اگر میشد تمام مشکلات فنی و روحی پرسپولیس در این فصل را در یک فیلم 90 دقیقهای جمع و به ورزشدوستان ارائه کرد، فیلم بازی پنجشنبه شب سرخها با گسترش فولاد تبریز در ورزشگاه تقریبا خالی از تماشاگر آزادی تهران میتوانست بهترین فیلم باشد.
تمامی اتفاقات ناگوار و عجیب و غریب که این فصل برای قرمزها روی داده، در این فیلم موجود و نمونههایی از آن در این بازی قابل مشاهده است. از گلهای سختی که میزنند، از گلهای مسلمی که مفت از دست میدهند، از گلهایی که «کادوپیچ» کرده و تقدیم حریفان میکنند و از جنگ اعصابی که بر اثر بازیهای بد و اسفبارشان حاصل میآید و باعث اخراج خودشان از میدان میشود و پریشب این گرفتاری شامل حال حسین عبدی مربی تیم شد و کم مانده بود حمید درخشان سرمربی قرمزها را هم که به اندازه تمامی عمرش حرص خورد، به همانجا (روی سکوها و دور از نیمکت) بفرستد.
اینکه پرسپولیس چرا در روزهایی هم که اوضاع روبهراه است، پیروزی را از مشتاش بیرون میاندازد و به تساوی رضایت میدهد، حکایتی است که باید خودشان شرح بدهند اما یک فصل (و دقیقتر بخواهید یک نیمفصل) بد و پرت و پلا بازی کردن اضافه بر تمام مشکلات حاشیهای و خودزنیها در پرسپولیس و از رأس تا ذیل، دلایل فنی هم دارد. پیشتر هم نوشتیم که این پرسپولیس واقعا یک تیم متوسط و از بسیاری جهات معمولی و حتی ناتوان است و در سرمای پنجشنبه شب ورزشگاه آزادی و بخصوص در نیمه دوم به راحتی میشد این صفات را دید.
پرسپولیس که برد صفر-2 را با تساوی 2-2 عوض کرد، حتی وقتی بازی یک-2 بود روی پاسهای در عمق نوری و عالیشاه و صادقیان و ضربات نوروزی و طارمی و جعفرزاده این بخت را به کرات داشت که بازی را یک-3 و کار حریف را تقریبا تمام کند ولی این کار را نکرد و چوبش را خورد و با همت (!) سوشا مکانی گلی را به حریف هدیه داد که حتی خود گسترشیها هم آن را باور نداشتند. اضافه بر آثار سوء برخاسته از کنار گذاشتن گروه مربیان قبلی پرسپولیس که در کار خود ناموفق بودند، جانشینان آنها باید با مشکل فقدان یکپارچگی و دلسردی شدید در تیمشان نیز مبارزه کنند. سرخها در این فصل با هر نسیمی فرو میریزند و هر توپی برای گل خوردنشان کفایت میکند و هر موقع هم که رقبا کوتاهی میکنند، هر دو دروازهبان پرسپولیس کاملا حاضر و آمادهاند تا زحمت این کار را بکشند و کار رقبا را ساده سازند و دروازه خودی را بگشایند و این وظیفه را پنجشنبه سوشا مکانی انجام داد.
به رغم بهتر شدن میانه میدان سرخها از زمان بازگشت محمد نوری، هنوز فقدان خلاقیت و کمبود سرعت در به راه اندازی بازی از این منطقه کاملا محسوس است و امید عالیشاه که در دوران حضورش در راهآهن عالی بود، در پرسپولیس سایهای از آن ایام هم نیست و مدافعان کناری پرسپولیس در این فصل آنقدر عوض و بدل شدهاند که میزان تفاهم بین آنان و یارانشان به حداقل رسیده است. ماهینی را ماجرای معافیت جعلی ضربه فنی کرد، خانزاده نوسان زیادی دارد، میثم حسینی در سمت چپ خط دفاعی بینقص نیست و جعفرپور که آمده هم جای ماهینی را پر کند و هم جای خانزاده را، تا با تیم هماهنگ شود، فصل پایان یافته است.
ترجیح میدهیم راجع به صادقیان حرف نزنیم و همینطور حقیقی که پریروز جدیدترین نمونه قهر کردن بعد از تعوض را به نمایش نهاد و همچنین میثم حسینی که معلوم نشد بعد از تعویضاش با حسین عبدی جر و بحث کرده یا خیر اما مساله اینجاست که حتی از افرادی که حاشیه هم ندارند آبی گرم نمیشود و آنقدر روی نیمکت کمبود مهره توانا وجود دارد که درخشان مجبور است وقتی به یک مهاجم گلزن در 10 دقیقه آخر مسابقه نیاز مبرم دارد، شهاب زاهدی را به میدان بفرستد که آنقدر جوان است که تا تجربه لیگ برتر را کسب کند و کارهای شود 10 تا «درخشان» از پرسپولیس اخراج شدهاند!
در این شرایط لرزان بدیهی است که مایکل اومانیا هم سه دقیقه مانده به پایان وقت ضربه پنالتی اعلام شده توسط داور را که دروازهبان رقیب به اشتباه به آن سو پریده و 7.5 متر دروازه را به روی وی خالی گذاشته به تیر افقی دروازه بکوبد و معلوم نیست چرا او باید هزاران فرسخ را از کاستاریکا بکوبد و به تهران بیاید و در پست غیرتخصصی (هافبک وسط) بازی کند و سرانجام با پنالتی فوقالعاده (!) پنجشنبه شب خود 2 امتیاز را از مشت پرسپولیسیها بپراند. بله، مسابقهای که پریشب برگزار شد آینهای تمامنما از کل معضلات پرسپولیس در این فصل و به مثابه یک فیلم خلاصه از 14 هفته بدبختی با بازی و مشارکت جمعی است که هیچ چیزشان به پرسپولیس نمیخورد و حوصله همه را سر بردهاند و همه دلشان به حال آنها میسوزد. این تیمی است که هویت مشخصی ندارد، حال و هوایش بهاری است، بیهوده میدود، یکدست نیست و روحیات آن متغیر است و به لحاظ فنی هم واقعا چیز خاصی ندارد و فقط وقت تلف میکند. پرسپولیسیهای فراوانی که پنجشنبه در خانه ماندند تا بعد از اتمام قطع پخش تلویزیونی مسابقات لیگ برتر و آغاز پخش مجدد این رقابتها، این بازی را از سیما ببینند، در پایان مسابقه میگفتند ای کاش مجادله فدراسیون و سیما حل نمیشد و این مسابقه فقط در حضور همان اندک تماشاگر در آزادی برگزار میشد و کسی آن را نمیدید. آنها راست میگفتند.
دیدگاهتان را بنویسید