***
داستان، روایت یادگارهایی است که هرکدام از ما، بسته به موقعیت و وجاهت و تواناییهایمان روی این سنگفرشهای زندگی اجتماعی مردم نقش بستهایم. داستان، روایت پایی است که در سیمان گذاشتیم، به خیابان رفتیم، بعد قدم زدیم، قدم زدیم، قدم زدیم و وقتی به خانه برگشتیم، فریاد وامصیبتا سر دادیم که این شهر، شهر زندگی نیست. فریاد زدیم که این «مردم» مستحق بهترینها هستند و ما «خودمان» فراموش کردیم که چقدر نقش داشتیم در محدود شدن حق انتخاب آنها میان بدترین و افتضاحترینها. فراموش کردیم جای پای ما هنوز پاک نشده و دست پیش گرفتهایم برای پس نیفتادن! پس هم نمیافتیم.
داستان ما، روایت بخشی از کوچههای این شهر است. بخشی کوچک که میشود همین پرسپولیس که تمام دلخوشیاش در تمام این چهار سال اخیر، خلاصه شده در دو بار بردن دربی! والسلام. قهرمانیهای از دست رفته، پیشکش! شمار از دست رفتههای پرسپولیس آنقدر فزونی یافته که حتی حس کنیم بخشی از هویت این باشگاه به مخاطره افتاده. نگاه که میکنیم، متحیر میشویم از این متولدین دهه هشتاد! همین کودکان و تازه نوجوان شدههایی که وقتی به انتخاب هواداریشان میرسند نام «پرسپولیس» را به زبان میآورند. دقیقا هواخواه و هوادار چه چیزی هستند؟ جماعتی که شاید حتی آن قهرمانی دقیقه 94 با قطبی را هم به یاد نیاورند.
در عمرشان به جز تصاویر ضبط شده قدیمی در ویژه برنامههای نوستالژیک تلویزیونی، هرگز دایوهای عابدزاده و فنایی، پوششهای محمدخانی و پیروانی و رهبریفر، نفوذها و فرارهای مهدویکیا و شاهرودی، پاسهای استیلی و عبدی، دریبلهای کریمی و محمدخانی و گلزنیهای دایی و پیوس و سراج را ندیدهاند. اینها چرا پرسپولیسی شدهاند؟ چرا عاشق این شهر شدهاند؟ دل بسته به تعاریف پدران و آبا و اجدادشان هستند یا دل به ردپای سیمانی مردانی دارند که شهرشان را مزین به قدمهای خود کردهاند؟ برای هواخواه پرسپولیس بودن، روزگاری بیش از انگشتها دو دست دلیل مستدل ردیف میشد، امروز چگونه به حتی یک دلیل میتوان هوادار این تیم شد؟ هوادار این گوشت قربانی ورزش مملکت؟
***
وقتی درد، در پایان هر بار ناکامی، مدیر و هیاتمدیره و سرمربی و بازیکن باشد، مسلما درمانی هم در کار نیست. وقتی به جای پیدا کردن دلیل رد پاهایی که وسط گذرگاههای این شهر بهعنوان یادگار مینشیند دنبال آسفالت کردن خیابانها باشیم، فقط فرصتی فراهم شده برای پیمانکارهایی که از این آلودگیهای بصری، منتفع میشوند. همین پیمانکارها، شب به شب آرزو میکنند که یکی باز ردپایی در شهر جا بگذارد. چه رویایی از این بهتر؟ چه آرزویی از این زیباتر که باز یک تیم، با بودجههایی نامعلوم، با مدیریتی نامشخص، با هزینههایی بیحساب و کتاب، مثل طفلی یتیم، به دست پیمانکاری بیفتد که امروز هست و فردا قطعا نه. امروز برای امروز زندگی میکند. پس تیمی میبندد مثل همینی که علی دایی برای پرسپولیس بسته. بدون نیاز به خلعتبری و سیدجلال یا بیهیچ تلاشی برای حفظ دوباره مسلمان و رضایی و دوجین به درد بخور دیگر! این میشود پرسپولیسی که امسال هوادارش هم از فریاد زدن علیه بازیکن و مربی و مدیر خسته شده، مستاصل شده، وا مانده! فریادش هم دیگر نمیآید.
***
دوست داشتن این پرسپولیس ساده نیست. آنهایی که سی را رد کردهاند باز دلخوش به خاطراتی هستند که با آنها میتوان شیفته پرسپولیس بود اما نوپاهای هوادار پرسپولیس، برای هواخواهیشان، به جز یک لجاجت موروثی، هیچ دلیلی نمیبینند. دوست داشتن این پرسپولیس یا عادت میخواهد، یا دیوانگی. دوست داشتن آن پرسپولیس فقط یک انتخاب ساده را میخواست. بین پرسپولیسی بودن یا استقلالی بودن. به همین سادگی! دوست داشتن این پرسپولیس سختترین انتخاب دنیاست. مثل دوست داشتن شهری پر از هرج و مرج و آلودگی، آن هم بدون هیچ بهانهای. دوست داشتن آن پرسپولیس سادهتر از انتخاب رئال یا بارسا بود برای عشق ورزیدن به فوتبال! این پرسپولیس را چگونه میتوان دوست داشت؟ این هواخواهان متولد دهه هفتادش را باید مورد عجیبترین آزمایشهای ژنتیکی قرار داد. چگونه عاشق چنین تیمی شدهاند؟! تیمی که تمام دلخوشیاش در سالهای اخیر، یک قهرمانی ثانیه آخر در لیگ بوده و دو پیروزی 10 نفره در دربی و چند جین حذف و ناکامی و شکست و جنجال و حاشیه با پیمانکارهایی که فقط منافعشان را در حضور در پرسپولیس دیدهاند. چگونه میتوان عاشق چنین شهری بود؟!
***
داستان استقلال هم از این جدا نیست. یک جمله کلیدی را به یاد بیاوریم: «تنها راهکار، کم شدن محبوبیت این دو تیم است...» و ریزش انگار آغاز شده. سکوهای آزادی را در روزهای بازی استقلال و پرسپولیس ببینید
دیدگاهتان را بنویسید