قلعهنویی را دعوت میکنیم به نگاهی موشکافانهتر درباره علل شکست مقابل علی منصور. آنجا که او در رکن اول تصمیمگیریهای فنی اشتباههایی را مرتکب شده است. در مورد انتخاب ترکیب، انتخاب روش بازی و جابهجاییهایی که در این بازی انجام داد. پیش از آنکه استقلال به نفت برسد، گفته میشد که او آنقدر از هاشم بیکزاده رضایت دارد که پیشنهاد بازیهای بیشتری را به این مدافع در پست دفاع میانی داده است.
شنیده ها درست بود. قلعهنویی که نمایش خوب بیکزاده در بازیهای ماقبل با نفت را به وضوح دیده بود به این بازیکن اعلام کرده بود که میتواند در همین پست باقی بماند.
قلعهنویی با این دیدگاه که بیکزاده عملکرد خوبی در پست مذکور داشته اقدام به جابهجایی او از پست دفاع میانی به دفاع راست کرد! این تصمیم در حالی که بیکزاده به خوبی در پست دفاع میانی جا افتاده بود جای شگفتی داشت. امیر قلعهنویی برای اینکه صادقی را به هر شکل ممکن وارد ترکیب اصلی کند پست بیکزاده را دوباره تغییر داد در حالی که او میتوانست همان زوج موفق یعنی بیکزاده و مگویان را در قلب خط دفاع به بازی بگیرد و صادقی را تا کسب آمادگی کافی برای ورود به ترکیب اصلی استقلال پشت خط قرار دهد. پیش از بازی اطلاعاتی از انتخاب ترکیب اصلی استقلال به دست میآمد که نشان میداد امیر قلعهنویی حتی قصد نداشت به مگویان بازی دهد.
با این پیش فرض میشد زوج بیکزاده-خرسندنیا را در ذهن تجسم کرد اما به نظر میرسد تصمیمگیریهای آنی و شاید جهتدهی شده موجب شد صادقی ناآماده به ترکیب اصلی وارد شود که این جابهجایی لطمه بزرگی به استقلال وارد ساخت و علاوه بر اینکه مدافع ملیپوش استقلال نتوانست عملکرد مطلوبی پس از 2 ماه مصدومیت داشته باشد، بلکه تغییر پست دادن بیکزاده آن گل عجیب را در ثانیه چهلم برای نفت به همراه آورد.
بیکزاده در صحنه گل اول نفت تهران مانند مدافعان مبتدی عمل کرد. سرمربی استقلال حالا با این پرسش اساسی روبهرو است؛ چرا به هر قیمت میخواست صادقی را در ترکیب اصلی بازی دهد و بیکزاده را که تازه در پست دفاع میانی جا افتاده بود، به دفاع راست منتقل کرد؟ آیا یکی از عمده عوامل باخت به نفت تهران همین جا به جایی غلط نیست؟
دیدگاهتان را بنویسید