50000

قدیس کوچک ایتالیایی ها، نماد شهر میلان!

میـــــــــلان دومین شهر بزرگ ایتالیاست. آمار در سال 2006 جمعیت این شهر را 820 1280 4 نفر برآورد کرده است. اما روسونری ها اعتقادی به آن نداشته و ندارند. آنان معتقد بودندمیلان بزرگترین شهر دنیاست، با جمعیتی معادل:1+819 280 4!
از منظرشان میلان باید انقدر بزرگ باشد تا فرشته ای به عظمت دنیا در آن راحت باشد. همیشه و همیشه باور داشتند که در کنارشان خارج از بحث اینتر یا میلان فرشته ای زندگی میکند و آن فرشته در شعار جهنمی ترین های اینتر اینگونه تعبیر شد: (For Years Our Opponent, But In Life Always Loyal) "برای سالها رقیب ما بودی ولی در زندگی همیشه وفادار تو خواهیم بود."
پائولو مالدینی، الهه ی عشق و پیکره ای از تعصب. بهتر است برای شناخت بیشتر بگوئیم چزاره مالدینی پدر پائولو مالدینی است. همگان او را می شناسند. پائولو لبخند فوتبال است. بیش از آن که میلان را با عنوان یکی از 5 شهر مد در جهان بشناسید، با آث میلان و اینتر شناخته اید و یک پای همیشگی شناخت و علاقمندی به آث میلان پائولوییست که تنها نماد مد در عرصه اخلاق و تعصب و وفاداریست.
میدان‌اصلی و جالب سیاه و قرمزها در شهر میلان، دل دوئومو نبود. بلکه چشمان تیله ای و حیات بخش «3» فراموش نشدنی آن ها بود. کلیسای دومو دیدنی ترین مکانشان نبود، بلکه دیدن بازو بند کاپیتانی روسوها بر بازوی مالدینی تماشایی ترین منظره ی آن ها بود. آن ها یکشنبه ها به کلیسا میرفتند برای برپا کردن رسوم و عقاید مشترکشان و مابقی روزها را با ناقوس دلشان در خلوت به عبادت و دعا برای اسطوره می پرداختند که مالدینی برای آنان از مذهب بالاتر و مشترک تر بود. شاید بتوان بی اطلاعی مردم ایتالیا از کتاب مقدس کلیسای کاتولیک را پرداختن و خواندن بیش از حدّ کتابهائی قطور در نگاه افسانه هایشان دانست. مالدینی نوعی دیگر از مذهب است برای میلانی ها، مکتبی که وفاداری را خط مشی همگان میدارد.
پائولوی دوستداشتنی نمادی از وفاداری نیست، که وفاداری معنای خودش را مدیون اوست. هنوز هم مردمان ایتالیا را با مردمی معتقد میشناسیم باور هایی از دل فوتبال، قدیس هایی بی شمار در دنیای احساسات و آخرین آن ها پائولو مالدینی است.
پیراهن او در میلان بایگانی شد و کسی به احترامش آن را به تن نخواهد کرد مگر پسرانش. تن پوشه عشق او در رختکن احساس ها بایگانی شد و به کسی داده نمیشود، حتی پسرانش.
پائولو مالدینی کسی که پیراهن ایتالیا با او لاجوردی تر از آسمان بود.
یکی دیگر از بدشانسی های تندیس جام جهانی، به اغوش کشیده نشدنش توسط لبخند فوتبال است. او تنها حسرت مردیست که همه در حسرتش بودند.
سر الکس فرگوسن راجع به او میگوید:
یکی از آرزوهای من دردوران مربیگری که به آن نرسیدم، در اختیار داشتن مدافعی به اسم پائولو مالدینی بود

دیدگاهتان را بنویسید