شانس چه کسی در استقلال بیشتر است
گروه ورزش - هومن جعفری :«تمایل وزارت ورزش به انتخاب مدیری است که وقتی برکنار شد علیه وزارت مصاحبه نکند.»بر خلاف نظر علی فتحا...زاده که گمان میبرد روی این مصاحبه خادم با اوست اما نماینده تامالاختیار وزیر ورزش وقتی از تمایل سازمان به انتخاب فردی برای مدیریت استقلال و پرسپولیس خبر میداد که پس از برکناری مصاحبه نکند، در حقیقت داشت برای ورود مدیرعامل جدید صحنه را آماده میکرد. مدیری با همین سابقه. کسی که برکنار شده و صدایش در نیامده باشد.
درست مثل علیرضا رحیمی که بعد از برکناری از سپاهان خیلی در رسانهها دیده نمیشد. این بودن در رسانهها انگار پاشنه آشیل مدیرانی است که نامشان در بین نامزدهای مدیریت دو باشگاه دیده میشد و حالا میدانند که اقبالی ندارند. ظاهرا انتخاب امیررضا خادم محمد حسین قریب است که سابقه مدیریت سه سالهاش در استقلال برای امیر قلعهنویی سابقه شیرینی است. واعظی بختی ندارد امیررضا واعظی آشتیانی که این روزها یکی از نامزدهای مدیرعاملی در استقلال معرفی میشود هر چند سابقه قهرمانی در لیگ برتر را دارد و به دلیل اختلافاتش با علی فتحا...زاده یکی از نامزدهایی است که همیشه اسمش برای جانشینی مدیرعامل فعلی باشگاه بر زبان میآید اما به چند دلیل به نظر میرسد طرح نام او برای نامزدی مدیرعاملی استقلال همان کارکردهایی را دارد که بازی با اسم دکتر دادکان برای پرسپولیس داشت. هر چند شخصیت ورزشی دکتر دادکان و واعظی قابل مقایسه نیستند اما به نظر میرسد وزارت ورزش میخواهد از خصوصیات مشترک این دو بهره بگیرد تا یک سناریوی مشترک را در هر دو باشگاه پیاده کند. دادکان و واعظی علاوه بر خواستگاه سیاسی مشترکشان که هر دو را به بدنه راست اصولگرا نزدیک نگه داشته، در چند مورد دیگر با هم اشتراک دارند. اول فریاد هر دو از وضع کنونی فوتبال و پرداختها و همچنین شعار هر دو برای مبارزه با فساد است که تا حدی این دو را به هم نزدیک میکند. دوم اصرار هر دو چهره به مرور کارنامه خود در مبارزه با حاشیه و پایین نگه داشتن هزینهها و مستقل نگه داشتن حوزههای مدیریتی خود است که به آنها فرصت میدهد تا از این فاکتورها برای نقد مسوولان فعلی استفاده کنند. در اینکه دادکان بهترین گزینه برای پرسپولیس بوده هیچ تردیدی نیست چرا که او رضایت تمام طرفین معادله را داشته و دارد. او هم مورد احترام پروین است و هم مورد احترام دایی. هم هواداران او را دوست دارند و هم رسانهها به او احترام میگذارند. منتهی دادکان همان خصلتی را دارد که واعظ آشتیانی هم از آن بهره میبرد. آنها زیاد مصاحبه میکنند و زیاد علیه مقامات بالادستی سخن میگویند. این هر دو خصلتهایی است که وزیر جدید ورزش دوست ندارد. اگر دقت کرده باشید در هفته گذشته اعضای هیات مدیره استقلال به صورت کاملا همزمان ناگهان سکوت رسانهای پیشه و از هرگونه مصاحبهای خودداری کردند چرا که به آنها دیکته شده انتخابشان برای دوره بعدی شرایطی دارد که یکی از آنها سکوت است. سکوت هم برای واعظی یا دادکان معنا ندارد. آنها حرف میزنند و تند هم حرف میزنند. داستان انتخابات ریاست فدراسیون فوتبال وقتی سال گذشته و در آستانه چند روز مانده به برگزاری انتخابات فدراسیون فوتبال شاخه رسانهای علی کفاشیان، محمد حسین قریب را نماینده وزارت ورزش در انتخابات معرفی کرد در حقیقت با یک تیر دو نشان زد. هم جدیترین رقیب را دولتی دانست و هم اینکه از کفاشیان چهرهای مظلوم ساخت که قرار است توسط دولت برکنار شود. در جو ضد دولتی رسانهها این ترفند خیلی خوب جواب داد و قریب که انتظار این بازی را نداشت انتخابات را باخت. با این همه واکنش قریب و اطرافیانش به این شایعه یک مصاحبه از سر ناراحتی و دلسرد شدن بود تا مصاحبهای از جنس مصاحبههای تند و آتشین دادکان یا مایلیکهن یا واعظ. قریب رسما اعلام کرد نماینده وزارت نبوده و صحت ادعایش بعدا توسط منابع مختلف خبری تایید شد. با این همه محمد حسین قریب سکوت پیشه کرد، به پیله تنهایی خویش برگشت و دیگر حرفی از بازگشت به فوتبال نزد. این رفتاری است که مورد پسند مسوولان جدید وزارت ورزش قرار میگیرد. آنها دوست دارند تیم استقلال را به کسی بدهند که دهان بسته و سر رسانه گریزی داشته باشد و قریب اینگونه است. واعظ آشتیانی اینگونه نیست و خروج نام وی از زبان منابع خبری برای پست مدیرعاملی استقلال همان دلایلی را دارد که خروج نام دادکان از زبان همان منابع. واعظ قرار نیست مدیر استقلال شود گرچه نفوذ خوبی هم دارد و برای نشستن روی صندلی فتحا...زاده اندک درصدهایی احتمال موفقیت دارد اما دادن تیم به دکتر قریب برای وزارت ورزشی که هم میخواهد در استقلال تغییرات ایجاد کند، هم میخواهد امیر قلعهنویی را راضی نگه دارد و هم اینکه تمایل دارد تا یک مدیر چراغ خاموش را برای این سمت برگزیند انتخاب مناسبتری است. واعظ به دلیل مناسبات نه چندان خوبش با امیر قلعهنویی و همچنین زبان تند و تیزش برای وزارت ورزش گزینه پر هزینهای است. حضور شخصی مثل دکتر قریب که هم با امیر قلعهنویی سابقه رفاقت خوبی دارد و هم از دیگر مولفههای وزیر پسند برخوردار است بیشتر به ذهن نزدیک است تا حضور واعظ آشتیانی... *** انتخاب رحیمی برای مدیریت پرسپولیس چند پیام ویژه داشت. وزارت ورزش دنبال امتحان کردن آدم جدیدی نیست. قرار نیست یک رویانیان دیگر از ناکجا آباد برای فوتبال خلق شود. وزیر ورزش دنبال یک مدیر آرام است که در صورت برکناری علیه مدیران بالادستی مصاحبه نکند و مثل علی پروین نباشد که بر سر یک اعتبار دو میلیاردی مستقیما خطاب به روحانی رییس جمهوری کشور مصاحبه کرد. شاید سکوت پروین بر سر آن دو میلیارد میتوانست او را بر سر سفره 55 میلیاردی بعدی بنشاند. این مشخصات را در محمد حسین قریب بیشتر میتوان یافت تا در واعظ آشتیانی منتهی طبق معمول باید صبر کرد و دید که یار همدانی میلش به که است و که را میخواهد!
دیدگاهتان را بنویسید