگی میکردم، تضمین میدادند آیندهام تأمین باشد؟ امروز آنها خرج من و پدر و مادرم را میدادند؟ اصلاً اگر هم چنین بود، بنده که صدقهبگیر نیستم. کسی که اتومبیل بنزش را میفروشد، اگر پول داشته باشد، نمیرود پراید بخرد. اگر پورشه نخرد، BMW میگیرد. پرسپولیس مرا نخواست، خب از دیگر تیم بزرگ کشور پیشنهاد داشتم و به استقلال پیوستم. مگر از دیوار خانه مردم بالا رفتهام که بخواهند انتقاد کنند؟ حقیقت ماجرا من یک دوره فوتبال بازی کردم و الان سالهاست از فوتبال متنفرم. دیدید که کلاس مربیگری نرفتم، پیشنهاد کار هم داشتم نه از رئال و بارسلونا بلکه لیگ دسته اول. آقای خداداد عزیزی هم دعوت به همکاری کرد اما به خودش هم گفتم دوست ندارم توی این فوتبال کار کنم. با اینکه کاری ندارم و اگر کمکمربی هم شوم، فلان مبلغ دستمزدم است اما چون از فوتبال خوشم نمیآید، پس باید قید پول چرب و نرمش را هم بزنم. از این اخلاقها ندارم که وقتی پای منفعتم وسط است، چشمم را روی اصولم ببندم.
چرا؟
از قدیم چند آدم رسانهای بامعرفت و خوب را میشناسم و دوستشان دارم ولی خودشان را، نه حرفهشان را! کلاً از هر چیزی که به فوتبال ربط داشته باشد، دوری میکنم. خدا شاهد است دوست ندارم تلویزیون نشانم بدهد، در رادیو اسمم را بشنوم، در رسانههای مجازی و مکتوب اسم و عکسم باشد. با خبرورزشی از روزی که وارد فوتبال شدم، رفاقت دارم و به خودم اجازه نمیدهم بگویم دوست ندارم در مورد فوتبال حرف بزنم اما به صورت کلی دوست دارم اسمم در تاریخ فوتبال وجود نداشته باشد. مردم اینقدر مشکلات دارند که دیگر دل و دماغ فوتبال را ندارند. چند هزار نفری هستند که میروند استادیوم تا با داد زدن یا فحش دادن خودشان را خالی کنند. امثال من مهرههای سوخته فوتبال هستیم چون یا نتوانستیم یا نخواستیم در دایره فوتبال باقی بمانیم. وقتی آدم زندگی، دلگرمی و تفریح داشته باشد، فوتبال به چه کارش میآید؟ نه همه فوتبال، منظورم این فوتبال خودمان است که حداقل از 10 سال گذشته شبیه زامبیها شده است.
و به عنوان سؤال پایانی؛ درباره بازی آخر هفته پرسپولیس و استقلال صحبت کن.
دوست دارم بازی مساوی شود تا هواداران واقعی دو تیم نه فحاشان و آدمهای بیفرهنگ، ناراحت نشوند. خوشبختانه کریخوانی کمتر شده است. امیدوارم جوانها اینقدر عدد 6 و 4 را به رخ هم نکشند. آنها در هیچکدام از اتفاقات مربوطه، شورت ورزشی یکی از دو تیم استقلال و پرسپولیس را نپوشیده بودند ولی حالا به هم عدد نشان میدهند. اصلاً به آنها چه ارتباطی دارد که دارند میان هواداران دو تیم حساسیت ایجاد میکنند؟ حساسیت در بلندمدت تبدیل به بغض و فحش میشود و فحش لایق خود فحاشان است.
منبع: خبر ورزشی
دیدگاهتان را بنویسید