ما این نداشتهها را پیش از نیمکتنشینی دوبارهات در پرسپولیس، با تمام جان لمس کرده بودیم. این پرسپولیس، همین تیمی که میدانیم از دستی ناتوانتر از خودت به ارث بردیاش، حتی به اندازه یک تیم معمولی هم بازیکن ندارد. این تیم پیش از آمدن تو آقای سرمربی، محمد نوری را هم نداشت که در روزهای تنگدستی فریادرسش باشد، چه برسد به ستارههایی همچون درخشان و پیوس.
دیدن دستهای خالیات، امروز بیش از هر زمان دیگری چشممان را میآزارد. گفتههایت، همه تکرار است و تنها پاسخشان، تکرار این جمله که مگر پرسپولیس را ندیده بودی؟ کاش نداشتههای پرسپولیس را پیش از آمدنت شمرده بودی تا امروز اعتبار و آبرویت را به این سو و آن سو پاس ندهند. تا مجبور نباشی خود را پیش پای این تیم قربانی کنی. پرسپولیس هم اگر میبینی اینگونه کمر خم کرده، از سنگینی بار منت خودیهاست. منت بودن پرسپولیسیهایی که پیش از رفتن بار خود را هم بر دوش این باشگاه گذاشتند و سبک رفتند.
این پرسپولیس خیلی وقت است هویتش را از دست داده و تو هم اگر نمیآمدی، نابود نمیشد. اگر نمیآمدی، فقط شاید فرصت دوباره نشستن روی نیمکت پرسپولیس را از کف میدادی وگرنه که این پرسپولیس جز یک نام که تنها دارایی امروزش است، چیزی برای از دست دادن ندارد. نخواه که باور کنیم آنچه نیمکتنشینی این روزهایت را رقم زد، جز «پرسپولیس» نبوده. همینطور «ماندنت به خاطر پرسپولیس» که به این سادگیها در باورمان نمینشیند. این را از سالهایی آموختیم که پرحادثه از سر گذشتند و پرسپولیس را در امروز سیاه نشاندند.
پرسپولیس، خاکنشین همان خاصیتی است که پیشتر فقط ستارهها را جذب میکرد. حالا اما برایش تفاوتی ندارد که با حراج کردن نیمکتش، ردای سرمربیگری پرسپولیس را بر تن پیشکسوتان آرزو به دل مانده بپوشاند و یا تجربهای باشد برای مردانی که به حکم پول، خود را لایق مدیریت دوستداشتنیترین باشگاه آسیا میدانند.
این سقوط را پرسپولیس بیش از همه به همین مدیران مدیون است. بعد هم به امثال درخشان و پیوس که خودت از آنها نام بردی آقای سرمربی اما نگفتی که همینها از وقتی نقاب «ستاره» را از چهره برداشتند، دیگر ندیدیم که برای پرسپولیس قدمی بردارند. اگر چه رویای نیمکتنشینی در همین تیم هنوز با خیالشان بازی میکند.
این تیم، این باشگاه، این پرسپولیس دست کم نیمی از نداشتههای امروزش را به خودخواهی پرسپولیسیهایی بدهکار است که پرسپولیس را جز با خودشان و برای خودشان نخواسته و نمیخواهند. پس تو هم از این سرافکندگیها سهم میبری آقای سرمربی. تو که در روزهای دوری از پرسپولیس، با همین تیم نصفه و نیمه قهرمانی را خواب میدیدی و حالا چشم در چشم هوادار میگویی که یک خرابه را به ارث بردهای. انگار نه انگار که در روزگارانی نه خیلی دور، نفس کشیدن در آسمان گرفته همین خرابه رویایت بود.
این بار هم حق را به تو میدهیم آقای درخشان. همصدایت میشویم برای فریاد کردن همه نداریها. نه چون یک هوادار، که طلبکارانه فریاد میزنیم تا همه بدانند که این پرسپولیس امروز هیچ ندارد و این پوچی را به همه مدیون است؛ به شهرتطلبی مدیرانی که هرگز لایقش نبودند. به جاهطلبی فرزندان ناخلف خودش که در هر جایگاهی که باشند، این نیمکت را همچنان حق خود میدانند و به بازیکنانی که این پیراهن قرمزرنگ به تن خیلیهایشان زار میزند.
پرسپولیس تنها مانده اما همه پرسپولیسیها از این بدبختی و سقوط سهم میبرند؛ از همان مدیران نالایق و بازیکنان گرفته تا پیشکسوتانی- نه همه آنها- که فقط پرسپولیس خودشان را میخواهند و برای اثبات پرسپولیسی بودنشان، هر کدام زخمی به یادگار گذاشتند.
منبع: ایران ورزشی
دیدگاهتان را بنویسید