دو ستاره استقلال باردیگر از این تیم جدا شدند
مسئله حق بازیکن نیست، نحوه فسخ قرارداد، رها کردن باشگاه و البته تظاهر و اغراق در عشق به هوادار است.
احسان محمدی در ایران ورزشی نوشت: جواب این تیتر شاید ساده باشد: «بله حق دارند بروند اما …» همه چیز به این اما بستگی دارد:
- اما نه قبل از یک تورنمنت حساس
- اما نه بدون پرداخت حق انتقال به باشگاه
- اما نه به تیم رقیب
- اما نه وقتی که دست ما برای بازیکن جایگزین خالی است
البته کسانی هم هستند که میگویند ما عشقمان را به پای این بازیکنان ریختیم، آنها را بزرگ کردیم و کجا بروند از اینجا بهتر؟ بمانند و به اسطوره تبدیل شوند؟ همه چیز که پول نیست، عشق هواداران در سرما و گرما چه میشود، شما توتی را ببین، زانتی را نگاه کن …
ماجرا به زاویه دید بستگی دارد. بازیکن فوتبال اما به پیشکسوتان از یاد گریخته نگاه میکند، آنها که عمر و جوانیشان را به پای یک باشگاه ریختند، سفید امضا کردند، پیشنهادهای چرب و شیرین را رد کردند و بعد که افت کردند، مصدوم شدند، با یک مربی به مشکل برخوردند، چنان فراموش و رها شدند که انگار هرگز در این باشگاه توپ نزدهاند و کسی نیست که یک لیوان آب دستشان بدهد چه رسد به پرداخت اجاره خانه و مخارج درمان و …
بازیکنان امروزی البته زرنگترند، بیشترشان کنار فوتبال و با پول فوتبال کسب و کاری راه انداختهاند، ملک و زمین خریدهاند ولی چه کسی از درآمد بیشتر بدش میآید؟ آنها میدانند که هیچ تضمینی در این حرفه نیست. یک مصدومیت بد ممکن است پایان راهی باشد که سالها آمدهاند پس آدم عاقل سرنوشتش را به بخت و اقبال گره نمیزند، عشق و تعصب و تیم و هوادار مهم است اما وقتی پول حکم میکند و زر داور هر ماجرایی میشود، این حرفها بیمایه فطیر است!
تجربه جدایی شجاع خلیلزاده در حساسترین روزهای باشگاه پرسپولیس حالا مثل یک قاب هشدار دهنده جلوی چشم همه است. از استقلال تا تراکتور. تصور کنید هوادار استقلالید و در حالی که حریفان دارند خودشان را به امثال سرخیو آگوئرو مسلح میکنند بازیکنی مثل مهدی قایدی یک پیشنهاد عالی دریافت میکند. چند ده برابر چیزی که باشگاه استقلال میدهد، یا همین الان وضعیتی که محمدحسین کنعانیزادگان در آن قرار گرفته، پیشنهاد دارد و حتی زمزمه توافق غیررسمی هم پیچیده، نه هوادار مطمئن است چه میشود، نه سرمربی یقین دارد که او را در بازیهای آینده خواهد داشت …
دیدگاهتان را بنویسید