187506

مرحوم انصاریان: قلعه‌نویی من را استقلالی کرد

گفتند به درد پرسپولیس نمی‌خوری/برای استقلال جان می‌دهم

علی انصاریان روز گذشته بر اثر ابتلا به ویروس کرونا از دنیا رفت.به مناسبت این اتفاق تلخ، مرور صحبت های قدیمی او درباره فوتبال خالی از لطف نیست.

:سال 78 و در روزهایی که تازه با شیراز و فجرسپاسی خداحافظی کرده بود و به پیراهن خوش رنگ قرمز و به تیم علی آقا رسیده بود، هفته نامه پرسپولیس با او مصاحبه مفصلی انجام داد و مقدمه گفتگو را هم با این جمله شروع کرد: «آخر اعتماد به نفس!»
آن سال ها مطبوعات داشتند پوست می ترکاندند. نسل روزنامه نگارها داشت عوض می شد و ادبیات نشریات هم. برو بیای نشریات سیاسی و اجتماعی بود و همه چیز انگار در اوج قرار داشت.
از تیم پرسپولیس که با علی پروین روی نوار قهرمانی بود و علی انصاریان در همان اولین سال حضورش توانست با این تیم جام را بالای سر ببرد، بگیر تا بازیکن هایی که یکی یکی لژیونر می شدند تا یکشنبه ها حواس مان به لیگ های اروپایی باشد و اینکه این هفته کی قرار است اسم ایران را بالا ببرد.
در آن شرایط بود که جوان پر ادعا و ماجراجویی مثل انصاریان می توانست دل پرسپولیسی ها را راحت به دست بیاورد. به این فکر کنند که با این جسارت و جاه طلبی لابد خیلی زود به تیم ملی و یک باشگاه اروپایی خواهد رسید. به اینکه سه تفنگدار آن روزهای تیم، یعنی رفقای جدا نشدنی شامل علی کریمی، حامد کاویانپور و همین علی انصاریان، می توانند پرسپولیس را تا کجا بالا ببرند و خودشان تا کجا پرواز کنند.
اما سقف علی هم مثل اغلب بازیگران صحنه فوتبال ما زیاد بلند نبود. پنج، ش بازی ملی، رفتن به سایپا و بعد تجربه هایی مثل حضور در استقلال و استیل آذین و اهواز و تبریز، نشان داد که او ترجیح می دهد در گودال کوچک فوتبال ایران خدایی کند و قراردادهای درشت تر ببندد تا اینکه به فکر اقیانوس باشد.
برای همین هم انصاریان رفت در فهرست انبوه بازیکنانی که بیشتر با حاشیه ها و دعواها به یادشان می آوریم تا صحنه های غرورآفرین ملی و بین المللی. تصمیماتی که حالا خودش اعتراف می کند اشتباه بوده اند و فقط از او چهره ای جذاب برای دوربین ها ساختند.
این علاقه را او بعدا با حضورش در تلویزیون و سینما هم نشان داد. مثل خیلی فوتبالیست هایی که این سال ها بین زمین چمن و لوکیشن های سینمایی در رفت و آمد بوده اند اما علی انصاریان اینجا هم سمج تر و متعصب تر بود و کاری را که شروع کرده بود، با حضور در فیلم های پیاپی ادامه داد. کلاف، سوختن، هدیه، آخر خط و شروع یک پایان، کارنامه سینمایی بازیگری اش هستند و نشان می دهند عشق اش به بودن بیشتر از اشتیاق اش برای چطور بودن است؛ فوتبالیستی که حتی یک بار خواندن را هم تجربه کرده است.
اما هر چه نباشد، علی انصاریان با این سابقه و حضور، هم پایین و بالای فوتبال ایران را زیاد دیده است و هم دستی در آتش سینما برده و فضایش را خوب می شناسد. هم می تواند از استقلال و پرسپولیس بگوید و هم از نسلی که ستاره کم نداشته اند؛ دایی و کریمی و کلی اسم سوپردولوکس دیگر...حالا به مناسبت درگذشت تلخ این چهره دوست داشتنی فوتبال ایران، مروری داشته ایم بر صحبت های او که انصاریان در آن از دلایل جدایی اش از پرسپولیس و پیوستن به استقلال سخن گفته است.
در یک برنامه تلویزیونی گفته بودی که رفتن به استقلال بزرگترین اشتباهت بوده و کاش این اتفاق نمی افتاد؛ چرا مجبور شدی از پرسپولیس به استقلال بروی؟
- اتفاق هایی که آن سال برای من افتاد دلیل رفتنم به استقلال بود. در آن سال من به عنوان یک مدافع، بیشترین گل را برای پرسپولیس زدم و بهترین گلزن لیگ شدم و جایزه هم گرفتم ولی آخر فصل مدیران تیم از کج سلیقگی شان به من گفتند به درد ما نمی خوری. این اتفاق همان سالی بود که بعد از چند سال به تیم ملی هم دعوت شده بودم. این مسائل باعث شد از لیست تیم ملی هم خارج بمانم. گاهی آدم تصمیم می گیرد از یک بلندی بپرد ولی وقتی وسط راه می بیند اشتباه کرده، دیگر فایده ندارد.
تازه می فهمد پریدنش اشتباه بوده. همیشه گفته ام که تصمیم آن زمانم اشتباه بود. اتفاق هایی که در زندگی ام افتاد در این تصمیم گیری موثر بود ولی خب دور و برم کسی نبود تا با او مشورت کنم. البته من همیشه از استقلالی ها تشکر کرده ام که مرا که با آن اتفاق ها از تیم رقیب آمده بودم قبول کردند؛ شرایط سختی بود و برای من از همه سخت تر بود. تمام زندگی ام را با تمام اتفاقاتت خوب و بدش مدیون پرسپولیس هستم و همیشه هم عذرخواهی کرده ام که شاید بعضی ها را با این تصمیم ناراحت کردم.
آن زمان با کلی بخیه و مصدومیت، برای هواداران پرسپولیس اسطوره تعصب بودی؛ شاید می توانستی انتخاب های دیگری هم داشته باشی؛ شاید می توانستی به سپاهان یا تیم های دیگری بروی.
- وقتی کسی چیزی را از دست می دهد، برای اینکه ثابت کند هنوز زنده است دست به هر کاری می زند.
چه کسی پیشنهاد بازی در استقلال را به تو داد؟
- امیر قلعه نویی.
خودش مستقیم تماس گرفت یا واسطه ای بود؟
- آن زمان رابطه ام با آقای قلعه نویی خیلی خوب بود، خودش به من پیشنهاد داد.
اخیرا بهروز رهبری فرد در یک مصاحبه درباره هاشمی نسب و ... حرف هایی زده...
- من خیلی این مسائل را پیگیری نمی کنم. کسانی که این حرف ها را می زنند، هم آدم های بزرگی هستند و هم من کنار آنها بازی کرده ام.
رهبری فرد گفته جواد خیابانی اصرار داشته او به استقلال برود و از طرفی هم درباره هاشمی نسب گفته چون علی پروین او را نخواست، مجبور شد به استقلال برود.
- من کنار بهروز بازی کرده ام و او کاپیتان و بچه محلم بوده اما زیاد عادت ندارم درباره این چیزها حرف بزنم و بخواهم جواب کسی را بدهم. یک چیزهایی در زندگی ما به ما یاد داده اند که اگر مسئله ای هم هست، به آن دامن نزنیم. بهروز همیشه برای من قابل احترام و دوست داشتنی است و حدود سه چهار سال در پرسپولیس با او هم اتاقی بوده ام.
اینکه هاشمی نسب به خاطر اختلافش با پروین از تیم جدا شد را قبول دارید؟
- بله؛ صددرصد. خب حتما اختلافاتی بوده که او تصمیم گرفته برود. ماجراهای سفر عربستان باعث شد مهدی برود.
و در مورد تو؟
- من با مدیر باشگاه به مشکل خوردم. وقتی علی پروین را کنار گذاشتند اولین تیری که از تبعات آن پرتاب شد، به من برخورد کرد. من شاگرد علی پروین بوده ام و او اسطوره این مملکت است، همیشه به این دلیل سرم را بالا می گیرم.
در دوره آقای غمخوار جدا شدی؟
- در دوره غمخوار یک بار جزو آن هفت نفر بودم که همه برگشتند و فقط من بیرون ماندم. یک سال در سایپا بازی کردم. من در دوره محمد حسن انصاری فرد از پرسپولیس جدا شدم.
شما خیابان ایران زندگی می کردید؟
- خیابان ایران به دنیا آمدم و بزرگ شده خیابان غیاثی دولاب تهران هستم. خیابان ایران شاید یک یاز مذهبی نشین ترین خیابان های تهران باشید.
در فامیل نمی گفتند آبروی ما را برده ای که فوتبالیست شده ای و ...
- خدا همه رفتگان را بیامرزد؛ پدرم خیلی با من همراه بود. ما در خانه حمام نداشتیم و جمعه صبح ها می رفتیم حمام نمره، وقتی برمی گشتیم نان بربری می خریدیم و صبحانه می خوردیم و یادم است شبکه دو کارتون نشان می داد. ساعت ده و نیم یازده می رفتیم لاله زار؛ از بالا تا پایین لاله زار را پیاده می رفتیم که ببینیم چه فیلم جدیدی آمده، فیلم می دیدیم و ساعت یک می رفتیم چلوکباب را در یک رستوران می خوردیم و می رفتیم استادیوم آزادی فوتبال می دیدیم.
یعنی حاجی خودش هم می آمد؟
- حاجی، هم فیلمی بود، هم فوتبالی شدید بود. بابای من تعریف می کرد بازی ایران و اسرائیل یا ایران و برزیل را در استادیوم آزادی دیده بود. هم سینما را دوست داشت هم فوتبال را، شاید به خاطر همین گرایش من به این دو رشته زیاد شد.
حاج خانم دوست داشت روحانی باشی؟
- مامان من خانواده عجیب و غریبی داشت. تا قبل از این که عکس من را در روزنامه چاپ کردند اصلا نمی گذاشت بروم فوتبال بازی کنم. در تیم نوجوانان پیام بودم که عکسم را در روزنامه انداختند و تازه مامانم راضی شد فوتبال بازی کنم. بعد تازه باورش نمی شد آن سال به من پیراهن و کتونی و گرمکن داده اند! می گفت امکان ندارد اینها را به تو داده باشند؛ رفته ای از یک جا اینها را دزدیده ای، برو بزار سر جایشان! یعنی جوری باورش نمی شد که من مجبور شدم به مربی ام زنگ بزنم.
مربی ات چه کسی بود؟
- بهمن رنجبران؛ دسته دو که بازی می کردم اولین مربی ام، معلم ورزشم بود؛ مجید هراتی که با پول خودش یک تیم درست کرده بود، آنجا من را دیدند.
فوتبال آموزشگاهی آن منطقه هم خیلی روی بورس بود.
- بله؛ از وقتی زمین خاکی ها رفت، فوتبال تهران نابود شد. چقدر فوتبالیست هایی که از زمین خاکی ها می آمدند، خوب بودند. من یادم است جام رمضان هایی که در یخچالی و زمین استوا می گذاشتند غلغله می شد؛ بعد مربی می آمد آنجا و برای نوجوانان و جوانان بازیکن برمی داشت.
برای مسابقات آموزشگاهی مدارس هم گاهی چهار پنج هزار نفر تماشاچی می آمدند.
- آنجا کُری بود. اصلا بهمن رنجبران آنجا من را دید که بعد به باشگاه نوجوانان پیام رفتم. من وقتی پیراهن را گرفتم مامانم گفت دزدیده ای، گفتم تازه هزار تومان هم بهم می دهند، سال 70 بود؛ باور نمی کرد و می گفت مگر می شود فوتبال بازی کنی و پول هم بدهند، اینقدر دروغ نگو...؛ خلاصه که اتفاقات خوبی بود ولی سختی زیاد کشیدم. مجبور بودم صبح ها سر کار بروم و بعدازظهرها بروم فوتبال بازی کنم. یعنی من کابل سازی، تراشکاری، مکانیکی و ... همه اینها را گذرانده ام چون مامانم می گفت تو این خیابان ها ول می شوی و به خاطر همین باید می رفتم سر کار.
کاملا سیستم سنتی بوده.
- اوه! ما بزرگ شده این اتفاق هستیم. همه باید تابستان خودشان خرج خودشان را درمی آوردند. بالاخره جای بزرگی زندگی نکرده ام، در یک خانه چهل متری بزرگ شده ام و برای همین نداری و گرسنگی را می شناسم.
الان رابطه تو با خیلی از خانواده های روحانیت هم خوب است، آقا مرتضی اشراقی و خیلی از افراد خانواده امام رفقای نزدیکت هستند.
- همه هم استقلالی هستند.
من با مدیر باشگاه به مشکل خوردم. وقتی علی پروین را کنار گذاشتند اولین تیری که از تبعات آن پرتاب شد، به من برخورد کرد. من شاگرد علی پروین بوده ام و او اسطوره این مملکت است، همیشه به این دلیل سرم را بالا می گیرم
پس چطور هم سلوک می شوید؟
- خیلی با هم بحث فوتبالی نداریم، کری زیاد می خوانند ولی بالاخره کری در فوتبال شیرین است و نمی توانی نداشته باشی.
جواب شان را نمی دهی؟
- فکر کن آنها کری بخوانند و من جواب ندهم! از خنده می میریم.
حاج حسین انصاریان یا حاج آقا ابراهیم نمی گویند تا حالا فوتبال بازی می کرده ای، الان دیگر وارد کار فیلم هم شده ای؟
- الان چهل سال است عمو رضای من بهترین تهیه کننده تلویزیون است، تهیه کننده سریال آیینه و تمام سریال های آقای فخیم زاده بوده.

دیدگاهتان را بنویسید