شفقنا-حضور فرهاد مجیدی ستاره بازنشسته استقلال تهران در برنامه 90 یک بار دیگر فتیله جدال های فیسبوکی را بالاکشید. نحوه نشستن (لم دادن) مجیدی روی صندلی به ظاهر نه چندان راحت برنامه 90، پاسخ های سر به هوا، تکذیب گفت وگوهای گذشته، تلاش مجری و مهمان برای مچ گیری از هم، خشم و غضب پنهان دو نفر از همدیگر و... یک بار دیگر نشان داد که بعضی از بازیکنان فوتبال را باید با همان تی شرت و شورت و قلم بند از دور تماشا کرد. ممکن است برخی بگویند این گونه رفتار هم خصلت ستاره بودن است. دیه گو مارادونا را با تیراندازی به سوی خبرنگاران، برخوردهای پرخاشگرانه و درگیری های لفظی گاه بسیار بی ادبانه در بیرون از زمین به یاد می آورند. اریک کانتونا را که هنوز مثل یک بت در اولدترافورد ستایش می شود با آن حرکت کونگ فویی و پاره یی جملات فلفل دار می شناسند و ژوزه مورینیو هم جز خودش، کسی را شایسته برخورد محترمانه نمی داند... اما در کنار آنها نیز می شود از فرانس بکن باوئر یاد کرد که لقب قیصر برازنده اوست و رفتار، گفتار و کردار خیره کننده اش حتی می تواند برای بسیاری از سیاستمداران چند سال اخیر دنیا کلاس آموزشی باشد. بسیاری از ستاره های فوتبال که کفش های شان را آویخته اند این روزها به نمادهای قابل احترامی برای کشورشان تبدیل شده اند که در کت و شلوار رسمی دست کمی از دیپلمات ها ندارند. ستاره های بازنشسته فوتبال در بیشتر نقاط دنیا تلاش می کنند از این دوران فراغت که در سایه ثروت و شهرت خوشایند به نظر می رسد لذت ببرند. آنها می کوشند برای فراموش نشدن، رابطه محترمانه یی با رسانه ها و حتی هواداران تیم های رقیب برقرار کنند و کمتر خود را وارد هیجانات دوران بازیگری می کنند. اما فرهاد مجیدی که بی شک یکی از خلاق ترین بازیکنان دو دهه اخیر فوتبال ایران بود وارد جدالی شد که انتظارش نمی رفت. جدالی که بیش از هر چیز نشان دهنده آن است که ستاره ها فاقد مشاور رسانه یی هستند. آنها خود را بزرگ تر از هر قابی می دانند که به مشاور نیازی ندارند. این آفت حتی بازیکنی مثل علی دایی را تا سرحد مردی پرخاشگر در جدال های رسانه یی تقلیل داده است. از دیگر سو، چندی پیش که علی کریمی به کادر مربیگری تیم ملی ایران پیوست زمزمه هایی مبنی بر پیوستن فرهاد مجیدی هم شنیده شد. اینکه با اضافه شدن بازیکن محبوبی مثل او و با توجه به حضور چند ساله اش در فوتبال می تواند رنگ و بوی ایرانی بیشتری به نیمکت تیم ملی ببخشد اتفاق امیدوار کننده یی بود، اما او شب گذشته نشان داد یا دست کم خواست نشان بدهد که حتی علیرضا جهانبخش تنها پدیده قابل اعتنای فوتبال ایران در پنج سال گذشته را نمی شناسد! بازی های تیم ملی را در جام جهانی ندیده است! به جز استقلال مسابقات هیچ تیمی را دنبال نمی کند، نام مربیان و هم بازی های دوران فوتبال خود را فراموش کرده، تعداد گل ها و بازی های خودش هم برایش مهم نیست و به سیاقی برخورد کرد که انگار این فوتبال به قول خودش «مُرده» هیچ ارزشی برایش ندارد. نکته شگفت آور اینکه او دنبال اخذ مدارک مربیگری است - لابد برای نشستن روی نیمکت تیم های داخلی و چندی پیش شایعه کردند که به عنوان استعداد یاب در آسیا با یک باشگاه اسپانیایی قرارداد امضا کرده است! گفت وگوی دیشب شاید به کام هواداران جوان و پرشور آبی که عاشق هیجانات کوتاه مدت و کری خوانی های کم عمق هستند خوش آمده باشد اما قدیمی ترها و آنها که فوتبال ملی را فراتر از یک باشگاه می دانند افسوس خوردند که چنین ادبیات و رفتاری که سرشار از تناقض، تکذیب و بی خیالی محض بود شایسته بازیکنی نیست که می تواند یک فرانس بکن باوئر دست کم برای جهان سوم باشد!
احسان محمدی/ روزنامه اعتماد
دیدگاهتان را بنویسید