به نقل از خبر ورزشی،در سالهای اخیر که اصل تغییر اهمیتی پیدا کرده به اندازه اصل ثبات و بلکه مهمتر و پراهمیتتر، تیم میبندند که یار بگیرند! یارگیری و جابهجایی نفرات جدید با قدیم، یک ضرورت «فایدهمند» و ناگزیر است! «فایدهمند!» این نکته را کم بها ندهید!
به عملکرد تیمهای بزرگ و کوچک لیگ برتر که توجه میکنیم، نکات ریز و درشت دیگری را هم درمییابیم و در مورد پرسپولیس به این واقعیت میرسیم: ... پرسپولیس دیگر خود را یک بزرگ و یک تیم متفاوت با مأموریتهای ویژه نمیداند! پرسپولیس برای یارگیری هیچ باید و هیچ نبایدی ندارد! پرسپولیس برای خودش و لاجرم برای مردانی که قرار است شاکله تیمیاش را شکل بدهند، هیچ تفاوت و کمترین برتری قائل نیست! پرسپولیس به همان چشمی خود را میبیند که تکتک حریفان خود را میبیند! پرسپولیس با همان متری خود را اندازه میگیرد که دیگران را.
نتیجه این نگاه بیتفاوت همین میشود که شده است! پرسپولیس در سلسله مراتب فوتبال ایران، جانی که خاص باشد ندارد! پرسپولیس دیگر یک تیم با مأموریتها و توان مخصوص به حساب نمیآید! پرسپولیس آخرین پله و بلندترین پلکان ترقی فوتبال ایران نیست! پرسپولیس حالا دیگر تیمی شده است فاقد ویژگی و کاملاً معمولی، که در آخرین تیم ملی، حتی یک بازیکن ندارد! پرسپولیس دیگر آرزوی مستعدترین نفرات ساخته شده و آماده پرداخت خوردن نیست!
پرسپولیس براساس عادت جدید خویش، در بازار نقل و انتقالات، چنان ورود کرده که تیم راهآهن وارد میشود! مثل ملوان، نظیر نفت مسجدسلیمان! درست شبیه یک تیم «تهجدولی» بدون حداقل سختگیری و سلیقه لازم! بدون اندکی از دشوارپسندی قدیم خویش! بدون راه دادن به بازیکنان قابلی که باید، گام آخر را جهت ساخته شدن، در یک تیم بزرگ بردارند! پرسپولیس دیگر خود را، آن بزرگی که سالیان سال بود، معرفی نمیکند!
پرسپولیس چنان یار گرفته است که گویی، هیچ صاحب اختیار نبوده است. هیچ سلیقهای ندارد، هیچ آیندهای را متصور نیست! دوباره چشم به بازار خواهد دوخت و دوباره علیه خود مجالی پدید خواهد آورد که «سر»بارها نصیب دیگران شود و فرصت یارگیری ناچارانه - استفاده از هر کس که باقی مانده است چیزی مثل «ته بار» - نصیب پرسپولیس!
تیمی که همواره از خوبان و بزرگانی مثل ناصر محمدخانی، فرشاد پیوس، علی دایی و ادموند بزیک برخوردار بود، حالا باید خود تخته پرش کسانی شود که بلندپروازی هم ندارند! کسانی که میآیند و میروند و برای پرسپولیس، کمترین آوردهای ندارند! کسانی که شبیه عابدزاده و مهدویکیا نیستند، قابلیت تبدیل شدن به علی کریمی دیگری را ندارند و جز با حسرت، هیچ یادآور رعناییهای کریم باقری، مجتبی محرمی و شاهرودی، میناوند، خاکپور و سخت کوشیدنهای ضیا عربشاهی و اسماعیل حلالی و جواد منافی نخواهند شد! حتی بدون استیلیهای دیگر، حتی بدون درخشانهای دهه 60 هم!
پرسپولیس دچار نوعی خود فراموشی و خود غریبگی شده است و این بیماری نوپدیدی نیست! پرسپولیس سالهای سال است که خود را راهآهن دیگری یافته است! تیمی که انگار حق بزرگ بودن و بزرگی کردن ندارد! تیمی که برای قوی بازی کردن هم کوشیده است اما از شاخصههای قهرمانیاش - پرسپولیسی بودنش - روزبهروز بیشتر دورافتاده است.
ما امروز پرسپولیسی داریم که دیرسالی است که پرسپولیس نیست! پرسپولیسی که دستش هم بسته است! پرسپولیسی که به هر جا نظر میاندازد و به هر سو که مینگرد، دست خود را خالی، دست خود را کوتاه میبیند و البته، «خرما» همچنان بر نخیل است. دور از دست و دور از دسترس! پرسپولیس نه بر خودش، که با فوتبال ایران جفا کرده است!
دیدگاهتان را بنویسید