آن زمان دل خیلیها برای نوری میسوخت، اما انگار هنوز مانده بود که نوبت به دلسوزیهای اصلی برسد! دایی فصل جدید را هم بیاعتماد به نوری شروع کرد، اما رفته رفته فشار منتقدان و ناکامی تیم باعث شد نقش کاپیتان پررنگتر شود. نوری به ترکیب برگشت و به خصوص بعد از جدایی دایی، شروع به درخشش کرد. موتور گلزنی این پسر انگار قرار نبود خاموش شود. او حتی به آرزوی دیرینهاش رسید و در داربی هم گل زد تا خیال همه راحت شود. وقتی در بازی بدون تماشاگر با فولاد، کیروش برای گل زیبای نوری کف زد، دیگر برای همه مسجل شد که او یکی از مسافران قطعی استرالیاست. کیروش اتفاقا او را به اردو هم فراخواند و دست بر قضا نوری در آفریقا نیز خوش درخشید. با این همه اما کیروش با خط زدن او برای جام ملتها، همه را شوکه کرد.
محمد نوری این روزها حال غریبی دارد که شاید کمتر کسی بتواند درکش کند. او مثل پیام صادقیان نیست که عین خیالش نباشد، مثل محسن مسلمان هم نیست که پایش را بگیرد و اردو را بپیچاند. او دلش میخواست بماند و در تیمملی بدرخشد، اما جامجهانی را به دایی باخت و جام ملتها را به کجسلیقگی کیروش. کاپیتان آماده پرسپولیس این روزها دل و دماغ تمرین کردن هم ندارد. او هر کاری که بلد بود انجام داد تا شاید جزیی از تیمملی کشورش باشد، اما نشد. گاهی نمیشود که نمیشود. نوری حالا 32 سالش را پر کرده و از فردا، جمعه، روز آغاز جام ملتها وارد 33 سالگی میشود؛ سنی که نشان میدهد دیگر باید با رویاهایت خداحافظی کنی. خط خوردن نوری از مسابقات استرالیا، نوعی خداحافظی غیررسمی او از تیمملی هم بود...
وسط این همه اتفاق ناامیدکننده اما، حقیقتی هست که میتواند دردهای نوری را تسکین بدهد، اینکه مردم دوستش دارند و به او احترام میگذارند. نوری یکی از آنهاست که بازوبند کاپیتانی پرسپولیس روی دستانشان آرامش دارد. او حتی اگر مسافر استرالیا میشد، احتمالا پشت تفکرات محتاطانه کیروش متوقف میماند و ناچار میشد بازی شجاعی را ببیند، اما حالا معاف از پرواز طولانی تا ملبورن، آقای کاپیتان با رفتار محترمانهاش در قلب هواداران به پرواز درآمده است. مرسی که هستی، محمد نوری!/بانک ورزش- بردیا احمدی
دیدگاهتان را بنویسید