ستارههای سوخته فوتبال ایران/ منفی ۳۰!
تعداد بازیکنانی که توانسته باشند با سه تیم مختلف قهرمان ایران شوند، اصلاً زیاد نیست.«نه»کیسا!
این بار پرسپولیسیها به سراغش رفتند تا شاید با احیای ستاره اسبق آبی، از حضور او در تیم شان سود ببرند
بردیا احمدی
این روزها که بحث میانگین سنی بالای فوتبالیستها در ایران حسابی داغ است و ستارههای سیوچند ساله با قراردادهای نجومی تیم عوض میکنند، شاید بد نباشد نگاهی بیندازیم به فهرست برخی از ستارههای معاصر که فوتبالشان قبل از ۳۰ سالگی به پایان رسید.
علی آقا باور نکرد
شاید هیچ نامی در فوتبال ایران نتواند به اندازه حمید مطهری، به شکلی حقیقی و تمام عیار اصطلاح «ستاره سوخته» را معنا کند. هافبک درخشان پرسپولیس در سال های دهه ۷۰ که خیلی ها سقفی بلند برای تواناییهای او فرض میکردند، سرانجام در سال ۷۸ مجبور شد به علت مشکلات فیزیکیاش از میادین خداحافظی کند و به نامی فراموش شده در تاریخ فوتبال ایران تبدیل شود. نکته عجیب در مورد مطهری این است که ظاهرا اصرارهای این بازیکن به علی پروین در مورد مشکلات مربوط به تنگی کانال نخاعش و این که مجبور است کمتر تمرین کند تا بتواند به بازی کردن ادامه بدهد، در نهایت بیثمر باقی ماند و او مجبور به وداع با دنیای حرفهای شد. مطهری متولد ۵۳ بود و در ۲۵ سالگی از فوتبال خداحافظی کرد.
وداع در ایستگاه راهآهن
شاید باورش سخت باشد، اما مهرداد میناوند را هم می توان در سیاهه ستارگانی فرض کرد که عمر درخشش آنها به ۳۰ سالگی نرسید. مدافع- هافبک توانای پرسپولیس و تیم ملی در دهه ۷۰، متولد سال ۱۳۵۴ بود که نتوانست بیشتر از سال ۸۳ و ۲۹ سالگیاش به حضور در فوتبال ایران ادامه بدهد. آخرین خاطرات هواداران از این چپ پای خلاق، حضور نه چندان موفقش در پرسپولیس لیگ سوم بود و بعد خداحافظ! حضور میناوند در سپاهان و راهآهن هم چندان موثر از کار درنیامد.
ستاره خودسوخته
این یکی هم سمبل ستارههای تباه شده فوتبال این سرزمین است. اگر خیلیها را مشکلات فیزیکی و فنی یا حوادث غیرمترقبه زمینگیر کرد و از دنیای قهرمانی دور انداخت، در عوض مجاهد خذیراوی قربانی حواشی تلخی شد که بر خلاف سوگوارههای امروزش، خود او نیز در رقم خوردنشان گناهکار بوده است. مجاهد که سالهاست از جغرافیای فوتبال ما محو شده، همین امروز اگر بازی میکرد میتوانست قرارداد میلیاردی ببندد و مرد اول تیم ملی باشد. با این وجود غلتیدن او در حاشیههای خوش زرقوبرق تهران باعث شد در اوج فوتبالش و در ۲۲ سالگی در حالی فراموش شود که ستاره بینظیر استقلال و تیم ملی بود. خذیراوی در سال ۱۳۵۹ به دنیا آمد و خورشید اقبال فوتبالش در ۱۳۸۱ غروب کرد. بعدها نیز بازگشتهای جسته و گریخته او به تمرینات تیمهای جنوبی به جایی نرسید.
مالدینی سر «سی» تمام کرد
هواداران متعصب پرسپولیس هنوز به وضوح رضا شاهرودی را به یاد میآورند؛ با چهره زیبایش و با ارسالهای در حال حرکت جادوییاش. او متولد سال ۱۳۵۱ است و بهرغم کیفیت بالای بازیاش، تنها تا سال ۸۱ و ۳۰ سالگی توانست به فوتبال حرفهای ادامه بدهد و به این ترتیب به لیست بازیکنانی اضافه شد که در دهه چهارم حیاتشان نشانی از یک ستاره نداشتند. مالدینی وطنی، بی گمان تحت شرایطی میتوانست تا چند سال بعد از خداحافظی زود هنگامش هم به بازی ادامه بدهد.
برادری دلیل نشد
برای آن ها که هنوز خاطرات شیرین مربوط به درخشش مهدی مهدویکیا در جناح راست پرسپولیس را به یاد داشتند و به این راحتیها نمی توانستند لژیونر شدن او را باور کنند، هیچ چیز خوشتر از ظهور برادر کوچکتر او در همان پست نبود. هادی مهدوی کیا کارش را در سطح قابل قبولی با پرسپولیس آغاز کرد و به سرعت توانست اعتماد سکوها را جلب کند، اما قهرمانی معجزهآسای سرخپوشان در اولین لیگ حرفهای فوتبال ایران، در عین حال آخرین فصل فوتبالی این جوان محجوب را رقم زد تا بازیکن متولد ۱۳۵۸، در ۱۳۸۱ و تنها با ۲۳ سال سن از دنیای فوتبال خداحافظی کند. برخی از اختلاف نظرهای او و علی پروین به عنوان علت اصلی محو شدنش یاد میکنند اما هرچه بود، هادی در بقیه تجاربش هم به هیچ موفقیتی دست نیافت تا نشان چندانی از برادرش نداشته باشد.
خودکشی با مشت
تعداد کسانی که باور دارند پرویز برومند در فوتبال ایران به حق خودش نرسید، اصلا کم نیست. دروازهبان سابق استقلال که شاید بتوان او را بزرگترین دشمن خودش لقب داد، در حالی قد کشید و رشد کرد که فریادهای «پرویز عابدزاده» ۷۰ هزار تماشاگر بازی ایران و مصر در جام ال.جی تهران نشان می داد قاطبه مخاطبان فوتبال فارسی مهارتهای بالای او را باور کردهاند. با این حال برومند که متولد ۱۳۵۳ است، خیلی زودتر از آنچه تصور میشد رقابت را در سال ۱۳۸۲ به وحید طالبلوی تازه از گرد راه رسیده باخت تا راهی فراموشخانه تاریخ فوتبال ایران شود. ناگفته پیداست که حواشی رخ داده در داربی ۹ دی ۷۹ و آن مشت معروف که انگار برومند آن را به جای گونه رافت، به صورت خودش کوبید، نقشی پررنگ در محو شدن زودهنگام این دروازهبان توانا داشت.
یکی که عابدزاده را نیمکتنشین کرد
این افتخار باور نکردنی در تاریخ فوتبال ایران متعلق به آدمهای زیادی نیست، اما داوود فنایی یکی از آنهاست؛ یکی از آنها که توانستند عقاب آسیا را نیمکتنشین کنند. این دستاورد بزرگ و باشکوه، در حالی در واپسین سال های دهه ۷۰ از آن داوود فنایی شد که او نیز متولد سال ۱۳۵۴ است. با این وجود افت ناگهانی فنایی در سالهای آغازین دهه ۸۰ باعث شد او در ۲۸ سالگی دچار مرگ زودرس حرفهای در فوتبال کشورمان شود.
نفرین بر جاده ها...
جادهها هیچوقت برای فوتبال ما خوشیمن نبودند. آنها در بسیاری از مواقع با قربانی کردن ستارههای محبوب فوتبال فارسی زهرشان را به هواداران ریختهاند. جواد منافی، هافبک چپ پای پرسپولیس در اوایل دهه ۷۰ بود که بسیاری معتقد بودند به یک ستاره کمنظیر در تاریخ فوتبال ما تبدیل خواهد شد. او در حالی به خاطر یک تصادف شدید در سال ۷۳ مجبور به بازنشستگی زودرس شد که تنها ۲۴ سال داشت. منافی که میتوانست حرفهای زیادی در فوتبال ایران داشته باشد، قربانی سانحهای شد که فعلاً در جادههای ایران حرف اول را میزند.
ماهپیشونی، سیاهپیشونی!
از علی اکبریان هم در این پرونده باید اسم برد؛ مهاجم خوشتیپ و سابق استقلال که این روزها مدام اسمش به خاطر مسایل دیگری بر سر زبان ها افتاده است. اکبریان که متولد سال ۴۹ است، اوایل دهه ۷۰ بهترین روزهایش را در استقلال گذراند. پس از مدتی وقفه و بیخبری، این بار پرسپولیسیها به سراغش رفتند تا شاید با احیای ستاره اسبق آبی، از حضور او در تیم شان سود ببرند. با این حال اکبریان قرمز، هیچ وقت اکبریان آبی نشد و در نهایت در سال ۷۸ و اندکی قبل از ۳۰ سالگی از دنیای فوتبال کنار رفت تا فصل تلخ تازهای از زندگیاش شروع شود.
بازگشت نافرجام یک «فرد»
فرد ملکیان برای استقلالیها نامی آشنا و دوستداشتنی است. او که همچنان با گلش در داربی تهران شناخته میشود، جزو کسانی بود که خیلی زودتر از آنچه گمان می رفت از فوتبال ایران محو شد. مهاجم ارمنی اسبق آبی پوشان که در سال ۱۳۵۳ به دنیا آمده بود، در سال ۷۹ و در زمانی که تنها ۲۶ سال داشت مجبور به ترک فعالیت جدی بازیگری شد. بعد از سال ها سکوت و بی خبری از فرد، بار دیگر زمانی نام او سر زبانها افتاد که امیر قلعه نویی تصمیم گرفت با حضورش روی نیمکت استقلال در لیگ برتر در سال ۸۳ از وی استفاده کند، اما این ملکیان دیگر آن مهاجم فرصت طلب گذشته نبود و به همین خاطر خیلی کم به او بازی رسید تا خبری از بازگشت به اوج نباشد.
آقا زادهای که به ینگه دنیا رفت
آرش نوآموز فرزند تیمسار نوآموز که سابقه ریاست و نایبرئیسی فدراسیون فوتبال را هم دارد، هنوز به عنوان یکی از ستارههای سابق پاس تهران شناخته میشود. آرش که متولد سال ۱۳۴۵ است، تا سال ۷۲ در پاس توپ زد و در حالی که تنها ۲۷ سال داشت برای همیشه با فوتبال ایران وداع کرد. او عازم آمریکا شد و در این کشور هم پا به توپ شد، اما دوران حرفه ای حضورش در میادین، همین جا در تهران به پایان رسیده بود!
بعد از پرسپولیس هرگز
رضا جباری پرسپولیس هم جزو آن دسته از بازیکنانی تقسیمبندی میشود که عمر فوتبالی شان خیلی به درازا نکشید و نتوانستند پا به توپ از سی سالگی عبور کنند. این مهاجم فرصتطلب، اما کمی تنبل که از نقطه نظر فیزیکی با خمودگی پشتش در زمین مسابقه شناخته میشد و سابقه گلزنی در داربی بزرگ تهران را هم داشت، در سال ۵۶ به دنیا آمد و در ۲۹ سالگی و پس از جدایی از پرسپولییس محو شد.
هتتریک یک گمنام
تعداد بازیکنانی که توانسته باشند با سه تیم مختلف قهرمان ایران شوند، اصلاً زیاد نیست. یکی از آن ها که درست مثل مهدی هاشمینسب موفق شد با سه تیم پرسپولیس، استقلال و پاس تهران به قهرمانی کشور دست پیدا کند، امیر موسوینیایی بود که تنها تا ۲۸ سالگی در دنیای فوتبال حضور داشت. او در سال ۴۵ به دنیا آمد و در سال ۷۳ با انبوهی از افتخارات، فوتبال را کنار گذاشت.
«نه»کیسا!
دیگر رقیب احمدرضا عابدزاده در پرسپولیس و تیم ملی هم بر خلاف خود او عمر حرفه ای کوتاهی داشت. نیما نکیسا که حتی موفق شد در بازی حیاتی ایران و یوگسلاوی در جام جهانی ۹۸ فرانسه به عنوان دروازه بان اصلی تیم ملی کشورمان وارد زمین شود، متولد ۱۳۵۴ بود و نتوانست بیشتراز سال ۸۴ در دنیای توپ گرد باقی بماند. نیما به تدریج علاقه اش به هنر خوانندگی را علنی کرد و در سال های آخر حضورش در دنیای فوتبال، حتی آلبوم اولش را هم بیرون داد. او هم از آن دست بازیکنانی بود که به نظر می رسد میتوانستند بیشتر برای فوتبال ایران بدرخشند، اما خب این یکی هم نشد.
دیدگاهتان را بنویسید