54111

کاری که علی پروین کرد سمبلی از احترام حاکم بر نسل قدیم بود

انتخابات کانون مربیان بار دیگر باعث شد تا نامش همچون گذشته های دور و نزدیک بر سر زبان ها بیفتد. سخن از حسن آقا حبیبی است. بزرگمردی 85 ساله، با کوله باری از افتخار، بدون پوشیدن پیراهن قرمز یا آبی. مردی که کمتر فردی از خانواده فوتبال، حتی این فوتبال بی در و پیکر بی احترام، به خود اجازه می دهد، تا نام او را بدون پسوند آقا بر زبان بیاورد. خبرنگار بانک ورزش پای صحبت های حسن آقای فوتبال ایران نشسته است.

جناب حبیبی، شما در شب برگزاری انتخابات کانون مربیان حضور داشتید. کانون مربیان را چطور ارزیابی می کنید؟

این کانون باید سالها پیش از این به چنین اجماعی می رسید. هر چند مربیان و دست اندرکارانی، چند وقتی هست که به دنبال چنین کاری بوده اند و تلاش های زیادی برای چنین کانونی شده است. در حال حاضر کانون مربیان در چند شهر فعال است. حتی من خودم در انتخابات کانون مربیان کرمان حضور داشتم و البته این انتخابات در فضایی کاملا سالم و بدون حرف و حدیث انجام شد.

آیا از مسوولان کسی برای کمک و حمایت از این کانون پیش قدم شده است؟

تا آنجایی که اطلاع دارم، آقای سجادی که معاون وزیر ورزش هستند، برای کمک به این کانون قول های مساعدی داده اند، که جای خوشحالی دارد.

به نظر شما کارکرد چنین کانونی چیست؟ و چه خدماتی را می تواند به مربیان بدهد؟

وظیفه این کانون جمع کردن مربیان جوان و مستعد و دادن آموزش و مشاوره در تمام وجوه فوتبالی است. باید به صورت تئوری و عملی، چنین اشخاصی مورد تعلیم قرار بگیرند. باید اصول پروش فوتبالیست در کشور عوض شود و آموزش سیستماتیک را در حوزه فوتبال حاکم کنیم. علاوه برآن مفاهیمی چون انضباط و دیسیپلین را، که از بزرگترین نقاط ضعف فوتبال ما محسوب می شود نهادینه کنیم.

بارزترین اتفاقی که در این مراسم افتاد و انعکاس بسیاری نیز داشت، نوع رفتار علی پروین با شما در رعایت کسوت و ادب بود. در این رابطه بیشتر صحبت کنید.

اتفاقی که در آن شب افتاد، می تواند برای نسل کنونی فوتبال ما بسیار خوب و آموزنده باشد. من از علی پروین ممنونم. کاری که وی کرد، نمونه ای مرسوم در زمان فوتبال ما بود.این احترام نسبت به پیشکسوت از زمین های خاکی رعایت می شد تا تیم ملی این مملکت. اگر فوتبالیستی تنها 6 ماه از دیگری دیرتر آمده بود نه تنها در میادین ورزشی، بلکه در تمام فعالیت های اجتماعی رعایت کسوت را می کرد. چه در زمان راه رفتن در خیابان و حتی سوار شدن به اتوبوس. شاید باورش برای نسل جوان ما سخت باشد. ولی چنین مسائلی به معنای کامل رعایت می شد. برای همین است که رابطه نسل قدیم تا امروز هم با احترام و دوستی ادامه دارد.

دلیل اینکه دیگر چنین احترامی در میان اهالی فوتبال نیست را چه می بینید؟

به خاطر اینکه آدم های نا مربوط در این فوتبال پست گرفته اند. اکثر کسانی که پست های فوتبالی را در دست دارند، پایشان به توپ نخورده است. علاوه بر آن کوچکترین مسائل مدیریتی را به درستی اجرا نمی کنند. کسانی که سالها فوتبال بازی کرده اند و حتی در میان آنها بسیاری هستند که بالاترین تحصیلات عالیه را در رشته های مختلف دارند بیرون گود نشسته اند و کسانی که در راس کار هستند اینکاره نیستند. به عنوان مثال مگر من می توانم رییس فدراسیون بسسکتبال بشوم!؟ معلوم است که نباید چنین سمتی را، اگر پیشنهاد هم داده شود قبول کنم. چون تخصصی در این کار ندارم. متاسفانه نگاه به پیشکسوتان کاملا ابزاری است. بر اثر همین عدم مدیریت درست، فرهنگ فوتبال ما خراب شده است و به بیراهه رفته است. آقایان سازندگی و پشتوانه سازی در این فوتبال را کاملا به فراموشی سپرده اند و هیچ چیز سر جای خود نیست.

خوشبختانه آرارات، یکی از تیم های ریشه دار و قدیمی فوتبال، شروع به تیمداری کرده است. آیا از شما که سالها در این باشگاه فعالیت کرده اید، دعوتی برای همکاری شده است؟

همین الان هم دوستان در آرارات به من لطف دارند و من را در جریان امور قرار می دهند. من سالها در این باشگاه کار کرده ام. آرارات همین الان 6-5 مربی خوب و جوان دارد که از آنها سود می برد. آنها تمام ابزار موفقیت را دارند. من هرکجا کار کرده ام تمام تلاش خود را در راه پروش استعدادها و پشتوانه سازی به کار گرفته ام و مطمئنم که دوستانم در باشگاه آرارات در کارشان موفق می شوند.

اتفاقا این مساله ای است که اکثر بازیکنان پاس به آن اذعان دارند. به عنوان مثال احمد حاج علی گل، که می گفت شما در سال 56 او را از تیم جوانان شهربانی(پاس) به بزرگسالان بردید.

یکی از دلایل این کار این بود که من و سایر مربی های آن نسل دوست داشتیم که ثمره کار خود را ببینیم و در این راه زحمت بکشیم. به خاطر چنین مسائلی بود که اکثر بازیکنان قدیمی حرف از مکتب باشگاه مورد فعالیتشان می زنند. چون از پایه در باشگاه رشد می کردند و به آن تعلق خاطر داشتند.

چه شد که به فعالیت خود در فوتبال خاتمه دادید؟

عقیده من این است که انسان آبرو و اعتباری را که در سالیان دراز کسب کرده است را باید در هر شرایطی حفظ کند. اگر روحیات و دیدگاه ما در مواجهه با مدیریت حاکم بر جایی که قرار است فعالیت کنیم، اصطلاحا دچار موضع است، دیگر نباید به هر قیمتی به فعالیت خود ادامه دهیم. البته در زمانی که فدراسیون فوتبال ایران تعلیق شده بود از طرف آقای صفایی فراهانی، پست مدیریت تیم های ملی به من پیشنهاد داده شد. ولی به ایشان گفتم: من با کار کردن با شما مشکلی ندارم، اما اگر فردا شما بروید مشخص نیست کدام شخص بر این مسند تکیه می زند، و این مسوولیت را قبول نکردم و البته گذشت زمان و اتفاقات ناخوشایندی که افتاد نشان داد که اشتباه نکرده بودم.

آقای حبیبی، دلیل این که همبازیان سابق شما با گذشت سالهای طولانی از شما با احترام یاد می کنند چیست؟

دوستان عزیزم به من لطف می کنند. من در تمامی دوران فعالیتم در فوتبال سعی کردم هیچ‌گاه صداقتم را از دست ندهم. در دوران بازیگری برای همبازیانم از جان مایه می گذاشتم و هیچگاه میان دوستانم تبعیض قائل نمی شدم. هیچ وقت پشت دوستانم را خالی نکردم و حتی اشتباهات دیگران را گردن می گرفتم. باید این نکته را هم بگویم که این ویژگی در میان اکثر فوتبالیست های قدیم بود.

و یکی از تلخ ترین دوران مربیگری شما باید در تیم امید بوده باشد.

چه عرض کنم. در هر 2 دوره مقدماتی المپیک 92 و 96، مشکلات سربازی بازیکنان و خروج آنها بیشترین ضربه را به تیم زد. هر چند بازیکنانی که در این دو تیم بازی کردند، تا سالها بعد خدمات زیادی به فوتبال این مملکت کردند.

هم اکنون به چه کاری مشغولید؟

کار خاصی نیست. بعضی وقت ها در جام مرحوم یونس شکوری با دوستان قدیمی فوتبال بازی میکنم. البته تا جایی که توان داشته باشم. دوستانم به من محبت دارند و من را فراموش نمی کنند. هر چند نباید از زحمات برگزار کنندگان این مسابقات غافل شد و از این دوستان نیز تشکر می کنم.

دیدگاهتان را بنویسید