یکی از این حقایق این است که فوتبال متعلق به جوانهاست. در فوتبال انگیزه و آمادگیهای روحی - روانی خیلیخیلی مؤثرتر از آمادگی جسمانی است. یک جمله انگیزشی میتواند صد برابر آمپولها و سرمهایی که قبل از بازی به بدن بازیکنان میزنند (منظور مکملهاست نه دوپینگ) تأثیر مثبت بگذارد و دقیقاً این همان نقطه ضعف فوتبال ماست، فوتبالی که با ورود پول و دلالیسم، به دست دایره محدودی از مربیان، مدیران و بازیکنان افتاد و در نتیجه از ورود بنزین سبز محروم شد. بازیکن آن قدر از پشت پردهها میداند که تا 38 سالگی (بخوانید تا هر وقت اراده کند!) همراه باندش از این تیم به آن تیم میرود و طبعاً جایی برای جوانترها نمیگذارد، بازیکنی که وقتی «اسمی» میشود دیگر نانش توی روغن است! یک گل بزند 10 سال بیمه است و نه در عرصه ملی و نه باشگاهی کسی جرأت ندارد او را بیرون بگذارد. درست مثل مربی که اگر یک جام گرفت دیگر تضمین است و اگر 10 تیم را به دسته دوم ببرد باز بر سرش دعواست و نتیجهاش همین میشود که در همه ردهها حرفی مقابل حتی ویتنام و تاجیکستان هم برای گفتن نداریم...
همین حقیقت یقه استقلال را هم گرفته، تیمی که بیشترین «اسم» را دارد و یک تریلی هم تعداد جامهای مربیاش را نمیکشد اما درون زمین، به همه میبازد و نه نمیگوید! استقلال با آن همه افتخار و دک و پز روی کاکل کرار میچرخد و روزی که او هست 2 تا جلو میافتد و تا میرود، 5 بازی میبازد. ترس از تکرار باخت چنان بلایی به روزگار آبیها آورده که تا میتواند مهره دفاعی در زمین میگذارد، حال آن که بیشترین بازیکن فانتزیباز را درون خود دارد، بازیکنانی که وقتی درون زمین هم قرار میگیرند از ترس باخت بعدی جرأت نگاه کردن به نیمهحریف را ندارند، چه رسد به فکر حمله و طراحی نفوذ...
درد استقلال همین است. روزی در دهه 70 ناصر حجازی آمد و درد را فهمید. در خانه تکانی اول فصل همه «اسم»ها را بیرون ریخت و گروهی جوان تشنه را به تیم تزریق کرد. صد البته آن جوان نیز باید هم استعداد داشته باشد و هم جنبه. یک دهه قبل همین سرمربی فعلی در تابستان 82 و شروع لیگ سوم دقیقاً همان راه حجازی را رفت و تیمی ساخت که یک دهه جام آورد. عجبا که او با داشتن چنین تجربهای دیگر دل ریسک و جرأت بیرون ریختن اسمها را ندارد! لُب کلام؛ استقلال با این لشکر «ادعا» به هیچ جا نخواهد رسید. با جوانان، تماشاگر فوتبالی جذاب و سراسر حمله و درگیری خواهد بود و پای بیتجربگی جوانها و باختهایش نیز میایستد. آن استقلال، دوستداشتنی است.
999/999
همین حقیقت یقه استقلال را هم گرفته، تیمی که بیشترین «اسم» را دارد و یک تریلی هم تعداد جامهای مربیاش را نمیکشد اما درون زمین، به همه میبازد و نه نمیگوید! استقلال با آن همه افتخار و دک و پز روی کاکل کرار میچرخد و روزی که او هست 2 تا جلو میافتد و تا میرود، 5 بازی میبازد. ترس از تکرار باخت چنان بلایی به روزگار آبیها آورده که تا میتواند مهره دفاعی در زمین میگذارد، حال آن که بیشترین بازیکن فانتزیباز را درون خود دارد، بازیکنانی که وقتی درون زمین هم قرار میگیرند از ترس باخت بعدی جرأت نگاه کردن به نیمهحریف را ندارند، چه رسد به فکر حمله و طراحی نفوذ...
درد استقلال همین است. روزی در دهه 70 ناصر حجازی آمد و درد را فهمید. در خانه تکانی اول فصل همه «اسم»ها را بیرون ریخت و گروهی جوان تشنه را به تیم تزریق کرد. صد البته آن جوان نیز باید هم استعداد داشته باشد و هم جنبه. یک دهه قبل همین سرمربی فعلی در تابستان 82 و شروع لیگ سوم دقیقاً همان راه حجازی را رفت و تیمی ساخت که یک دهه جام آورد. عجبا که او با داشتن چنین تجربهای دیگر دل ریسک و جرأت بیرون ریختن اسمها را ندارد! لُب کلام؛ استقلال با این لشکر «ادعا» به هیچ جا نخواهد رسید. با جوانان، تماشاگر فوتبالی جذاب و سراسر حمله و درگیری خواهد بود و پای بیتجربگی جوانها و باختهایش نیز میایستد. آن استقلال، دوستداشتنی است.
999/999
منبع: خبر ورزشی
دیدگاهتان را بنویسید