آیا همه چیز "باور داشتن" است؟
در یکی از مسابقات تیم ملی والیبال ایران مقابل برزیل، اسلوبودان کواچ، سرمربی تیم والیبال کشورمان، برای تهییج شاگردانش چندین بار از جمله باورداشتن همه چیز است ( belief is everything) استفاده کرد تا بدین وسیله شاگردانش را مجاب کند که با باور و ایمان حتی می توان پرافتخارترین تیم دنیا را هم به زانو در آورد و جلوی برزیلی های بزرگ هم خم به ابرو نیاورد. نهایتا همین اتفاق هم افتاد و والیبالیست های خوب کشورمان با باورشان توانستند برزیل را شکست دهند و امتیاز بیشتری از این تیم کسب کنند.
با این حال، وقتی به تیم ملی فوتبال کشورمان نگاه می کنیم، برعکس تیم ملی والیبال، عدم این خودباوری و اعتماد به نفس کاملا محسوس است. در بازی با نیجریه، تیم ملی برای نباختن به زمین رفت و این یعنی اینکه از نظر روحی به حریف بازی را واگذار کردن. شاید بتوان با پیچیدگی های سیستماتیک - استراتژیک این مسئله را لاپوشانی کرد و هدف تیم ملی را تساوی مقابل نیجریه دانست تا این تیم در بازی های بعدی راه را برای صعود هموار کند. اما در مرحله گروهی، این استراتژی آن هم مقابل تیم نه چندان مطرح نیجریه، به نظر معقولانه نمی آید. گذشته از این به نظر می رسد از این دست توجیهات، تنها پاک کردن صورت مسئله و نادیده گرفتن فکت هایی مسلم است. با توجه به بازی هایی که در دور اول انجام شد، کارشناسان تیم های آرژانتین و بوسنی را یک سر و گردن از تیم های نیجریه و ایران، بالاتر دیدند. واقعیت این است که بازی تیم ملی مقابل نیجریه، نه تنها به دل فوتبالدوستان وطنی و حتی مخاطبان بین المللی این بازی ننشست، بلکه از نظر نتیجه هم تنها کورسوی امید بسیار اندکی را برای صعود به مرحله بعد پیش چشم ما قرار داد. اگر ما بسیار خوب و جنگنده ظاهر می شدیم و مساوی می کردیم، آنگاه می توانستیم بگوییم راه برای صعود هموار است. اما در شرایطی که تیم ما تنها برای نباختن به مصاف نیجریه رفت، شاید خوش خیالی باشد که امید صعود داشته باشیم. البته دنیای فوتبال، دنیای ممکنات و تصادفات است اما بد بازی کردن را هیچ کس دوست ندارد حال منتج به هر نتیجه ای که شود. البته قصد ما این نیست که کل دستاورد های تیم ملی را انکار یا عملکرد آنها را نادیده بگیریم. شکی نیست که نیجریه تیم بزرگی است، این تیم قهرمانی دورۀ قبل قاره افریقاست و از نظر تجربه بین المللی هم بسیار فرصت های بیشتری از ما داشته است ویک امتیاز گرفتن از این تیم هم اگرچه ایده آل نیست اما قطعا خوب است. با همه این اوصاف، درست است که این بازی با تساوی به پایان رسید و روی کاغذ هر یک از دو تیم یک امتیاز دشت کردند و در شرایط برابری قرار گرفتند، اما باید بپذیریم که نیجریه ای ها برتر از ما بودند. منظورمان فقط از نظر آمار نیست، که نیجریه ای ها بهتر کار کردند بلکه نگرش آنها به این بازی بود. آنها برای پیروزی به میدان آمده بودند و تیم ملی ما برای نباختن و این تمام مسئله است. بوسنی در مقابل آرژانتین مخوف و بزرگ نه برای نباختن، بلکه حتی برای پیروزی آمده بود و در بسیاری از دقایق بازی هم توانست این غول دنیای فوتبال را فلج کند. کسی نمی تواند به بوسنیایی ها خرده بگیرد که چرا مقابل آرژانتین باختند. آنها شجاعانه نود دقیقه مقابل بازیکنانی مانند مسی، دی ماریا، آگوئرو و .... جنگیدند و هرگز خود را از پیش باخته فرض نکردند. واقعیت هم این است که اگر نابغه ای به نام مسی در زمین نبود، شاید تیم بوسنی می توانست حداقل یک امتیاز و شاید بیشتر از بازی مقابل آرژانتین بگیرد. اگر این نگرش بازی برای نباختن و وقت کشی در کل نود دقیقه بر تیم ملی برای بازی های بعدی هم حاکم باشد و این استراتژی در دو بازی آینده هم به کار رود، به نظر نمی توان آینده روشنی را برای تیم ملی متصور شد. بنابر این نگرش محافظه کارانه و بدون هیچ گونه بلندی پروازی، تیم ملی در بازی بعد مقابل آرژانتین، برای کمتر گل خوردن به زمین خواهد رفت نه مانند بوسنی برای گرفتن امتیاز از آلبی سلسته و حتی پیروزی. با توجه به چیزی که ما در بازی اول تیم ملی شاهد بودیم، به نظر می رسد که بازیکنان و دست اندرکاران فنی تیم ملی، خود را به عنوان تیم ضعیف گروه در نظر گرفته اند و با این نگرش به مصاف حریفان می روند و این قطعا نگرشی نیست که سرانجامی موفقیت آمیز داشته باشد. باید بپذیریم که "هیچ صیادی در جوی حقیری که به گودالی میریزد، مرواریدی صید نخواهد کرد" و دل به دریا زدن و خودباوری و بلندپروازی، تنها راه رسیدن به سر منزل مقصود است، نه لنگ لنگان و کج دار و مریز، راه را به انتها بردن. امیدواریم و آرزومندیم که تیم ملی در بازی های بعد، فارغ از هر نتیجه ای که حاصل شود، با روحیه ای جنگنده و دلاورانه برای مبارزه با حریفان به میدان برود. قطعا هیچ کس قهرمانان حتی قهرمانان ناکام را از یاد نخواهد برد.
دیدگاهتان را بنویسید