به سراغ سیروس دین محمدی رفتیم تا از خاطرات جالبش بگوید، از اینکه برخیها به او میگفتند میتواند با پیراهن استقلال و پرسپولیس یخچال و لباسشویی بگیرد، از طمعی که برای لژیونر شدن قبل از جام جهانی ۱۹۹۸ فرانسه کرد و شانسی که از دست داد!
به گزارش پایگاه خبری بانکداری الکترونیک،به پسرک برخورده بود، بند پوتینهایش را محکم کرد و بازهم لباس سربازیاش را پوشید. هر روز به کوهی که نزدیک خانهشان بود میرفت و زیر نور آفتاب آنقدر از این تپه به آن تپه میدوید تا خون از دماغش جاری شود...
او که لبخند هیچگاه از صورتش محو نشد آن روزها سخت خطوط پیشانیاش به هم گره خورد، از حرفی که شنیده بود ناراحت بود و میخواست خودش را به هر شکلی که شده ثایت کند، در نهایت هم به تیم ملی رسید تا جواب دندانشکنی به همه کسانی بدهد که قد و قامت کوتاهش را دلیلی برای عدم موفقیت میدانستند.
هافبک چپپای خوش خنده استقلالیها از معدود کسانی بود که فوتبال برایش با زندگی عجین شده بود، لبخندهای او در میانه میدان و تبسم گاه و بیگاهش جلوی دوربین از او شخصیتی دوست داشتنی ساخته بود تا او نام او همواره در میان بازیکنان محبوب استقلال دیده شود.
به زمین چمن مجتمع شهید فکوری رفتیم تا سیروس دینمحمدی از خاطرات جالبش بگوید، از اینکه برخیها به او میگفتند میتواند با پیراهن استقلال و پرسپولیس یخچال و لباسشویی بگیرد، از طمعی که برای لژیونر شدن قبل از جام جهانی 1998 فرانسه کرد و شانسی که از دست داد، پیشنهادی که برای کم کردن سن شناسنامهای اش برای رفتن به اروپا به او شد، از مرگ؛ مرگ محو شهرت تا مرگ طبیعی، از پیشنهاد چک سفیدی که به او و کادر فنی امیدهای استقلال شده است و تلختر از همه از فوت پدرش، پدری که برای تماشای بازی پسرش به ورزشگاه رفته بود اما سکته کرد و برای همیشه او را تنها گذاشت...در ادامه گفتوگوی ما با هافبک ریزنقش و محبوب سالهای دور استقلال را میخوانید.
* چه اتفاقی افتاد که فوتبالیست شدید؟
من در محلهای بزرگ شدم که زمینهای خاکی بسیاری داشت. محله سیلاب زمین خاکی بسیار معروفی در تبریز داشت و نام آن اتحاد بود. اسم تیم زمین خاکی ما لقمان بود و همیشه در این زمین خاکی کریهای زیادی وجود داشت. تیمهایی که در زمینهای خاکی بهتر بودند، برای هم رجز و کریهای بسیاری میخواندند. ما نیز یکی از آن تیمها بودیم، البته من را خیلی بازی نمیدادند. ما پنج برادر بودیم که در همین تیم بازی میکردیم. برادر بزرگ ما در این تیم بازی کرده بود و ما حق نداشتیم به تیم دیگری برویم. به یاد دارم یک بار غلامحسین (برادرم) که کاپیتان شهرداری و تراکتورسازی تبریز بود و در تیم پاس هم بازی کرد، میخواست در تیم وحدت سیلاب بازی کند که برادر بزرگم او را تهدید کرد و گفت اگر این کار را انجام دهد دیگر به او نان نمیدهیم. ما هیچ کداممان جرات نمیکردیم در تیمهای دیگری بازی کنیم. من فوتبالم را از همانجا آغاز کردم و حدود 16-15 سال سن داشتم که در زمینهای خاکی با توپ آشنا شدم. خانه ما به گونهای بود که به زمین خاکی چسبیده بود و تنها پنج متر با زمین خاکی فاصله داشتیم. اگر در را باز میکردم میتوانستم به زمین خاکی جنب منزلمان برسم. آنقدر بازی میکردیم که با صدای افراد خانه به منزل باز میگشتیم؛ به طور مثال قبل از ظهر به زمین خاکی میرفتیم و با صدای اهالی خانه برای صرف ناهار به منزل میرفتیم و پس از آنکه غذایمان را خوردیم دوباره در را باز میکردیم و برای بازی به زمین خاکی میرفتیم. گاهی اوقات من در کنار زمین میایستادم و هر تیمی 10 بازیکن داشت، سریع به وسط زمین میپریدم و بازیکن آن تیم میشدم.
دیدگاهتان را بنویسید