نه استقلال شبیه استقلال بود، نه قلعهنویی شبیه قلعهنویی
لیگ سیزدهم خوب یا بد برای استقلال تمام شد. لیگی که میتوانست برای استقلال و سرمربی پرافتخارش در فوتبال ایران یک جام دیگر تقدیم کند اما پایانی دراماتیک داشت. استقلال به مقام پنجمی لیگ دست یافت و این بدترین کارنامه امیر قلعهنویی در رقابتهای لیگبرتر است. او از سال اول که به عنوان سرمربی در فوتبال ما احراز هویت کرد تا به امروز نتیجهای از این بدتر نگرفته بود.
شفقنا ورزشی به نقل از سایت رسمی روزنامه خبر ورزشی، لیگ اما خوب یا بد برای استقلال تمام شد و دیگر راه گریزی نیست. نه میشود تاریخ را به عقب برگرداند و نه کسی قادر است در کارنامه لیگ دست ببرد. همه چیز برای استقلال در فصلی که گذشت تمام شده و حقیقت فراروی همه است؛ استقلال پنجم شده و قلعهنویی بخشی از اعتبار مربیگریاش را از دست داده... مقام پنجمی را اگر پرویز مظلومی یا هر مربی دیگری در استقلال کسب میکرد امروز حتی روی بازگشت هم نداشت و برخوردها با او چنان سختگیرانه بود که تا مدتها حتی نمیتوانست از ورودی باشگاه استقلال عبور کند، چنانکه نایبقهرمانی و سومی استقلال با پرویز مظلومی باب میل خیلیها نبود و کسب جامحذفی هم باعث ماندگاری این مربی نشد. با این همه استقلال دو راه بیشتر پیشرو ندارد؛ اینکه تا ابد عزادار این مقام پنجمی باشد و دوم هم راهی برای عبور از این بحران پیدا کند. راه اول را که کسی توصیه نمیکند و بعید است همه غصهدار لیگ سیزدهم باشند. در گذشته پرسپولیس در جایگاهی به مراتب بدتر از پنجمی قرار گرفت و دورتر از این سالها استقلال با رولند کخ یک فصل فاجعهبار را سپری کرد. استقلال به نظر میرسد که باید هرچه زودتر از جا بلند شود و تکانی به خودش بدهد. آبی به صورت بزند و در خنکای این صبحهای بهاری با خود بگوید در گذشته چه کرد که امروز به این روز افتاد؟ بر امیر قلعهنویی چه گذشت که استقلال او تا اینقدر نچسب و آزاردهنده بود؟ قلعهنویی را پیشتر، همه ما به عنوان متخصص تیم بستن میشناختیم. او لیگ را با تمام قوا زیرنظر داشت. مردی که در تیمهای استقلال و سپاهان، بهترینهای لیگ را سوا میکرد و از آنها به درستی هم کار میکشید اما در این فصل خریدهای او هیچ شباهتی به گذشته نداشتند. در فهرست استقلال بازیکنانی را دیدیم که هرگز به کار این تیم نیامدند. قلعهنویی در سالهایی که باید سراغ پژمان نوری میرفت از حضور این بازیکن در تیمهایش استقبال نکرد و درست در سالهایی سراغ او را گرفت که نوری دیگر آن پژمان آماده سالهای قبل نبود. وضعیت نیکبختواحدی و آنچه بر او گذشت آنقدر تکراری و نخنماست که دوست نداریم به این ماجرا اشاره کنیم. قلعهنویی بازیکنی را برداشت که تیمهای دیگر هیچ تمایلی به جذب او نداشتند. ما بابت این صراحت لهجه حتی از خود نیکبخت عذرخواهی میکنیم اما شغل ما ایجاب میکند که با هیچکس تعارف نداشته باشیم و حقایق را بنویسیم. احمد جمشیدیان و مجید غلامنژاد از دیگر خریدهای پرت قلعهنویی بودند و هرگز به کار او نیامدند. کبه و اولادی هم از همه آنها بدتر. بازیکنانی وارد استقلال شدند که خود قلعهنویی به کار با آنها اعتقادی نداشت که اگر جز این بود لااقل به اولادی فرصت بازی میداد. نیکبخت هم اگر گاهی اوقات به میدان میرفت اجباری در این کار بود. قلعهنویی البته در مدیریت استقلال رگههایی از آن مربی اقتدارگرا را نشان داد اما مشورتناپذیری او باعث شد تا تصمیمات اشتباه، یکی پس از دیگری اول گریبان او و سپس استقلال را بگیرد. این فصل برای استقلال تمام شد و رفت و قراردادهای 90 درصد بازیکنان هم به پایان رسید. شاید این مسئله در تیمهای مدرن دنیا امری مذموم تلقی شود اما برای استقلال تصور میکنیم مایه مباهات است. استقلال باید تیم تازهای را تشکیل بدهد، حتی شده از ردههای پایه بازیکنانی را وارد مجموعه خود کند. اوضاع اقتصادی کشور دیگر جایی را برای ریخت و پاشهای میلیاردی باقی نمیگذارد و خوشبختانه بازیکنان امروز فهمیدهاند که دیگر نمیتوانند از استقلال به سادگی پول بگیرند چون دولت پولی ندارد که به استقلال و تیمهای شبیه آن بدهد. قلعهنویی یا هر مربی دیگری باید این تغییر و دگرگونی را در استقلال لحاظ کند. دیگر نمیشود با یک بازیکن 34 ساله قرارداد حدوداً یک میلیاردی بست. اصلاً اگر قرار باشد استقلال با این بازیکنان در لیگ پنجم شود چه عیبی دارد که این عنوان را با بازیکنان جوانتر به دست بیاورد؟ انتهای پیام
دیدگاهتان را بنویسید