47163

حرف‌های مهم سیاسی درباره علی دایی

رئیس هیات مدیره باشگاه پرسپولیس به یکی از خبرسازترین چهره های فوتبال ایران تبدیل شده است. او چندی پیش مدیرعامل و سرمربی پرسپولیس را کنار گذاشت و حمید درخشان را جانشین علی دایی کرد. وی در تازه‌ترین مصاحبه خود درباره دایی و اتفاقات باشگاه پرسپولیس حرف‌های جالبی را مطرح کرده است. متن این گفت و گو را می‌خوانید.
آقای سیاسی! چرا ورزش و چرا پرسپولیس؟
من فوتبال را دوست داشتم. از قدیم عاشق فوتبال بودم. اگر چه هیچ وقت در عرصه‌های باشگاهی یا حتی پایین‌تر از آن وارد نشدم اما واقعا به این رشته ورزشی علاقه مند شدم. از سوی وزارت ورزش به من پیشنهاد شد که به پرسپولیس بیایم. من می‌دانستم که پرسپولیس باشگاه بزرگی است امکان این را هم می‌دانستم که حاشیه‌های فراوانی دارد. بار اول قبول نکردم که عضو هیات مدیره این باشگاه باشم. اما وقتی بار دوم پیشنهاد مطرح شد با خودم سبک سنگین کردم و دیدم می‌توانم به این باشگاه بیایم و مفید باشم. پرسپولیس تیم محبوب من است. احساس می‌کنم که می‌توانم به این تیم کمک کنم. با همه مشکلاتی که دارد این باشگاه را مثل جانم دوست دارم.
هیچ وقت به صورت حرفه‌ای بازی نکردید؟
نه، حتی نمی‌شود گفت که من به‌طور آماتور بازی کردم. تفریحی بازی می‌کردم. سن ما به‌گونه‌ای بود که نشد به‌طور حرفه‌ای ورزش کنیم. ما متولد دهه 40 هستیم. میدان جنگ را به دیگر عرصه‌ها ‌ترجیح دادیم. بعد از جنگ هم شرایط جسمانی اجازه نداد که به‌طور حرفه‌ای ورزش کنیم. عشق این تیم اما همیشه با من بوده. اخبارش را پیگیری می‌کردم و حالا احساس مسئولیت می‌کنم.
چه کسی شما را به‌حضور و سرمایه‌گذاری در فوتبال تشویق کرد؟
آقای خادم به من پیشنهاد داد. من هم برای ایشان شرایطی گذاشتم که پذیرفت، اما به من گفت نمی‌خواهم از شما به‌عنوان اسپانسر استفاده کنم. گفت شما ابتدا به‌عنوان اسپانسر نیایید. به‌عنوان مدیر بخش خصوصی بیایید.
برای شما کدام گزینه بهتر بود؛ اینکه اسپانسر باشید یا عضوی از هیات مدیره؟
من با جریان اسپانسرینگ آشنا نبودم. با این ادبیات و این فضا آشنا نبوده‌‌‌ام. اما می‌توانستم مدیریت منابع مالی را بر عهده بگیرم. به‌هر‌حال از آقای خادم خواستم سایر اعضا را به من معرفی کند. او بار اول افرادی را نام برد که کار کردن با آنها برای من تقریبا غیر‌ممکن بود. گفتم چنانچه این اعضا باشند صحیح نیست که من حضور داشته باشم. چون از لحاظ فکری اصلا با آنها سازگاری ندارم.
چرا؟
آنها یک‌سری اسپانسرهایی بودند که سوابق خوبی نداشتند. خوشنام نبودند. انگیزه‌های سالمی ‌نداشتند و من این را به‌خوبی متوجه می‌شدم ولی خب همین افراد ادعاهای زیادی داشتند. کنار آنها جای خوبی برای من نبود. این بود که اولین‌بار به پیشنهاد خادم جواب رد دادم. بعدا هم متوجه شدم که ایشان با آن اسپانسرها به مشکل برخورده و اعضا تغییر کرده‌اند. هیات‌مدیره جدید معرفی شد. به نظر من این هیات‌مدیره موجه و قابل اعتماد است. به همین دلیل پذیرفتم که وارد هیات مدیره شوم.
آقای سیاسی! دست‌کم تا اینجا برخوردی که مورد دلخواه‌تان باشد از سوی اهالی فوتبال ندیده اید. درست است؟
البته من بعضی مسائل را طبیعی می‌بینم. شاید به نفع من نباشد اما طبیعی است. باید واکنش منفی نشان دهم؟ نه. هر کسی از هر بخشی وارد فوتبال می‌شود ناخودآگاه اذهان عمومی نسبت به او، شناسنامه‌کاری او و روحیات او یک‌سری موضع‌گیری‌ها دارد. این واقعیت جامعه ما است و من نمی‌توانم آن را انکار کنم. اما همین‌جا عرض می‌کنم من به دنبال تکیه کردن بر آراء مردمی ‌نیستم. به فوتبال نیامده‌ام که بهره‌برداری‌های سیاسی داشته باشم. هیچ‌وقت این طور فکر نکرده‌ام. شرکت من یک شرکت ساختمانی است و ما در بخش راه، تاسیسات و ابنیه فعالیت می‌کنیم. من احتیاجی ندارم که شناخته شوم. زندگی خوبی دارم و از این بابت خدا را شکر می‌کنم. بنابراین به دنبال شهرت نیستم. نیازی به آن ندارم. چون یاد گرفته‌ام برای موفق بودن نیازی به سر و صدا کردن نیست. بدون حاشیه و جنجال باید کار کرد.
شما در صنف خودتان چهره معروفی هستید؟
بله، در صنف خودم شهرت دارم و فرد شناخته شده‌ای هستم. همین حد از شهرت برایم کفایت می‌کند.
چرا اسپانسری باشگاه را قبول نکردید؟
من علاقه‌ای ندارم که این کار را بر عهده بگیرم. چون ادبیات‌شان را نمی‌فهمم. آقای خادم گفت شما در هیات‌مدیره باش و به نحوه عملکرد مدیر عامل و اسپانسر نظارت داشته باش و اگر در جایی اسپانسر به‌هر‌دلیلی نتوانست به تعهدات خود عمل کند از تو به‌عنوان فردی که عاشق پرسپولیس هستی توقع دارم به داد باشگاه برسی و آن را از باتلاق بیرون بکشی. ما وسط فصل درنمانیم.
بنابراین پذیرفتید و وارد گود شدید.
بله، قبول کردم. وارد گود شدم. مشکلات لا‌ینحل نبود اما دسته‌دسته شدن مشکلات و سطح پراکندگی این مشکلات طوری شد که ما اذیت شدیم. یک مشکل را رفع می‌کردیم متوجه می‌شدیم چند مشکل دیگر از جایی دیگر بیرون زده است. مشکلات مثل یک هرم به هم وصل بودند. دقیقا مثل قضیه sis بود که ادعا می‌کنند 75 درصد این شرکت به پرسپولیس تعلق دارد و همین باعث شده تا خود را در مقام تصمیم‌گیر باشگاه بداند. این شرکت نه تنها به پرسپولیس کمکی نمی‌کند بلکه در مسیر این تیم سنگ‌اندازی می‌کند و چالش ایجاد می‌کند. با یک تصاویر مجهولی با این شرکت روبه‌رو شدم. هنوز هم از وضعیت حسابرسی این شرکت چیزی به دست من نرسیده است. مختصات درستی از چگونگی عملکردشان ندارم. در رابطه با این شرکت افکارم مشغول است و ابهام‌های زیادی درباره‌شان وجود دارد.
چه کسانی مدیریت این شرکت را بر عهده دارند؟
بین 70 تا 75 درصد سهام به نام آقای شیرینی است. آقای شیرینی گفته که این شرکت به باشگاه تعلق دارد و جزو منابع پرسپولیس است. در مورد کشتی باشگاه نیز همین طور. ابهاماتی وجود دارد. اینکه چرا اسم‌شان را پرسپولیس جویبار گذاشته‌اند و... آقای رویانیان هم گفته که پول‌تان را من می‌دهم و بدون دادن پول رفته است. خود ایشان هم متاسفانه مشکلاتی برایش پیش آمده است. خبر از دست دادن خانه‌اش خبر تاسف‌برانگیزی بود. قرار است در هیات مدیره درباره این موضوع صحبت کنیم و کمک کنیم که آقای رویانیان مشکلش حل شود.
سبقه شما به اداره این شرکت برمی‌گردد؟
در جاهای دولتی هم بودم.
در کجاها؟
نمی‌توانم بگویم در چه بخش‌هایی. اجازه بدهید در این مورد حرفی نزنم.
فعال سیاسی بودید؟
متولدین سال‌های بین 40 تا 50 اکثریت شان یا شهید شدند یا جانباز هستند و یا به نوعی در عنفوان جوانی در جنگ حق علیه باطل شرکت کردند. بیش از 60 درصد افرادی که متولد این دهه هستند افرادی هستند که جنگ را به‌‌دوش کشیده‌اند. البته من هم افتخار می‌کنم که به‌عنوان یک بسیجی به جبهه رفته‌ام.
خط سیاسی شما چیست؟
به طیف خاصی تعلق ندارم. من نه چپی هستم نه راستی. در واقع به هر دو طرف انتقاداتی دارم. اصول را هرگز فراموش نمی‌کنم اما به تحول و اصلاحات معتقدم. این تغییرات و اصلاحات را به صورتی پیشنهاد می‌کنم که رشد فرهنگی نتیجه آن شود. در واقع اصلاحات نباید به‌گونه‌ای اجرایی شود که اصول ما از بین برود. سنت‌ها باید حفظ شود اما نباید در یک نقطه تاریخی درجا بزنیم. باید به روز بشویم و حرکت کنیم.
اما در دولت احمدی‌نژاد وارد گود نشدید.
نشد که وارد گود شوم. فرصت خدمت نداشتم. باید به من پیشنهاد شود. من شغل و درآمد خودم را دارم. حدود خودم را می‌دانم. بیشتر از این احتیاجی ندارم. فرض کنید سر ظهر است و خیلی هم گرسنه هستید. چقدر می‌خواهید غذا بخورید؟ هر کسی به یک حدی می‌رسد سیر می‌شود و دست از غذا خوردن می‌کشد. بعضی‌ها هم هستند که پرخوری نمی‌کنند تا سالم‌تر فکر کنند و زندگی کنند. من شهرت و خوشنامی را به اندازه خودم دارم. زیاده‌خواه نیستم. نمی‌خواهم نماینده مجلس بشوم یا به عضویت شورای شهر دربیایم. هرگز این طور فکر نمی‌کنم.
چرا؟
چون گرفتارم. در این فضاها که اتفاقا من به همه عزیزان و دلسوزان احترام می‌گذارم شرح وظایف و کارهای گسترده‌ای وجود دارد که من نه به انجام آنها علاقه دارم و نه واقعا وقتش را دارم که بتوانم در این محیط‌ها وارد شوم.
اما رسیدگی به امور پرسپولیس هم وقت زیادی می‌طلبد؟
پرسپولیس یک مقطع کوتاه است که با آن ارتباط خیلی خوبی برقرار می‌کنم. با هواداران آن زندگی می‌کنم.
آنها فعلا خیلی به شما علاقه‌مند نیستند یا بهتر بگویم شناختی از شما ندارند.
بله، زندگی همین است. تلخی و شیرینی دارد. هواداران مایوس می‌شوند و بر سر من داد و فریاد می‌زنند. خوشحال می‌شوند و تیم را تشویق می‌کنند. اینها همه‌اش زندگی است. غیر از این است؟
آقای سیاسی! شما یک تاجر هستید. اما افرادی که از بخش خصوصی وارد فوتبال شدند عملکرد خیلی خوبی نداشتند. چرا؟
بازی فوتبال با سوت داور شروع نمی‌شود. بازی از لحظه تشکیل تیم شروع می‌شود. این تیم دو جنبه دارد. جبهه درون زمین و بیرون زمین. پیروزی برای همه ماست. چه آنهایی که در درون استادیوم هستند و چه آنهایی که در خانه‌شان می‌نشینند و بازی‌های پرسپولیس را نگاه می‌کنند. پس بازی مختص به این 22 نفر نیست. همه ما در آن نقش داریم و جزئی از این بازی هستیم. اما در مورد خودم و ماموریت خودم باید عرض کنم که من مامور شناسایی هستم. ماموریت من این است که بتوانم ظرفیت‌های اقتصادی فوتبال را پیدا کنم. اینکه چطور می‌توانیم در سال‌های آینده از این رشته پرطرفدار و جذاب کسب درآمد کنیم. تا‌کنون نه فوتبال بلکه تمامی ‌رشته‌های ورزشی ما هزینه‌بر بوده‌اند. ورزش‌های هزینه‌بر مثل دریاچه‌هایی می‌مانند که فقط باید خرج کنند و لحظه‌ای که منبع‌شان قطع شود همه‌شان خشک می‌شوند اما اگر چشمه‌های جوشان باشند می‌توانند خودشان مولد باشند. ما این روزها در روزگار سختی به‌سر می‌بریم. شما می‌دانید که طی زمانی کوتاه قیمت ارز قریب به سه برابر و قیمت خیلی از اجناس چندین برابر افزایش پیدا کرد. در حالی که بیش از 70 درصد مردم ما از لحاظ درآمد مالی تنها 20 درصد رشد پیدا کردند. بنابراین اکثریت مردم روزگار سختی را می‌گذرانند. این روزگار سخت باعث شده تا این ضعف خودش را در همه عرصه‌ها نشان دهد به‌خصوص در ورزش ما که بعضی‌ها به آن می‌گویند ورزش حرفه‌ای.
شما اعتقادی به این‌ترکیب ندارید؟
نه، من اعتقادی ندارم. لااقل در مورد ورزش ما این عبارت مسخره است. پول این ورزش را دولت می‌دهد و ما اسمش را به اشتباه گذاشته‌ایم ورزش حرفه‌ای. در صورتی که ورزش حرفه‌ای صنعتی است که ما به چشم اقتصادی به آن نگاه می‌کنیم. وقتی شما نیش اقتصاد را از یک ورزشی می‌گیرید دیگر نمی‌توانید به آن بگویید حرفه‌ای. نمی‌تواند توسعه پیدا کند. چون منبع آن هر لحظه خشک شود آن رشته به بن‌بست می‌رسد. پرسپولیس سال گذشته به رتبه دوم جدول رسید. همین پرسپولیس اگر این اسپانسر نبود و 30 میلیارد پول به این تیم تزریق نمی‌کرد از هم می‌پاشید. بدین ‌ترتیب که نمی‌شد تیم خوبی بست و شاید به لیگ دسته یک می‌رفت. درآمدهایی که از سازمان لیگ به دست می‌آمد یا از منابعی که همیشه وجود داشته حتی به اندازه‌ای نبود که بدهی‌های سال گذشته پرداخت شود. بنابراین این تیم اذیت می‌شد. حالا یک اسپانسری آمده که ما می‌خواهیم به آن کمک کنیم. می‌خواهیم این اسپانسر را به سمتی ببریم که بیشتر از اینها سرمایه‌گذاری کند. نمی‌خواهیم این اسپانسر را ناامید کنیم. پرسپولیس بیش از 40 سال قدمت دارد. در طول تاریخ این باشگاه هیچ وقت سابقه نداشته که به درآمد برسد. اما هنوز در شروع کار ما 10 میلیارد از اسپانسرش پول گرفته‌ایم و بقیه را هم از همین اسپانسر می‌گیریم و اگر به نتیجه نرسیدیم می‌توانیم از دیگر اسپانسرها کمک بگیریم. هر وقت که اسپانسر نتوانسته به تعهدات خودش عمل کند من به وظیفه‌ام عمل کرده و به باشگاه پول تزریق کرده‌ام. اگر بتوانیم در این راه موفق بشویم و سیستم اقتصادی خوب و منسجمی ‌را در باشگاه پرسپولیس تعریف و راه‌اندازی کنیم شک نکنید که این باشگاه در سال‌های آینده بسیار بیشتر از قبل می‌تواند باعث افتخار فوتبال کشورمان باشد. پرسپولیس یعنی هواداران میلیونی آن؛ هوادارانی که خوش قلب و متعصب هستند. از اقشار مختلف جامعه هم هستند. حتی آنهایی که من را نمی‌شناسند و نمی‌دانند ما آمده‌ایم به این باشگاه خدمت کنیم و حتی آنهایی که به من ناسزا گفتند و در مورد من دست به پیشداوری زده‌اند، عشق به پرسپولیس در وجودشان هست. من به همه‌شان احترام می‌گذارم. هواداران بالاخره یک روز متوجه می‌شوند که من به دنبال اهدافی که سایرین به دنبالش بودند، نیستم.
چه چیز این فوتبال برای شما خوشایند نیست؟
من متعلق به صنف دیگری هستم. در صنف من روابط کاملا تعریف شده است. ما با هم صمیمی ‌هستیم اما با یک فاصله مشخص. در فوتبال این‌طور نیست. روحیه فوتبالی‌ها فرق می‌کند. روحیه‌شان حساس است. اخیرا هم که مسائل مالی در آنها خیلی رشد پیدا کرده و در نتیجه عرق به پیراهن حالا به پایین‌ترین حد خود در طول تاریخ تاسیس این باشگاه رسیده است. همین اعتصاب سال گذشته. یادتان هست؟ تاسف‌بار بود. من وقتی شنیدم این اتفاق رخ داده خیلی دلخور شدم. می‌ترسیدم این کار به بدعت تبدیل شود. آن هم در باشگاه‌هایی مثل پرسپولیس و استقلال که هوادار انتظار دیگری از بازیکنانش دارد. هوادار از بازیکن انتظار دارد که تحت هر شرایطی به‌زمین برود و برای اعتلای نام پرسپولیس با جان و دل تلاش کند. توقع بجایی هم هست. چون در فوتبال پول‌های هنگفتی هزینه می‌شود. این ورزشکاران اکثرشان با هم اختلاف نظر دارند. در برنامه نود بارها این اختلافات نشان داده شده. این مسائل در صنف من کمتر وجود دارد. در صنف من ارتباط تعریف مشخصی دارد. من نه آن‌قدر به همکارم نزدیک می‌شوم که گرمایش من را بسوزاند و نه آن قدر از هم دور می‌شویم که گرمای یکدیگر را حس نکنیم. روابط ما دوستانه و تعریف شده است اما در فوتبال انگار همه چیز در هم آمیخته. به همین دلیل می‌گویم که فوتبال ما حرفه‌ای نیست. چون برخی دوستان خیلی سریع و گاهی بدون شناخت به هم نزدیک می‌شوند و نسبت به هم ابراز احساسات می‌کنند و بعد ناگهان بر سر مسائل خیلی جزئی و بهتر بگویم کودکانه با یکدیگر به مشکل برمی‌خورند. خوشبختانه یا متاسفانه رسانه‌های ما نیز از این شرایط نهایت استفاده را می‌کنند.
فوتبال ما چه کمبودی دارد؟
فوتبالیست‌ها در اروپا کارشان را از آکادمی ‌شروع می‌کنند اما در فوتبال ما بازیکن از زمین‌های خاکی شروع می‌کند. آنها با یک ادبیات و فرهنگ خاصی رشد می‌کنند. افراد مرفه جامعه خیلی در رشته فوتبال نمی‌درخشند. این یک واقعیت است. بیشتر موفقیت‌ها را میان افرادی می‌بینیم که فوتبال را با زمین‌های خاکی و توپ‌های پلاستیکی شروع کرده‌اند. اما چه اتفاقی برای بیشتر این ورزشکاران می‌افتد؟ آنها با کمترین امکانات و با بزرگ‌ترین رویاها به قله‌های بزرگ موفقیت می‌رسند اما وقتی به آن موفقیت می‌رسند ناگهان اتفاقی که نباید رخ می‌دهد؛ آنها اشباع می‌شوند. ظرفیت‌شان را از دست می‌دهند و به بیراهه می‌روند. دیگر انگیزه‌ای برای رشد بیشتر ندارند. در صورتی که در کشورهای مترقی ورزشکار را پله‌پله آماده می‌کنند. روی ادبیات و فرهنگ او کار می‌کنند. ما امروز خشونت‌ها و حرکت‌های غیر‌قابل کنترل را بیشتر در فوتبال کشورهای جهان سوم می‌بینیم تا کشورهایی که مترقی هستند. نمی‌گویم در اروپا این اتفاقات رخ نمی‌دهد اما حد کمتری دارد. برای شما مثالی می‌زنم. یکی از مهم‌ترین بازیکنان ما الان در پرسپولیس کیست؟ پیام صادقیان است که فوق‌العاده است و ارزش‌های فنی بالایی دارد. چه کرد؟ محروم شد. همین طور آقای خانزاده بازیکن تیم امید ما که یکی از بهترین‌های پرسپولیس از لحاظ فنی است. اما چه حرکتی از خود نشان داد؟ یک حرکت زشت که اصلا نمی‌خواهم درباره‌اش حرف بزنم و دوباره در ذهنم مرورش کنم. اما چاره‌ای نیست، باید مرورش کنیم، باید به آن فکر کنیم. خیلی بررسی کنیم. باید برای این نقصان برنامه ریزی فرهنگی کرد. این فوتبال مثل مرده‌ای است که شما نمی‌توانید به آن نگاه کنید اما چاره‌ای ندارید جز اینکه آن را کالبدشکافی کنید تا علت‌ها و ریشه مرگ را دریابید و دچار بیماری‌های بیشتر نشوید. همین دو بازیکن را برای شما مثال زدم تا منظورم را بهتر بگویم. در فاصله کمتر از 35 روز در باشگاه بزرگی مثل پرسپولیس دو اتفاق زننده رخ می‌دهد که شما این دو اتفاق را در طول سال‌ها در یک باشگاه حرفه‌ای نمی‌بینید. بازیکنان ما باید خودشان را کنترل کنند. آنها به همین دلیل با همه فرق دارند و این روحیه باید در بین ورزشکاران مان نهادینه شود. من در برنامه نود خیلی تحت فشار بودم اما اگر فشار تمام کره زمین هم روی دوش من گذاشته می‌شد قادر نبود خونسردی‌ام را از من بگیرد و مرا از دایره ادب خارج کند. من کاملا خودم را مهیای فوتبال کرده‌ام.
خونسرد هم هستید، خیلی خونسرد. نه؟
همیشه خونسرد نیستم. اما به کاری که می‌کنم اطمینان دارم. اگر به کارم اطمینان داشته باشم همین موضوع باعث می‌شود که من با اعتماد به نفس و محکم حرف بزنم. از طرفی توکل دارم. توکل همیشه به من دلگرمی ‌می‌دهد. خیلی سخت فردی پیدا شود که بتواند من را عصبانی کند. اما در نهایت می‌خواستم با این حرف‌ها بگویم که تیم‌ها وقتی به قله موفقیت می‌رسند که آمادگی‌اش را داشته باشند. وقتی هم می‌رسند سعی می‌کنند انگیزه‌‌شان را برای ادامه ذخیره کنند. آیا تیم‌های ما وقتی به قهرمانی می‌رسند و یا ورزشکاران ما به قله موفقیت می‌رسند انگیزه‌شان را حفظ می‌کنند و به تلاش خود ادامه می‌دهند؟ ما پس از سال‌ها در والیبال که یک ورزش گروهی است به موفقیت رسیده‌‌ایم. این اتفاق یک روزه حاصل نشده اما مطمئن باشید این بزرگی را به‌زودی از دست می‌دهیم اگر بخواهیم به همین تیم و همین ورزشکاران عزیز دل خوش کنیم. چون از همین حالا باید برای این تیم دست به پشتوانه‌سازی بزنیم تا وقتی این بازیکنان سن‌شان بالا رفت بتوانیم تیم جوان دیگری را جانشین این تیم کنیم. تیمی‌که بتواند قهرمانی و موفقیت این تیم را تکرار کند. اما من می‌بینم مسیر اقتصادی که بتواند والیبال ما را قدرتمند نگه دارد و به آن انگیزه پیشرفت بیشتر بدهد چندان معتبر نیست. بنابراین این رشته هم دیر یا زود مثل سایر رشته‌ها به مرگ مغزی دچار خواهد شد. برزیل، آلمان، انگلیس، فرانسه، اسپانیا و چند کشور دیگر روی فوتبال‌شان کار کرده‌اند. در کنار این فوتبال برخی رشته‌ها هم هستند که مثل فوتبال پولساز نیستند. مثل دو و میدانی. حالا کاری ندارم چند ورزشکار منحصر‌به‌فرد و المپیکی این رشته درآمدهای بالایی دارند اما خود این رشته عموما پولساز نیست. به همین دلیل از سایر فدراسیون‌ها کمک می‌گیرند. به‌عنوان مثال فدراسیون فوتبال برزیل به بیشتر از 20 فدراسیون دیگر هم کمک می‌کند یا در روسیه چند فدراسیون قدرتمند وجود دارد که به سایر رشته‌های کم‌درآمد کمک می‌کنند اما اینجا وضعیت به چه شکل است؟ ما چنین چیزی نداریم. فرهنگ آن را هم نداریم. ورزشکاران ما وقتی به اوج می‌رسند اشباع می‌شوند. آن بازیکنی که حالا به بالاترین حد رفاه رسیده شاید حتی فکرش را هم نمی‌کرده. برنامه‌ریزی دراز مدت نداشته. شما به ندرت بازیکنانی پیدا می‌کنید که از زمین‌های خاکی شروع کرده باشند و هیچ وقت اشباع نشوند. تعداد این ورزشکاران شاید به اندازه انگشتان دو دست هم نباشد.
آدم‌هایی که از بخش‌خصوصی به فوتبال آمدند چندان موفق نشدند. چرا؟
میزان موفقیت افراد با میزان نیت‌شان، اراده‌شان و عشق‌شان سنجیده می‌شود. اینکه فلان سرمایه‌دار آمده و چه عملکردی داشته موفق بوده یا نبوده مساله‌ای نیست که من درباره‌اش حرف بزنم. مثال می‌زنم. حسین هدایتی. به نظر من او از نظر باشگاهداری خصوصی صاحب سبک شده است. یک سری از پیچیدگی‌های فوتبال را به خوبی شناخته است. باید حرف هدایتی‌ها را گوش کرد. نمی‌گویم همانکاری را کنیم که او می‌گوید. می‌گویم باید او را شنید. این کار را که می‌توانیم انجام دهیم. نه؟ ورزش ما الان به حمایت احتیاج دارد. هدایتی و انصاری برای فوتبال زحمت کشیده‌اند. حالا من اسم این دو نفر را برده‌ام. شاید برخی دیگر هم هستند که من اسم نمی‌برم یا بهتر بگویم نباید اسم ببرم. این سرمایه‌دارهای بخش خصوصی به فوتبال آمده‌اند که چه اتفاقی بیفتد؟ این سوال را بارها شنیده‌ایم. به نظر من این سوال عین این است که ما دست به نیت‌خوانی بزنیم. دست به پیشداوری بزنیم و اصلا درست نیست. متاسفانه بعضی‌ها مشکل دارند. فکر می‌کنند یقه سرمایه‌دار را باید بگیرند و مرتب از او بپرسند که چرا به فوتبال آمدی؟ چه می‌خواهی؟ این رویه خوبی نیست. بی‌انصافی است. آقای رحیمی ‌در برنامه نود و در مصاحبه‌هایش دقیقا همین رویه را در پیش گرفته است. من می‌خواهم بگویم آقای رحیمی‌عزیز! شما چند ماه کنار من نشسته بودید. از کجا آمده‌ام؟ اصلیت من کجایی است؟ پدر و مادرم اهل کجا هستند و چرا به فوتبال آمده‌ام؟ همه این سوال‌ها را می‌پرسیدید. من هم به شما جواب می‌دادم. چهار ماه فرصت خوبی بود برای اینکه این سوال‌ها پرسیده شود. این همه مدت همه این سوال‌ها را در دل خودت نگه داشتی که یک روزی بگویی معلوم نیست سیاسی کیست و از کجا آمده؟ نمی‌دانم. (می‌خندد)
فوتبال برخورد خوبی با شما نداشته. لااقل تا اینجای کار. قبول دارید؟
بعضی از ما روحیه خیلی بدی داریم. یک سری مسائل را می‌بینیم و یک سری از مسائل را هم نمی‌بینیم یا به ما اجازه دیدن داده نمی‌شود، اما وقتی یک چیزهایی را نمی‌دانیم سعی می‌کنیم آن را به هر طریقی که شده حدس بزنیم. وقتی ندیده‌های ما تبدیل به حدس و گمان می‌شود و منتشر می‌شود این مشکلات هم پیش می‌آید. پیشداوری هم محصول همین روحیه است. اما می‌خواهم در اینجا به نکته‌ای اشاره کنم که امیدوارم طرح آن مفید باشد. در حال حاضر ما در یکی از امن‌ترین نقاط کره‌زمین زندگی می‌کنیم. چرا؟ چون لایه‌های اطلاعاتی فوق‌العاده پیشرفته‌ای داریم که در حفظ نظام و مملکت زبانزد دوست و دشمن است. اما برخی با دیدگاه‌هایی کاملا افراطی سعی می‌کنند به این سیستم و حتی به دیگر نهادها از جمله قوه‌قضائیه و نیروی انتظامی ‌اهانت کنند. می‌گویند مگر نمی‌بینید فلان سرمایه‌دار در سرش چه چیزهایی می‌گذرد؟ اصلا درباره آن فکر نمی‌توانند توضیحی بدهند چون برچسب زدن را بیشتر می‌پسندند. در صورتی که ورزش جز با حضور سرمایه‌داران بخش خصوصی نمی‌تواند نجات پیدا کند. ورزش وارد فاز حرفه‌ای نمی‌شود، مگر در سایه خصوصی شدن. مگر در سایه اقتصاد. ورزش بدون توسعه اقتصادی به هیچ جا نمی‌رسد. آقای رحیمی ‌در برنامه ورزش و مردم گفت: «آقای سیاسی! تو هیچی نیستی و فقط پول داری. بعد ادامه داد تو نوکر فرد دیگری هستی.» خب این دو جمله با هم تناقض دارد. چون کسی که پول دارد نوکر نیست و اتفاقا نوکر را استخدام می‌کند. بنابراین من نوکر نیستم. آقای رحیمی‌ مدام می‌گوید این آقایان معلوم نیست از کجا آمده‌اند. من حرف‌هایی دارم که اگر بگویم فلان می‌شود و... جا داشت که عزیزان ما در قوه‌قضائیه یا افراد اطلاعاتی ما ایشان را بخواهند و درباره این حرف از او توضیح بخواهند. از او بپرسند شما چه چیزی را می‌دانید که ما نمی‌دانیم. متاسفانه آقای رحیمی ‌بعد از برکناری هم به دنبال این بود که از وزیر ورزش هزینه کند و به‌طور کلی ورزش کشور را به چالش بکشد. همه آنهایی که هیچ نقشی در این اتفاقات نداشتند را درگیر کند. بنابراین این روحیات تاسف برانگیز است اما خوشبختانه اراده من محکم است و کوچکترین خدشه‌ای به تصمیم من وارد نمی‌کند.
چه تصمیمی؟
ساختارسازی مناسب در پرسپولیس. حرفه‌ای کردن این باشگاه. بدون شک می‌خواهیم سیستم اداری این باشگاه را نظام‌مند کنیم. به وضعیت اقتصادی این باشگاه سامان ‌دهیم. نمی‌گویم همه بدهی‌هایش را پاک می‌کنیم. اما میزان آن را مشخص می‌کنیم و حسابرسی دقیقی در مورد مسائل مالی باشگاه راه‌اندازی می‌کنیم.
با حضور جدی دولت و گاهی این شائبه که وزارت ورزش در امور باشگاه‌ها دخالت می‌کند باز هم معتقدید که این کار شدنی است؟
سیاست‌های کلان را دولت باید سرمشق کند. برای سیستم ورزش کشور این اتفاق باید رخ بدهد. اما در جزئیات دخالت نمی‌کند. من گفتم و باز هم تکرار می‌کنم که وزیر در برکناری دایی نقشی نداشت. آقای رحیمی‌ می‌گوید وزیر ورزش من را صدا زد و گفت دایی را برکنار کن. شأن من که از لحاظ حقوقی بالاتر از شما بود. من رئیس هیات‌مدیره هستم و شما مدیرعامل بودید. چرا وزیر ورزش به من نگفت دایی را بردارم؟ حالا اینکه من قبول می‌کردم یا نه به خودم مربوط می‌شد. بنابراین این حرف‌ها درست نیست. آقایان به‌دنبال فرافکنی هستند. اینها مواردی است که اگر با آن برخورد شود در آینده شاهد اتفاقات خیلی خوبی خواهیم بود و اگر برخوردی صورت نگیرد همین سرخوردگی‌ها ادامه پیدا می‌کند. وقتی قبول کردم به پرسپولیس بیایم خیلی از دوستانم گفتند کاش قبول نمی‌کردی. آنجا جای تو نیست. نابود می‌شوی. فلان می‌شوی. من را از قبول این مسئولیت می‌ترساندند، اما من قبول کردم. چون من آدم پیچیده‌ای نیستم.
وقتی علی دایی در درفشی‌فر گریه کرد احساس شما چه بود؟
من با آقای دایی هیچ اختلافی نداشتم و الان هم مشکلی نداریم. تصمیم ما آن روی خشن مدیریت را نشان داد اما ما چاره‌ای جز این تصمیم نداشتیم. دایی با همه بزرگی‌اش در این مقطع موفق نشد تیم را به وضعیتی برساند که هواداران راضی باشند. تصمیم سختی بود. مثل غواص‌هایی که دست‌شان زیر کشتی‌گیر می‌کند. آنها برای نجات جان خود چاره‌ای ندارند جز اینکه دست‌شان را قطع کنند. گذشتن از دست خیلی سخت است اما در برابر گذشتن از جان چیزی نیست. پرسپولیس هم همین است. هر چقدر هم که بزرگ باشید در پرسپولیس حل می‌شوید. شما در زیر آفتاب سوزان هر چقدر هم که مشعل‌تان پر‌نور باشد در برابر نور و گرمای خورشید چیزی به حساب نمی‌آید. پرسپولیس جایی است که اگر نتیجه نگیری باید بروی. هیچ تعارفی هم در کار نیست. علی دایی دارای یک روحیه رقیق است. بسیار با بینش به وضعیت موجود نگاه و هوشمندانه عمل کرد.
اگر علیرضا رحیمی‌ نبود می‌شد تعامل بهتری میان شما و دایی صورت بگیرد؟
نه، حضور یا عدم‌حضور رحیمی ‌را ملاک قرار ندهید. قبل از هر چیز باید بگویم که ما با دایی ناراحت نبودیم. دایی سیستم بسته‌ای دارد. انتقاد را به سختی می‌پذیرد. این شخصیت منحصر به فرد است. در یک شرایطی این شخصیت خیلی خوب جواب می‌دهد اما در یک شرایطی هم نه. من نمی‌توانم دایی را بشکافم و چیزهایی را در درون او تغییر بدهم و بگویم حالا بیا با هم ادامه بدهیم. این غیر‌ممکن است. او سبک خودش را معرفی کرده است. کلاس خاص خودش را دارد. دایی را نمی‌توانم با فرد دیگری مقایسه کنم. همین الان با دایی دوست هستم. در مقطعی دیگر شاید باز هم با دایی افتخار همکاری داشته باشم. اما در این مقطع نمی‌توانستیم ادامه دهیم. اعضای هیات‌مدیره به این تصمیم رسید. با همه اینها دایی یک مربی خوب و حرفه‌ای است و این را بگویم که او از همین حالا یکی از گزینه‌های مربیگری پرسپولیس در فصل آینده خواهد بود.
شوکتان به تیم جواب نداد. دست کم در بازی برابر نفت مسجد سلیمان همه انتظار برد داشتند.
درخشان برای این مقطع پرسپولیس ایده‌آل است. او مربی است که سابقه فراوانی در فوتبال ما دارد. لباس مربیگری را در تیم‌های مختلف پوشیده. با پرسپولیس به قهرمانی رسیده. بارها و بارها در دوران بازیگری مقابل حریف سنتی ما برنده از زمین بیرون آمده است. می‌گویند درخشان در فلان تیم ناکام بوده. مگر مدیرعامل آن باشگاه ناکام نبوده؟ مگر بازیکنان آن تیم ناکام نبوده‌اند؟ مگر اقتصاد آن باشگاه فلج نبوده؟
اما شما با درخشان نیامده‌اید که فقط حریف سنتی را ببرید. درست است؟
درخشان روی نیمکت تیمی‌ نشست که مدت‌ها در اختیار علی دایی بود. بازیکنان با او رابطه خیلی خوبی برقرار کرده بودند. هواداران هم همین‌طور. هوادارانی که می‌دانیم چقدر پای سرمایه‌ها و اسطوره‌های باشگاه می‌ایستند. اتفاقات روز خداحافظی دایی با پرسپولیس را هم به این وضعیت اضافه کنید. وضعیت خاصی پیش می‌آید. بنابراین مربی که تنها یک ربع تیم را تمرین داده را اینگونه نباید مورد سرزنش قرار داد. نیمکت ما یک تعویض کرد و آن بازیکن تعویضی یعنی ‌هادی نوروزی گل تساوی را زد. این برای من امیدوار‌کننده بود. خیلی نتیجه بازی برایم مهم نبود.
اما برای هوادار نتیجه مهم است. ضمن اینکه خودتان هم گفتید اگر در پرسپولیس نتیجه نگیری باید بروی. تعارف‌بردار هم نیست.
من بحث دیگری را مطرح می‌کنم. می‌گویم ما درخشان را جانشین دایی کردیم. ابتدا باید خودمان را درباره تصمیمی ‌که گرفته‌ایم راضی کنیم تا بعد بتوانیم هواداران را نیز راضی کنیم. اگر خودمان درباره تصمیمی‌ که گرفته‌ایم متقاعد و امیدوار نشویم معلوم است که خوب عمل نکرده‌‌ایم. من خودم را برای هر نتیجه‌ای آماده کرده بودم. اما در پایان این بازی خوشحال بودم که تعویض کادر فنی باعث شد ما به گل برسیم. البته این حرف‌ها را به این دلیل نمی‌زنم که بخواهم تساوی را توجیه کنم.
کرانچار را نمی‌خواستید؟
کرانچار مدنظر ما نبود. طول می‌کشید که این مربی بتواند با بازیکنان ارتباط برقرار کند. او قبلا هم سرمربی پرسپولیس بوده است. اما چند سال از آن دوره می‌گذرد. تنها چند بازیکن از دوره مربیگری کرانچار در پرسپولیس مانده‌اند و هنوز بازی می‌کنند. البته کرانچار سال‌هاست که در فوتبال ایران مربیگری می‌کند و فوتبال ما را خوب می‌شناسد. اما این شناخت به نظرم باز هم کمک نمی‌کرد که او بتواند در کوتاه مدت با بازیکنان رابطه‌دوستانه و منطقی برقرار کند.
اگر با خط‌کشی شما به کرانچار نه بگوییم باید پیش از آن به درخشان نه بگوییم چون از زمان حضور او در پرسپولیس حالا چند نسل می‌گذرد.
بله، اما درخشان از پرسپولیس دور نبوده. کرانچار حتی اگر پرسپولیس را بشناسد بازیکنان او را خیلی کم می‌شناسند اما در مورد درخشان این طور نیست.
شما کدام پرسپولیس را بیشتر دوست داشتید؟
پرسپولیس را در طول همه این سال‌ها دوست داشته ام. برای من فرد مهم نیست.
روحیه‌تان طوری است که بیشتر حامی‌ مربیان داخلی هستید تا خارجی. اینطور نیست؟
نه، من در این مورد ابدا مرزبندی ندارم.
منبع: هفته نامه مثلث

دیدگاهتان را بنویسید