این یک قصه نیست، پرسپولیس واقعیت داشته و آدمهایی که در دهههای گذشته در این تیم بازی میکردند به خوبی واقعیت پرسپولیس را به یاد میآورند. آنها یادشان میآید وقتی قرار به کوچ دستهجمعی از پیکان به باشگاهی به نام پرسپولیس با ریشههایی از فرهنگ باشگاه شاهین شد، هر کس باید چند اصل را رعایت میکرد: اول اخلاق، بعد تحصیل و سپس ورزش.
این بود که پرسپولیس را ساخت و میرفت تا به یک مکتب بدل شود اما در نهایت چه شد؟... آن باشگاه بزرگ که نام و آوازهاش، تن مربیان رقیب را میلرزاند حالا به شیر لاغری بدل شده که خیلیها با حس ترحم نسبت به آن مینگرند. آش آنقدر شور شده که بازیکنان تازه به دوران رسیده برایش حاشیه میسازند و رقبای بینام و نشان از تقابل با «پرسپولیس» هراسی به دل راه نمیدهند. باشگاه جذاب پایتخت که میلیونها هوادار عاشق داشت، امروز پیراهنش به تن برخی بازیکنان رفته که ارزش نام این باشگاه را نمیدانند. انگار آمدهاند به یک سفر توریستی که هر وقت دلشان خواست قهر کنند، برای هواداران به نشانه خداحافظی دست تکان دهند، به مسائل مختلف و کوچک اعتراض کنند، حاشیه بسازند و... اینجا شده یک شهر توریستی، یک شهر بزرگ مثل همان پارسهپولیس که روزی حاکمان بزرگ ایرانزمین بر آن حکومت میکردند و امروز فقط تلی از خاک و یک دنیا داستان از آن به یاد مانده است. حالا با ما بیایید تا یکبار دیگر به یاد بیاوریم چه اتفاقاتی رخ داد تا پرسپولیس بزرگ با آن مکتب محترمی که داشت به پرحاشیهترین باشگاه قاره آسیا بدل شد. این اتفاقات در کوچک شدن پیراهن پرسپولیس
بیتأثیر نبود، همین اتفاقاتی که از شروع لیگ برتر رقم خورد و باعث شد پیراهن پرسپولیس توسط برخی بازیکنان و حوادث «به حراج گذاشته شود.»
اخراج یک جنتلمن
کرانچار فصل نهم را با پرسپولیس شروع کرد و در جمع کردن امتیازات هم عملکرد بدی نداشت اما پس از کسب یک برد و یک تساوی خارج از خانه به یکباره اخراج شد تا علی دایی جایش را بگیرد. این اخراج عجیب و سؤالبرانگیز باز هم پرسپولیس را از سکه انداخت. سرخپوشان قبل از رفتن کرانچار سوم بودند با دو امتیاز فاصله نسبت به صدرجدول اما در پایان همان فصل پنجم شدند!
درگیری با امپراتور
افشین قطبی سرمربی پرسپولیس شد و حمید استیلی به خواست خودش، دستیاری قطبی را پذیرفت اما طولی نکشید که رابطه طرفین به درگیریهای پنهان کشید. حتی قطبی، مرزبان را اخراج کرد و از استیلی خواست در کارش دخالتی نکند. ماجرا بالا گرفت و اگر تهدیدهای مدیریتی نبود، پرسپولیس از چاله به چاه میافتاد. این گروه خشن در نهایت تیم را قهرمان کردند آن هم به خاطر حمایت بینظیر هواداران و جفت و جور شدن بازیکنان جدید.
دنیزلی و 4تاییها
حضور مصطفی دنیزلی خبر خوبی برای پرسپولیس بود چون حداقل او نام و آوازهای جهانی داشت و میتوانست زخمها را التیام ببخشد اما دنیزلی در تصمیمی عجیب اعلام کرد نیازی به بازیکن جدید ندارد تا تیم بحرانزده پرسپولیس با حضور دنیزلی در چند بازی با شکست 4گله از زمین خارج شود. بیچاره پیرمرد ترکتبار! او که با بازیخوانی خود و به لطف بازی دادن به ایمون زاید، دربی را از پرویز مظلومی برد، در پایان فصل به خاطر همین شکستهای سنگین و مسائل پشت پردهای که فهمیده بود، قید پرسپولیس را زد و دیگر برنگشت.
حکومت بوقچیها
یکی دیگر از تلخترین بلاهایی که بر سر پرسپولیس آمد، حکومت بوقچیها و نقش پررنگ آنها در تکتک اتفاقات این تیم بود. بوقچیهایی که به عشق این مدیر و آن مربی به تیم نزدیک شدند و ماجراهایی ساختند تا این تیم حسابی به لحاظ فرهنگی دچار ضعف شود. شعارهای حمایتی از «پرسپولیس» جای خود را با حضور این بوقچیها که حالا نام لیدر بر روی خود گذاشته بودند، به شعارهای بودار و مایهای در حمایت از یک «فرد» داد و آنها سلطنت سکوها را برعهده گرفتند. در سالهای اخیر اخبار زیادی در مورد کتککاری آنها با هواداران تیم شنیدیم. مردم برای تماشای بازیها به ورزشگاه میرفتند اما بعضی از بوقچیها اقدام به کتک زدن مردم میکردند تا در جهت خط و خطوطشان شعار بدهند. تماشاگران هم به همین خاطر هر روز کم و کمتر شدند. حالا پرطرفدارترین تیم آسیا در گذشته حتی به اندازه یک تیم شهرستانی هم طرفدار و تماشاگر ندارد. این هم یکی دیگر از نشانههای ضعف پرسپولیس و حراج پیراهن این تیم شد.
خداحافظی تلخ کریم
کریم باقری در آخرین سال فوتبال خود یک تلخی بزرگ را تجربه کرد و با اینکه بهترین هافبک سالهای اخیر بود و مربیان پرسپولیس هرگز نتوانسته بودند (و هنوز هم نتوانستهاند) جایگزینی برایش پیدا کنند اما آنقدر نیمکتنشین بازیکنان بیکیفیت شد تا بالاخره تصمیمش را عملی کرد و با قهر از پرسپولیس در فرودگاه رشت جدا شد. خداحافظی او به قدری تلخ بود که همه هواداران را تحت تأثیر قرار داد.
بازوبند حرمت دارد آقا!
پس از شکست 4 بر یک مقابل صبا در تهران، شیث رضایی که شاید به خاطر عدم وجود بازیکن بزرگ در این تیم به بازوبند کاپیتانی رسیده بود برای نشان دادن ناراحتی خود، بازوبند را بیحرمت کرد و آن را روی مچ خود بست. بازوبندی که روزی با احترام به بازوی بزرگانی چون بهزادی، آشتیانی، پروین، مایلیکهن، پنجعلی، پیوس، محرمی، عابدزاده و... بود آنقدر برای شیث سنگین بود که تحمل وزن آن را نداشت و افتاد روی مُچش. تصویر بازوبند طلایی پرسپولیس روی مچ شیث رضایی یکی از تلخترین تصاویر فوتبال ایران است.
ضمانت برای نااهلان
نه اینکه پرسپولیس فقط در دوره جدید خود، در لیگ برتر دچار آسیبهای شدید شده باشد. در لیگ آزادگان هم این باشگاه دچار حوادث زیادی بود. این موضوع را علی پروین بهتر از هر کسی میداند، وقتی او مجبور بود به قول خودش روزی سه بار برود به خیابان وزرا و برای بازیکنان نااهل پرسپولیس سند گرو بگذارد تا از بازداشتگاه آزاد شوند. البته آن نابغههای فنی و مردان بامعرفت کجا و این بیاستعدادهای مدعی کجا...
سیستم علیاصغری
علی پروین در لیگ برتر رو به افول گذاشت. دوران طلایی او دیگر داشت از بین میرفت و یکی از نشانههای آن، مصاحبه بهروز رهبریفرد بود. رهبریفرد در مصاحبهای جنجالی، سیستم بازی تیمش را «علیاصغری» خواند و تأکید کرد باید این تیم دچار تحول شود. البته او اخراج شد ولی با گل و شیرینی سر تمرین رفت تا این حرف را از دل پروین درآورد.
شعار علیه اسماعیل
اولین بیاحترامی در تاریخ این باشگاه، در بازی پرسپولیس مقابل پاس تهران بود که سرخپوشان با حساب 4 بر 2 عقب بودند. در این شرایط به یکباره از گوشه ورزشگاه، زمزمههایی برای شعار دادن علیه اسماعیل حلالی هافبک تدافعی تیم به گوش رسید و سپس همه سکوها اقدام به سردادن شعار کردند. «حلالی حیا کن...» این شروعی بود برای بیاحترامی هواداران به بازیکنان پرسپولیس.
پاناماییها
علی پروین در جذب بازیکن خارجی تخصص زیادی نداشت. او تقریباً هرگز نتوانست این کار را به درستی انجام دهد به خصوص وقتی بعد از یک دیدار ملی تدارکاتی مقابل پاناما، دست روی سه بازیکن گذاشت و آنها را به پرسپولیس آورد اما در نهایت هیچ کدام از آنها در تیم نماندند و بدون انجام حتی یک بازی، به کشورشان برگشتند. بعد هم شکایت کردند و بلای خانمانسوزی سر پرسپولیس آوردند!
دعوای بازوبند
فصل سوم لیگ برتر را کمتر کسی از یاد میبرد. فصلی که سرخپوشان با غمخوار حسابی ریخت و پاش کردند ولی هیچ اتفاق خوبی رخ نداد. در آن فصل پرحاشیه، جدا از اینکه هواداران پرسپولیس به گلزن قهارشان یعنی علی دایی توهین کردند، بحث درگیری بازیکنان بر سر بازوبند هم به وجود آمد. البته آن زمان، بازیکنان بزرگی در این مورد با هم اختلاف داشتند؛ دایی، پیروانی، میناوند، باقری و...
ترجمههای برعکس
راینر زوبل آمد و تیمی بحرانزده را تحویل گرفت. این مربی آلمانی میخواست کار کند اما سایه پروین به قدری روی سرش سنگینی میکرد که گاهی نفسش بالا نمیآمد! اتفاق عجیبتر اینکه مترجم وقت زوبل هرگاه با سؤالاتی علیه پروین مواجه میشد، همه چیز را برعکس ترجمه میکرد! بنده خدا زوبل که اصلاً از این موضوع سردرنمیآورد و خبرنگاران هم به زبان آلمانی تسلط نداشتند تا بفهمند حق با کیست.
آن مصاحبه شگفتانگیز
پرسپولیس با مصطفی دنیزلی در جامحذفی آنهم در تهران با حساب 4 بر یک مقابل سپاهان شکست خورد. یکی از تلخترین شکستهای تاریخ این باشگاه. بعد از این دیدار، دنیزلی به دلیل آنچه که «راز» مینامید، فقط میخندید اما یکی از بازیکنان در مصاحبهای با حرارت و شجاعت گفت: «وقتی پولمان را نمیدهند و چک بازیکنان پاس نمیشود، همین میشود که میبینید!» حالا متوجه شدید چرا دنیزلی میخندید؟
رفتار دور از شأن
در همان فصل، وقتی پرسپولیس به مصاف سایپا رفت، یک اتفاق زشت برای فوتبال ایران رخ داد. علی دایی، سرمربی-بازیکن سایپا در میدان حضور داشت و قرار شد شیث رضایی، دایی را کنترل کند اما در زمان «من تو من» رفتارهایی دور از شأن این دو بازیکن رخ داد تا یکی از پرهیاهوترین پروندههای انضباطی فوتبال ایران تشکیل شود.
مدیریتهای بیپایه و اساس
در تمام این سالها که از لیگ برتر میگذرد، پرسپولیس دچار بحران مدیریت بود. مدیرانی که گاه عمرشان بیش از 9 ماه دوام نمیآورد و یا اگر بیش از این مدت میماندند، دردسرهای بزرگی برای تیم میساختند. به نام مدیران توجه کنید؛ علی پروین، حجتا... خطیب، اکبر غمخوار، محمدحسن انصاریفرد، حبیب کاشانی، عباس انصاریفرد، داریوش مصطفوی، محمد رویانیان، علی پروین، علیرضا رحیمی و حالا منتقمی. این همه مدیر فقط برای 14 سال! شاید معنی ثبات مدیریت در باشگاه پرسپولیس هم همین باشد.
کسر 6 امتیاز
این یکی، ضربه بدی به آبروی پرسپولیس وارد کرد. ماجرا به شکایت بازیکنان پانامایی برمیگردد. آنها این شکایات را تا جایی ادامه دادند که در نهایت باعث کسر 6 امتیاز از سرخپوشان شد. این 6 امتیاز البته مانع قهرمانی سرخپوشان نبود اما اینکه فیفا چنین رأیی صادر کرده، مثل لکه ننگ روی دامان پرسپولیس بود.
پاس نمیدادند
در همان فصل هفتم با اینکه تیم وضعیت بسیار خوبی داشت اما دو، سه بازیکن فیکس تیم به یکدیگر پاس نمیدادند. آنها مشخصاً چشم دیدن موفقیت تیمی را نداشتند و خودشان را اصل و اساس تیم میدانستند. همین وضعیت، پرسپولیس را به ورطه حواشی سوق داد و جذابیتهای تیم را کم کرد. بعدها همایون بهزادی اسطوره واقعی و زننده 3 گل از 6 گل پرسپولیس در دربی معروف سال 52 خاطرهای تعریف کرد و گفت: «در زمان ما، تمام تیم برای بالارفتن نام پرسپولیس میجنگیدند و به ذهن کسی خطور نمیکرد تکنفره بازی کند. همه به هم پاس میدادیم چون داشتیم فوتبال بازی میکردیم و فوتبال یعنی روح 11 بازیکن در کالبد یک تیم.»
جذب آدم کوچولوها
در سالهای بعد جذب بازیکنان کوچک، خیلی کوچکتر از نام پرسپولیس در این باشگاه به یک مُد تبدیل شد. بازیکنانی که به وضوح پیراهن پرسپولیس به تنشان گشاد بود. پیراهن را آنها حراج کردند، کسانی با سطح فنی بسیار پایین که هنوز شایعه کمک گرفتن از دلالان و دادن پولهای کلان برای رسیدن به پرسپولیس در موردشان به گوش میرسد. البته در این راه برخی مدیران و مربیان هم بیتأثیر نبودند!
قهر هوار
در فصل نهم، پرسپولیس بازیکن مفیدی به نام هوار محمد داشت که به خاطر مسائل مالی از این تیم قهر کرد و رفت. او در مصاحبه با خبرورزشی به صراحت اعلام کرد از سوی برخی مسئولان این باشگاه تهدید شده و به او گفتهاند اگر بخواهد پرسپولیس را ترک کند، اتفاقات بدی برایش رخ خواهد داد. این تهدید یک بازیکن خارجی هم به کارنامه ناکامیهای مدیران اضافه شد.
گاز گرفتن صورت یار خودی
در دربی برگشت فصل نهم پرسپولیس موفق شد با شوت زیبای کریم باقری، استقلال را با حساب 2 بر یک شکست دهد. در جریان این بازی اتفاق عجیبی رخ داد و در درگیری بین شیث رضایی و علیرضا حقیقی، این دو مقابل چشم میلیونها مخاطب تلویزیونی بر سر هم داد کشیدند و نزدیک بود کار به درگیری فیزیکی بکشد. ویدئوی آن لحظه هنوز هم موجود است، لحظهای که انگار این دو بازیکن مشغول گاز گرفتن یکدیگر هستند!
پنج شکست پیاپی
در فصل دهم برای اولین بار در تاریخ نه چندان طولانی باشگاه پرسپولیس، این تیم 5 شکست متوالی را تجربه کرد. باخت مقابل مس کرمان، سپاهان، پیکان، تراکتورسازی و صبای قم. این مسئله، تیم سرخپوش را از سکه انداخت. در همان سال، دایی در دربی هم شکست خورد و همه چیز بههم ریخت هرچند او در نهایت تیم را در جامحذفی به قهرمانی رساند.
درگیریهای سطحی و جنجالی
یکی دیگر از مهمترین اتفاقات فوتبال ایران برای پرسپولیس و در جریان درگیری لفظی میان علی دایی و سرپرست موقت آن زمان پرسپولیس در پایان فصل دهم رخ داد. عادل فردوسیپور نیز دو طرف دعوا را به استودیوی خود دعوت کرد تا هرچه دلشان میخواهد بگویند. حرفهایی که بیش از پیش آبروی پرسپولیس را به بازی گرفت. در آن شب حرفهای زیادی مطرح شد و برنامه تا ساعت 4 صبح طول کشید اما چیزی غیر از درگیری سطحی و ایجاد جنجال نداشت. یکی نگران پول خود بود و دیگری نگران جایگاهش.
رفیقبازی و شعارهای منفی
حمید استیلی در فصل یازدهم شد سرمربی پرسپولیس. او تیم خوبی هم داشت اما از دقیقه 23 دیدار اول سرخپوشان مقابل ملوان که توپ به تیر دروازه پرسپولیس برخورد کرد شعارهای منفی علیه استیلی شروع شد تا شخصیت واقعی پرسپولیس زیر سؤال برود. در آن فصل بازیکنان باشعار «بیغیرت» خطاب شدند و پرسپولیس در طول یک نیمفصل دو بار با نتایج 2 بر صفر و 3 بر صفر (در جام حذفی) به استقلال و پرویز مظلومی باخت.
18+
پرسپولیس وقتی آبروی خود را دوباره از دست رفته دید که ماجرای زشت و قبیح شادی گل بازیکنان این تیم در بازی مقابل داماش گیلان رخ داد. آن شادی گل که محمد نصرتی و شیث رضایی را برای ماهها محروم کرد و نه تنها آبروی پرسپولیس بلکه آبروی فوتبال ایران در جامعه جهانی را برد. هنوز هم اهالی فوتبال بابت آن صحنهها تأسف میخورند.
بازی ناتمام
در همان فصل یک اتفاق تلخ هم رخ داد. پرسپولیس برابر داماش در تهران به میدان رفت که به خاطر اشتباهات داوری بازنده شد اما هواداران به قدری علیه محمود رفیعی داور بازی شعار دادند که چند دقیقه قبل از اتمام کار، بازی را نیمه تمام رها کرد و به رختکن رفت. این اتفاق باعث شکست 3 بر صفر پرسپولیسیها شد. یک آبروریزی دیگر، یکبار دیگر حراج پیراهن به خاطر عملکرد بازیکنانی که توانایی برد مقابل یک تیم بحرانزده را نداشتند و هواداران را عصبانی کردند.
میلیاردیها و اتومبیلهای شیک
محمد رویانیان برای جذب بازیکن دست به کار بزرگی زد و به جای پول به برخی از ستارهها، اتومبیلهای شیک داد. بازیکنان خوبی به تیم آمدند اما باشگاه هنوز نتوانسته بود سرمربی خود را بشناسد. بحث بازگشت پروین به نیمکت تیم به میان آمد اما در فاصله 6 روز مانده به شروع لیگ، به یکباره سروکله مربیای به نام مانوئل ژوزه در محل تمرین تیم پیدا شد. میلیاردیها با این مربی نساختند و گفته میشود برخی بازیکنان در کار تیم خلل ایجاد کردند تا ژوزه هرچه زودتر از این تیم برود. پرسپولیس و هوادارانش فاصله عمیقی از یکدیگر گرفته بودند. بازیکنان دعا میکردند تیم از حضور تماشاگران محروم شود و تماشاگران هم اعتقاد داشتند بازیکنی که یک میلیارد و خردهای پول میگیرد باید سر خود را برای موفقیت تیم بدهد.
همه چیز رفت که رفت
یحیی گلمحمدی در شرایط بحرانی تیم را تحویل گرفت و نتایج خوبی هم داشت. او با گلهای محمد نوری و هنرنمایی نیلسون در جامحذفی به فینال رسید اما در روز فینال در تهران، قهرمانی را در ضربات پنالتی تقدیم سپاهان کرد. آن روز مهدی مهدویکیا در غربت و با اشک و آه از فوتبال خداحافظی کرد. علی کریمی که حسابی احساساتی شده بود نیز شوک دوم را با خداحافظی خود به هواداران داد و بعد هم شعار و فحاشی برخی به بازیکنان. به خاطر همین باخت، یحیی نیز با وجود نتایج خوبی که داشت مجبور به جدایی شد. همه چیز با هم خراب شد.
تیم خوبی که از قهرمانی بدش میآمد
فصل قبل علی دایی هم برگشت و بهترین بازیکنان لیگ به پرسپولیس پیوستند. این تیم در هر پست حداقل دو بازیکن بسیار خوب و تأثیرگذار داشت تا بهترین و پرمهرهترین تیم پرسپولیس در ادوار لیگ برتر شکل بگیرد اما این تیم انگار از کسب قهرمانی بدش میآمد. بهترین خط دفاع ادوار لیگ، پرمهرهترین خط حمله لیگ، سریعترین و خلاقترین هافبکهای لیگ، بهترین دروازهبان لیگ (برحسب آمار گل خورده) و... هم نتوانست کمکی به پرسپولیس کند تا این تیم در نهایت نایبقهرمانی را به خاطر تساوی بیموقع مقابل راهآهن به دست آورد. عدم قهرمانی این تیم، به هر دلیل که بود، اعتماد هواداران را نسبت به آینده پرسپولیس از بین برد چون وقتی پرستارهترین پرسپولیس لیگ برتر قهرمان نمیشود، دیگر چه زمانی باید این تیم به موفقیت برسد؟
آبروریزی بزرگ
اخراج یکروزه رحیمی و دایی آن هم به دستور فقط یک نفر، یک آبروریزی دیگر بود. اتفاقی که ممکن نیست در باشگاههای دیگر رخ بدهد. این آبروریزی، نام پرسپولیس را باز هم در مجامع و رسانههای بینالمللی روی زبانها انداخت و باز هم خبرهایی که از این باشگاه به زبانهای مختلف ترجمه میشد، تلخ و تأسفبرانگیز بود. اینکه یک نفر برای یک باشگاه با میلیونها هوادار تصمیم بگیرد.
بازیکنان مدعی
حضور درخشان نه نتایج پرسپولیس را دچار تحول کرد و نه به لحاظ اخلاقی شرایط را تغییر داد. اتفاقاً همه چیز بدتر شد. بازیکنانی که از نظر فنی، به هیچ عنوان نظر هواداران، رسانهها و مربیان را جلب نکردهاند اما مدام قهر میکنند، اعتراض دارند، در زمان تعویض حاشیه میسازند و با این نمادهای آبروریزی روی اعصاب هواداران راه میروند. جای تأسف دارد پرسپولیس بزرگ با آن تاریخ زیبایش چطور به این روز افتاد که یک عده «نابازیکن» برایش تصمیم بگیرند. وامصیبتا برای این پرسپولیس که پیراهنش توسط بازیکنان این تیم به حراج گذاشته شد.
اخراج یک جنتلمن
کرانچار فصل نهم را با پرسپولیس شروع کرد و در جمع کردن امتیازات هم عملکرد بدی نداشت اما پس از کسب یک برد و یک تساوی خارج از خانه به یکباره اخراج شد تا علی دایی جایش را بگیرد. این اخراج عجیب و سؤالبرانگیز باز هم پرسپولیس را از سکه انداخت. سرخپوشان قبل از رفتن کرانچار سوم بودند با دو امتیاز فاصله نسبت به صدرجدول اما در پایان همان فصل پنجم شدند!
درگیری با امپراتور
افشین قطبی سرمربی پرسپولیس شد و حمید استیلی به خواست خودش، دستیاری قطبی را پذیرفت اما طولی نکشید که رابطه طرفین به درگیریهای پنهان کشید. حتی قطبی، مرزبان را اخراج کرد و از استیلی خواست در کارش دخالتی نکند. ماجرا بالا گرفت و اگر تهدیدهای مدیریتی نبود، پرسپولیس از چاله به چاه میافتاد. این گروه خشن در نهایت تیم را قهرمان کردند آن هم به خاطر حمایت بینظیر هواداران و جفت و جور شدن بازیکنان جدید.
دنیزلی و 4تاییها
حضور مصطفی دنیزلی خبر خوبی برای پرسپولیس بود چون حداقل او نام و آوازهای جهانی داشت و میتوانست زخمها را التیام ببخشد اما دنیزلی در تصمیمی عجیب اعلام کرد نیازی به بازیکن جدید ندارد تا تیم بحرانزده پرسپولیس با حضور دنیزلی در چند بازی با شکست 4گله از زمین خارج شود. بیچاره پیرمرد ترکتبار! او که با بازیخوانی خود و به لطف بازی دادن به ایمون زاید، دربی را از پرویز مظلومی برد، در پایان فصل به خاطر همین شکستهای سنگین و مسائل پشت پردهای که فهمیده بود، قید پرسپولیس را زد و دیگر برنگشت.
حکومت بوقچیها
یکی دیگر از تلخترین بلاهایی که بر سر پرسپولیس آمد، حکومت بوقچیها و نقش پررنگ آنها در تکتک اتفاقات این تیم بود. بوقچیهایی که به عشق این مدیر و آن مربی به تیم نزدیک شدند و ماجراهایی ساختند تا این تیم حسابی به لحاظ فرهنگی دچار ضعف شود. شعارهای حمایتی از «پرسپولیس» جای خود را با حضور این بوقچیها که حالا نام لیدر بر روی خود گذاشته بودند، به شعارهای بودار و مایهای در حمایت از یک «فرد» داد و آنها سلطنت سکوها را برعهده گرفتند. در سالهای اخیر اخبار زیادی در مورد کتککاری آنها با هواداران تیم شنیدیم. مردم برای تماشای بازیها به ورزشگاه میرفتند اما بعضی از بوقچیها اقدام به کتک زدن مردم میکردند تا در جهت خط و خطوطشان شعار بدهند. تماشاگران هم به همین خاطر هر روز کم و کمتر شدند. حالا پرطرفدارترین تیم آسیا در گذشته حتی به اندازه یک تیم شهرستانی هم طرفدار و تماشاگر ندارد. این هم یکی دیگر از نشانههای ضعف پرسپولیس و حراج پیراهن این تیم شد.
خداحافظی تلخ کریم
کریم باقری در آخرین سال فوتبال خود یک تلخی بزرگ را تجربه کرد و با اینکه بهترین هافبک سالهای اخیر بود و مربیان پرسپولیس هرگز نتوانسته بودند (و هنوز هم نتوانستهاند) جایگزینی برایش پیدا کنند اما آنقدر نیمکتنشین بازیکنان بیکیفیت شد تا بالاخره تصمیمش را عملی کرد و با قهر از پرسپولیس در فرودگاه رشت جدا شد. خداحافظی او به قدری تلخ بود که همه هواداران را تحت تأثیر قرار داد.
بازوبند حرمت دارد آقا!
پس از شکست 4 بر یک مقابل صبا در تهران، شیث رضایی که شاید به خاطر عدم وجود بازیکن بزرگ در این تیم به بازوبند کاپیتانی رسیده بود برای نشان دادن ناراحتی خود، بازوبند را بیحرمت کرد و آن را روی مچ خود بست. بازوبندی که روزی با احترام به بازوی بزرگانی چون بهزادی، آشتیانی، پروین، مایلیکهن، پنجعلی، پیوس، محرمی، عابدزاده و... بود آنقدر برای شیث سنگین بود که تحمل وزن آن را نداشت و افتاد روی مُچش. تصویر بازوبند طلایی پرسپولیس روی مچ شیث رضایی یکی از تلخترین تصاویر فوتبال ایران است.
ضمانت برای نااهلان
نه اینکه پرسپولیس فقط در دوره جدید خود، در لیگ برتر دچار آسیبهای شدید شده باشد. در لیگ آزادگان هم این باشگاه دچار حوادث زیادی بود. این موضوع را علی پروین بهتر از هر کسی میداند، وقتی او مجبور بود به قول خودش روزی سه بار برود به خیابان وزرا و برای بازیکنان نااهل پرسپولیس سند گرو بگذارد تا از بازداشتگاه آزاد شوند. البته آن نابغههای فنی و مردان بامعرفت کجا و این بیاستعدادهای مدعی کجا...
سیستم علیاصغری
علی پروین در لیگ برتر رو به افول گذاشت. دوران طلایی او دیگر داشت از بین میرفت و یکی از نشانههای آن، مصاحبه بهروز رهبریفرد بود. رهبریفرد در مصاحبهای جنجالی، سیستم بازی تیمش را «علیاصغری» خواند و تأکید کرد باید این تیم دچار تحول شود. البته او اخراج شد ولی با گل و شیرینی سر تمرین رفت تا این حرف را از دل پروین درآورد.
شعار علیه اسماعیل
اولین بیاحترامی در تاریخ این باشگاه، در بازی پرسپولیس مقابل پاس تهران بود که سرخپوشان با حساب 4 بر 2 عقب بودند. در این شرایط به یکباره از گوشه ورزشگاه، زمزمههایی برای شعار دادن علیه اسماعیل حلالی هافبک تدافعی تیم به گوش رسید و سپس همه سکوها اقدام به سردادن شعار کردند. «حلالی حیا کن...» این شروعی بود برای بیاحترامی هواداران به بازیکنان پرسپولیس.
پاناماییها
علی پروین در جذب بازیکن خارجی تخصص زیادی نداشت. او تقریباً هرگز نتوانست این کار را به درستی انجام دهد به خصوص وقتی بعد از یک دیدار ملی تدارکاتی مقابل پاناما، دست روی سه بازیکن گذاشت و آنها را به پرسپولیس آورد اما در نهایت هیچ کدام از آنها در تیم نماندند و بدون انجام حتی یک بازی، به کشورشان برگشتند. بعد هم شکایت کردند و بلای خانمانسوزی سر پرسپولیس آوردند!
دعوای بازوبند
فصل سوم لیگ برتر را کمتر کسی از یاد میبرد. فصلی که سرخپوشان با غمخوار حسابی ریخت و پاش کردند ولی هیچ اتفاق خوبی رخ نداد. در آن فصل پرحاشیه، جدا از اینکه هواداران پرسپولیس به گلزن قهارشان یعنی علی دایی توهین کردند، بحث درگیری بازیکنان بر سر بازوبند هم به وجود آمد. البته آن زمان، بازیکنان بزرگی در این مورد با هم اختلاف داشتند؛ دایی، پیروانی، میناوند، باقری و...
ترجمههای برعکس
راینر زوبل آمد و تیمی بحرانزده را تحویل گرفت. این مربی آلمانی میخواست کار کند اما سایه پروین به قدری روی سرش سنگینی میکرد که گاهی نفسش بالا نمیآمد! اتفاق عجیبتر اینکه مترجم وقت زوبل هرگاه با سؤالاتی علیه پروین مواجه میشد، همه چیز را برعکس ترجمه میکرد! بنده خدا زوبل که اصلاً از این موضوع سردرنمیآورد و خبرنگاران هم به زبان آلمانی تسلط نداشتند تا بفهمند حق با کیست.
آن مصاحبه شگفتانگیز
پرسپولیس با مصطفی دنیزلی در جامحذفی آنهم در تهران با حساب 4 بر یک مقابل سپاهان شکست خورد. یکی از تلخترین شکستهای تاریخ این باشگاه. بعد از این دیدار، دنیزلی به دلیل آنچه که «راز» مینامید، فقط میخندید اما یکی از بازیکنان در مصاحبهای با حرارت و شجاعت گفت: «وقتی پولمان را نمیدهند و چک بازیکنان پاس نمیشود، همین میشود که میبینید!» حالا متوجه شدید چرا دنیزلی میخندید؟
رفتار دور از شأن
در همان فصل، وقتی پرسپولیس به مصاف سایپا رفت، یک اتفاق زشت برای فوتبال ایران رخ داد. علی دایی، سرمربی-بازیکن سایپا در میدان حضور داشت و قرار شد شیث رضایی، دایی را کنترل کند اما در زمان «من تو من» رفتارهایی دور از شأن این دو بازیکن رخ داد تا یکی از پرهیاهوترین پروندههای انضباطی فوتبال ایران تشکیل شود.
مدیریتهای بیپایه و اساس
در تمام این سالها که از لیگ برتر میگذرد، پرسپولیس دچار بحران مدیریت بود. مدیرانی که گاه عمرشان بیش از 9 ماه دوام نمیآورد و یا اگر بیش از این مدت میماندند، دردسرهای بزرگی برای تیم میساختند. به نام مدیران توجه کنید؛ علی پروین، حجتا... خطیب، اکبر غمخوار، محمدحسن انصاریفرد، حبیب کاشانی، عباس انصاریفرد، داریوش مصطفوی، محمد رویانیان، علی پروین، علیرضا رحیمی و حالا منتقمی. این همه مدیر فقط برای 14 سال! شاید معنی ثبات مدیریت در باشگاه پرسپولیس هم همین باشد.
کسر 6 امتیاز
این یکی، ضربه بدی به آبروی پرسپولیس وارد کرد. ماجرا به شکایت بازیکنان پانامایی برمیگردد. آنها این شکایات را تا جایی ادامه دادند که در نهایت باعث کسر 6 امتیاز از سرخپوشان شد. این 6 امتیاز البته مانع قهرمانی سرخپوشان نبود اما اینکه فیفا چنین رأیی صادر کرده، مثل لکه ننگ روی دامان پرسپولیس بود.
پاس نمیدادند
در همان فصل هفتم با اینکه تیم وضعیت بسیار خوبی داشت اما دو، سه بازیکن فیکس تیم به یکدیگر پاس نمیدادند. آنها مشخصاً چشم دیدن موفقیت تیمی را نداشتند و خودشان را اصل و اساس تیم میدانستند. همین وضعیت، پرسپولیس را به ورطه حواشی سوق داد و جذابیتهای تیم را کم کرد. بعدها همایون بهزادی اسطوره واقعی و زننده 3 گل از 6 گل پرسپولیس در دربی معروف سال 52 خاطرهای تعریف کرد و گفت: «در زمان ما، تمام تیم برای بالارفتن نام پرسپولیس میجنگیدند و به ذهن کسی خطور نمیکرد تکنفره بازی کند. همه به هم پاس میدادیم چون داشتیم فوتبال بازی میکردیم و فوتبال یعنی روح 11 بازیکن در کالبد یک تیم.»
جذب آدم کوچولوها
در سالهای بعد جذب بازیکنان کوچک، خیلی کوچکتر از نام پرسپولیس در این باشگاه به یک مُد تبدیل شد. بازیکنانی که به وضوح پیراهن پرسپولیس به تنشان گشاد بود. پیراهن را آنها حراج کردند، کسانی با سطح فنی بسیار پایین که هنوز شایعه کمک گرفتن از دلالان و دادن پولهای کلان برای رسیدن به پرسپولیس در موردشان به گوش میرسد. البته در این راه برخی مدیران و مربیان هم بیتأثیر نبودند!
قهر هوار
در فصل نهم، پرسپولیس بازیکن مفیدی به نام هوار محمد داشت که به خاطر مسائل مالی از این تیم قهر کرد و رفت. او در مصاحبه با خبرورزشی به صراحت اعلام کرد از سوی برخی مسئولان این باشگاه تهدید شده و به او گفتهاند اگر بخواهد پرسپولیس را ترک کند، اتفاقات بدی برایش رخ خواهد داد. این تهدید یک بازیکن خارجی هم به کارنامه ناکامیهای مدیران اضافه شد.
گاز گرفتن صورت یار خودی
در دربی برگشت فصل نهم پرسپولیس موفق شد با شوت زیبای کریم باقری، استقلال را با حساب 2 بر یک شکست دهد. در جریان این بازی اتفاق عجیبی رخ داد و در درگیری بین شیث رضایی و علیرضا حقیقی، این دو مقابل چشم میلیونها مخاطب تلویزیونی بر سر هم داد کشیدند و نزدیک بود کار به درگیری فیزیکی بکشد. ویدئوی آن لحظه هنوز هم موجود است، لحظهای که انگار این دو بازیکن مشغول گاز گرفتن یکدیگر هستند!
پنج شکست پیاپی
در فصل دهم برای اولین بار در تاریخ نه چندان طولانی باشگاه پرسپولیس، این تیم 5 شکست متوالی را تجربه کرد. باخت مقابل مس کرمان، سپاهان، پیکان، تراکتورسازی و صبای قم. این مسئله، تیم سرخپوش را از سکه انداخت. در همان سال، دایی در دربی هم شکست خورد و همه چیز بههم ریخت هرچند او در نهایت تیم را در جامحذفی به قهرمانی رساند.
درگیریهای سطحی و جنجالی
یکی دیگر از مهمترین اتفاقات فوتبال ایران برای پرسپولیس و در جریان درگیری لفظی میان علی دایی و سرپرست موقت آن زمان پرسپولیس در پایان فصل دهم رخ داد. عادل فردوسیپور نیز دو طرف دعوا را به استودیوی خود دعوت کرد تا هرچه دلشان میخواهد بگویند. حرفهایی که بیش از پیش آبروی پرسپولیس را به بازی گرفت. در آن شب حرفهای زیادی مطرح شد و برنامه تا ساعت 4 صبح طول کشید اما چیزی غیر از درگیری سطحی و ایجاد جنجال نداشت. یکی نگران پول خود بود و دیگری نگران جایگاهش.
رفیقبازی و شعارهای منفی
حمید استیلی در فصل یازدهم شد سرمربی پرسپولیس. او تیم خوبی هم داشت اما از دقیقه 23 دیدار اول سرخپوشان مقابل ملوان که توپ به تیر دروازه پرسپولیس برخورد کرد شعارهای منفی علیه استیلی شروع شد تا شخصیت واقعی پرسپولیس زیر سؤال برود. در آن فصل بازیکنان باشعار «بیغیرت» خطاب شدند و پرسپولیس در طول یک نیمفصل دو بار با نتایج 2 بر صفر و 3 بر صفر (در جام حذفی) به استقلال و پرویز مظلومی باخت.
18+
پرسپولیس وقتی آبروی خود را دوباره از دست رفته دید که ماجرای زشت و قبیح شادی گل بازیکنان این تیم در بازی مقابل داماش گیلان رخ داد. آن شادی گل که محمد نصرتی و شیث رضایی را برای ماهها محروم کرد و نه تنها آبروی پرسپولیس بلکه آبروی فوتبال ایران در جامعه جهانی را برد. هنوز هم اهالی فوتبال بابت آن صحنهها تأسف میخورند.
بازی ناتمام
در همان فصل یک اتفاق تلخ هم رخ داد. پرسپولیس برابر داماش در تهران به میدان رفت که به خاطر اشتباهات داوری بازنده شد اما هواداران به قدری علیه محمود رفیعی داور بازی شعار دادند که چند دقیقه قبل از اتمام کار، بازی را نیمه تمام رها کرد و به رختکن رفت. این اتفاق باعث شکست 3 بر صفر پرسپولیسیها شد. یک آبروریزی دیگر، یکبار دیگر حراج پیراهن به خاطر عملکرد بازیکنانی که توانایی برد مقابل یک تیم بحرانزده را نداشتند و هواداران را عصبانی کردند.
میلیاردیها و اتومبیلهای شیک
محمد رویانیان برای جذب بازیکن دست به کار بزرگی زد و به جای پول به برخی از ستارهها، اتومبیلهای شیک داد. بازیکنان خوبی به تیم آمدند اما باشگاه هنوز نتوانسته بود سرمربی خود را بشناسد. بحث بازگشت پروین به نیمکت تیم به میان آمد اما در فاصله 6 روز مانده به شروع لیگ، به یکباره سروکله مربیای به نام مانوئل ژوزه در محل تمرین تیم پیدا شد. میلیاردیها با این مربی نساختند و گفته میشود برخی بازیکنان در کار تیم خلل ایجاد کردند تا ژوزه هرچه زودتر از این تیم برود. پرسپولیس و هوادارانش فاصله عمیقی از یکدیگر گرفته بودند. بازیکنان دعا میکردند تیم از حضور تماشاگران محروم شود و تماشاگران هم اعتقاد داشتند بازیکنی که یک میلیارد و خردهای پول میگیرد باید سر خود را برای موفقیت تیم بدهد.
همه چیز رفت که رفت
یحیی گلمحمدی در شرایط بحرانی تیم را تحویل گرفت و نتایج خوبی هم داشت. او با گلهای محمد نوری و هنرنمایی نیلسون در جامحذفی به فینال رسید اما در روز فینال در تهران، قهرمانی را در ضربات پنالتی تقدیم سپاهان کرد. آن روز مهدی مهدویکیا در غربت و با اشک و آه از فوتبال خداحافظی کرد. علی کریمی که حسابی احساساتی شده بود نیز شوک دوم را با خداحافظی خود به هواداران داد و بعد هم شعار و فحاشی برخی به بازیکنان. به خاطر همین باخت، یحیی نیز با وجود نتایج خوبی که داشت مجبور به جدایی شد. همه چیز با هم خراب شد.
تیم خوبی که از قهرمانی بدش میآمد
فصل قبل علی دایی هم برگشت و بهترین بازیکنان لیگ به پرسپولیس پیوستند. این تیم در هر پست حداقل دو بازیکن بسیار خوب و تأثیرگذار داشت تا بهترین و پرمهرهترین تیم پرسپولیس در ادوار لیگ برتر شکل بگیرد اما این تیم انگار از کسب قهرمانی بدش میآمد. بهترین خط دفاع ادوار لیگ، پرمهرهترین خط حمله لیگ، سریعترین و خلاقترین هافبکهای لیگ، بهترین دروازهبان لیگ (برحسب آمار گل خورده) و... هم نتوانست کمکی به پرسپولیس کند تا این تیم در نهایت نایبقهرمانی را به خاطر تساوی بیموقع مقابل راهآهن به دست آورد. عدم قهرمانی این تیم، به هر دلیل که بود، اعتماد هواداران را نسبت به آینده پرسپولیس از بین برد چون وقتی پرستارهترین پرسپولیس لیگ برتر قهرمان نمیشود، دیگر چه زمانی باید این تیم به موفقیت برسد؟
آبروریزی بزرگ
اخراج یکروزه رحیمی و دایی آن هم به دستور فقط یک نفر، یک آبروریزی دیگر بود. اتفاقی که ممکن نیست در باشگاههای دیگر رخ بدهد. این آبروریزی، نام پرسپولیس را باز هم در مجامع و رسانههای بینالمللی روی زبانها انداخت و باز هم خبرهایی که از این باشگاه به زبانهای مختلف ترجمه میشد، تلخ و تأسفبرانگیز بود. اینکه یک نفر برای یک باشگاه با میلیونها هوادار تصمیم بگیرد.
بازیکنان مدعی
حضور درخشان نه نتایج پرسپولیس را دچار تحول کرد و نه به لحاظ اخلاقی شرایط را تغییر داد. اتفاقاً همه چیز بدتر شد. بازیکنانی که از نظر فنی، به هیچ عنوان نظر هواداران، رسانهها و مربیان را جلب نکردهاند اما مدام قهر میکنند، اعتراض دارند، در زمان تعویض حاشیه میسازند و با این نمادهای آبروریزی روی اعصاب هواداران راه میروند. جای تأسف دارد پرسپولیس بزرگ با آن تاریخ زیبایش چطور به این روز افتاد که یک عده «نابازیکن» برایش تصمیم بگیرند. وامصیبتا برای این پرسپولیس که پیراهنش توسط بازیکنان این تیم به حراج گذاشته شد.
منبع: خبر ورزشی
دیدگاهتان را بنویسید