همه ماجراهایی که لجام گسیختگی بازیکنان را تصویر میکند در «بازیکن سالاری» جا نمیگیرد، اتفاقاتی هم هست که باید فراتر از بحث بازیکن سالاری بررسیشان کرد و نشان دادن در خروجی به چنین بازیکنانی همان کاری است که تعلل در آن سوءمدیریت و نتیجهگرایی غیرحرفهای و بی حد در فوتبال ایران را به یادمان میآورد.
ماجرای اعتراضهای بازیکنان پرسپولیس هنوز داغ است که در بندرانزلی یک نفر کار را تمام میکند و از این لجام گسیختگیها نمایش کامل تری ارائه میدهد. ماجرای درگیری مازیار زارع و نصرت ایراندوست آنچنان شرمآور است که باید در انتشار خبرش تردید کرد و یا از نگاه دیگری به انتشار خبرش تن داد و گفت که فاجعه چه عمقی دارد. بررسی اینکه در جدل ایراندوست و زارع چه کسی مقصر است، بررسی بیهودهای است، آنچه حیرتآور است اینکه مازیار زارع به خود اجازه میدهد رفتاری فراموش نشدنی از خود نشان دهد؛ کتک کاری و باقی ماجرا!
باشگاهها در فوتبال ایران به غیرحرفهایترین شکل ممکن نتیجهگرا و ستاره محور شدهاند و عجب اینکه این نتیجه گرایی و ستاره محور بودن را رفتاری حرفهای تعبیر میکنند و میخواهند برخورد با این لجام گسیختگیها را در حوزه اخلاق عمومی بررسی کنند، در حالیکه اخلاق حرفهای و حرفهایترین قواعد باشگاهداری، تکلیف را مقابل چنین لجام گسیختگیهایی در خود روشن کرده است و بی نیاز است به بررسی چنین اتفاقاتی در حوزه اخلاق به معنای عام آن.
از همین ملوان مثالش را باید پیدا کرد، بی حرمتی جدید مازیار زارع به کسی که سالها مربیاش بوده و در پرورش او بیش از هر مربی دیگری نقش داشته، ادامه بی حرمتی جلال رافخایی است. رافخایی چندی پیش در مصاحبهای پر از جملات شرمآور علیه ایراندوست، هر چه خواست گفت و از ملوان اخراج هم نشد. ملوان شاید خیال میکرد اخراج رافخایی بحران فنی برای ملوان در پی دارد و این چه خیال خامی بود. جریمه آن مصاحبه رافخایی نشان دادن در خروجی به او بود اما ملوان مماشات کرد و باد کاشت تا حالا توفان درو کند.
تکرار اعتراضهای بازیکنان پرسپولیس -که البته هرگز به شدت رفتارهای رافخایی و زارع در ملوان نیست- از سوی باشگاه بی پاسخ میماند و درخشان هم در این روزهای سخت و در این تنگنای مربیگری با هر اتفاقی کنار میآید و پاسخهای نه چندان محکمش را در کنفرانسهای مطبوعاتی میشنویم. این تن دادن به بازیکن سالاری و وحشت از اخراج بازیکنان متوسطی که تاجی در ملوان و پرسپولیس و اینجا و آنجا به سر تیم شان نمیزنند، چه حاصلی دارد جز بی اعتبار شدن و خدشهدار شدن جایگاه مربی و البته مرتبت باشگاه.
دیدگاهتان را بنویسید