52420

توجیه ناشیانه رفتار یک پرسپولیسی

مهاجم پرسپولیس به دستور خوردبین و با همراهی یکی از تدارکاتچی‌ها به نیمکت برگشت و رفتار غیرحرفه‌ای‌اش را با یک توجیه ناشیانه‌تر تکمیل کرد: «حالم بد بود و به رختکن رفتم وگرنه هیچ مشکلی با تعویضم نداشتم!»
بگذارید به یک سال پیش برگردیم. عقبگرد کنیم و به یاد بیاوریم انتقادهایی را که می‌گفت این بازیکنان مال پرسپولیس نیستند. حالا دوباره در جای امروزتان قرار بگیرید.



حق با آن انتقادها نبود که می‌گفتند پرسپولیس بازیکن بزرگ می‌خواهد؟ بازیکنی که قدرشناس باشد و البته پیش از آن شأن و جایگاه خود را شناخته باشد. پرسپولیس اگر چنین بازیکنی داشت امروز باز این قهر و نازها را می‌دیدیم؟ این بازیکنان اگر بازیکن بودند، سرمربی اگر جسارت داشت و اگر از تنها ماندن در تیم نمی‌هراسید، رییس هیات‌مدیره اگر تصمیم‌های سرمربی را وتو نمی‌کرد و به او اجازه برخورد می‌داد، اگر پرسپولیس را تا سطح آدم‌های امروزش به حقارت نمی‌کشاندند آیا باز هم بعد از هر تعویض چشممان بازیکن بیرون رفته از زمین را دنبال می‌کرد که ببینیم به رختکن می‌رود یا روی نیمکت می‌نشیند؟



کافی است فیکس شدن‌های سوشا و نورمحمدی و نیلسون را به یاد بیاورید. با فریاد اعتراض به سرمربی حمله کردند و برای بازی مجوز گرفتند. به همین سادگی. آنچنان که محمد عباس‌زاده هم از پس آن برمی‌آید!



بازیکنی که پرسپولیس را شاید در رویاهایش هم نمی‌دید اما حالا چون تعویض شده، طلبکارانه بطری آب را به زمین می‌کوبد و با چهره‌ای پر از خشم بازی را ترک می‌کند، بازیکن جایگزینش و سرمربی و نیمکت را ندید می‌گیرد و یک‌راست می‌رود توی رختکن.



انگار نه انگار او بوده که تمام موقعیت‌های پرسپولیس از جمله یک پنالتی را یک تنه هدر داده است و هر مربی دیگری جای درخشان بود، حضورش در زمین را بیش از یک نیمه تحمل نمی‌کرد.



عباس‌زاده البته بعد از کمتر از 10 دقیقه به دستور خوردبین و با همراهی یکی از تدارکاتچی‌ها به نیمکت برگشت و رفتار غیرحرفه‌ای‌اش را با یک توجیه ناشیانه‌تر تکمیل کرد: «حالم بد بود و به رختکن رفتم وگرنه هیچ مشکلی با تعویضم نداشتم!»



او اما در جایی دیگر حرف خودش را هم رد کرد و گفت: «ماجرا آنقدرها هم خاص نبود که اینقدر به آن می‌پردازید. کاری در رختکن داشتم که آن را انجام دادم و برگشتم.»



منظور او از کار شاید نشان دادن اعتراضی به سرمربی بوده تا دیگر هوای تعویض کردن این بازیکن به سرش نزند. امروز عباس‌زاده قهر کرده و پیش از او، سوشا و نورمحمدی و نیلسون به خاطر نیمکت‌نشینی به سرمربی تاخته و از پرسپولیس قهر کرده بودند.



موضوعی که کاپیتان - که خودش هفته‌ها روی نیمکت نشست و دم برنیاورد - را هم به واکنش واداشته. بعد از همین بازی بود که محمد نوری علیه بازیکنان معترض مصاحبه کرد و گفت: «نیمکت‌نشینی در پرسپولیس هم باید برای بازیکنان افتخار باشد. هیچ بازیکنی نباید به خودش اجازه بدهد که با این کارها تیم را به حاشیه ببرد. پرسپولیس جای اعتراض به تعویض و ناز کردن نیست و بازیکنان باید بدانند پیراهن چه تیمی را بر تن کرده‌اند. البته گاهی بازیکن فشار زیادی را تحمل می‌کند اما مطمئنا این چیزها در آینده دیده نخواهد شد. به نظر من سرمربی تیم باید با این‌ بازیکنان برخورد کند.»



آقای سرمربی اما که اینگونه برخوردها را در گستره اختیارهایش ننوشته‌اند، ترجیح می‌دهد تا وقتی باشگاه واکنش خاصی نشان نداده، خودش را بزند به کوچه علی چپ.



برای همین است که حمید درخشان مدعی شده رفتار قهرآمیز مهاجم تیمش را ندیده: «من صحنه‌ای را که عباس‌زاده به رختکن رفت، ندیدم چون کنار خط ایستاده بودم اما وقتی به سمت نیمکت برگشتم دیدم سر جایش نشسته. با این حال در باشگاه به موضوع رسیدگی خواهیم کرد.»



اما باشگاه که این روزها در تصمیم‌های رییس هیات‌مدیره خلاصه می‌شود، حال و حوصله‌ای برای اینجور کارها ندارد. این تنها برداشت ماست از تازه‌ترین حرف‌های سیاسی: «طبق گزارشی که به من دادند، عباس‌زاده قهر نکرده بود. این بازیکن وضعیت خوبی نداشت و گویا حالش داشت به‌هم می‌خورد که به همین خاطر به رختکن رفت. قهر عباس‌زاده دروغ است. درست مثل همان خبر دروغی که درباره حضور من در اردوی پرسپولیس و درگیری‌ام با چند تا از بازیکنان منتشر شد.»



راست یا دروغ، این ماجرا ذهن ما را به جایی سوق می‌دهد که نشیمنگاه مدیران باشگاه شده. مدیرانی که خودشان هم شأن و منزلت باشگاه را نمی‌دانند و به اشتباه در این جایگاه نشسته‌اند.
منبع: ایران ورزشی

دیدگاهتان را بنویسید