شنبه شب در هفته هفتم لالیگا، تیم والنسیا موفق شد با نتیجه 3 بر 1 حریف خود، اتلتیکو مادرید را شکست دهد. هیچ نکته شگفت انگیزی در این خبر نهفته نیست، حتی با در نظر گرفتن این واقعیت که اتلتیکو مدافع عنوان قهرمانی این رقابت هاست. چرا که برای همگان بارها و بارها ثابت شده که نتیجه گرفتن در مستایا حتی برای غول هایی نظیر رئال مادرید و بارسلونا اصلا کار ساده ای نیست. اما بیایید نگاهی اجمالی بر روند بازی بیاندازیم .
در دقیقه 6 بازی میراندا، مدافع اتلتیکو مادرید روی یک ارسال که اصلا ویژگی های یک سانتر خطرناک را نداشت، با یک اشتباه کودکانه دروازه خودی را با ضربه سر گشود. درست یک دقیقه بعد، آندره گومز با جاگذاشتن 3-4 مدافع حریف از زاویه بسته دروازه اتلتیکو را گشود و بالاخره در دقیقه 13 بازی اوتامندی توپی را که از روی نقطه کرنر ارسال شده بود، آزادانه و بااستفاده از اشتباه مدافعان اتلتیکو در یارگیری، با سر وارد دروازه حریف کرد. اینجا بود که به نظر می رسید سازمان تیمی مادریدی ها از هم پاشیده و احتمالا این بازی آبستن یک نتیجه تاریخی است. حتی کسانی که از طریق سایت های اینترنتی نتیجه بازی را دنبال می کردند، از خود پرسیدند که آیا یک تحقیر تاریخی در انتظار قهرمان است؟
واقعیت اما چیز دیگری بود و بعد از این گل اتلتیکو به هیچ وجه تسلیم نشد، آنها دویدند و تلاش کردند و با حفظ تمرکز به دروازه میزبان حمله کردند وایجاد موقعیت کردندو گل زدند و پنالتی گرفتند و اگر کمی خوش شانس بودند می توانستند یکی از تاریخی ترین بازگشت های لالیگا را رقم بزنند، اما چنین نشد.
این روحیه جنگندگی و این شخصیت تیمی از کجا نشات می گیرد؟
بگذارید برای پاسخ به این سوال نگاهی بیاندازیم بر گفته های دیه گو سیمئونه در کنفرانس مطبوعاتی بعد از بازی. سیمئونه بعد از این بازی گفت: والنسیا بازی را خیلی خوب شروع کرد. در ابتدای بازی اشتباهاتی داشتیم که در شرایط عادی به ندرت در تیم ما اتفاق می افتد و آنها بااستفاده از این اشتباهات پیش افتادند. او در مورد تیم خود گفت: از روند تیمم راضی ام، ما بسیار خوب بازی می کنیم، در 15 دقیقا اول ضربه بزرگی خوردیم و بعد از آن بازیکنانم برای بردن بازی تمام توان خود را بکار بردند، بعضی وقت ها هرکاری بکنید نمی توانید برنده شوید، به بازیکنانم افتخار می کنم و از اینکه مربی اینها هستم احساس غرور می کنم.
اگر دقت کنید سیمئونه جوان حتی یک واژه منفی در صحبت هایش بکار نمی برد. حتی در مورد حریف نمی گوید که آنها مستحق پیروزی نبودند. با اینکه از خستگی بازیکنانش آگاه است عنوان نمی کند. شکایت نمی کند از فدراسیون که چرا بازی ما را که در لیگ قهرمانان بازی داشته ایم روز شنبه برگزار کردید. او خیلی راحت می توانست از میراندا نام ببرد و یا مدافعانی که اجازه دادند آندره گومز از آنها عبور کند وگل بزند. می توانست بگوید که من مربی ام و نمی توانستم بروم داخل زمین پنالتی را گل کنم. حتی مانند بعضی ها که مزبورانه مسوولیت شکست را تمام و کمال برعهده می گیرند، در مورد خودش هم منفی نمی بافد. خلاصه اینکه سیمئونه به درستی دریافته که یک تیم متشکل از بازیکنان و کادرفنی است و بنابراین شخصیت تیمی یعنی شخصیت تک تک بازیکنان و کادر فنی. و همین شخصیت تیمی و روحیه مبارزه طلبی راز موفقیت این مربی در لیگ دوقطبی اسپانیاست. ژنرال آرژانتینی مادریدی ها می داند که نباید پشت سربازانش را خالی کند.
راستی کسی خبر دارد آن مربی کارکشته و باتجربه که چندسال پیش بعد از باخت خانگی بازیکنانش را دور زمین دواند، امروز کجاست؟ و یا آن مربی که بخاطر یک اشتباه با اینکه 3تعویضش را انجام داده بود بازیکن خطاکار را بیرون کشید و تیمش را 10 نفره کرد، امروز چه کارنامه ای از خود به جا گذاشته؟
دیدگاهتان را بنویسید