استقلالیها زندهیاد منصور پورحیدری را پدر تیمشان میدانند مردی که همچنان پرافتخارترین چهره تاریخ باشگاه استقلال است.
اما جز زحمات فراوان ، در واقع استقلال نام خود را هم مرهون مرحوم پورحیدری است.
خبرگزاری فوتبال ایران پارس فوتبال دات کام :
«اواخر سال ۵۹ آقای شاهحسینی زنگ زد به من و گفت هیات دولت درخواست کرد که اسم تاج عوض شود. جلسهای با حضور سیدآقا جلالی، منصور پورحیدری، آقای بهرامصفت و پدر حسن روشن تشکیل دادیم. اسمهای آزادی، تختی، جمهوری اسلامی و استقلال پیشنهاد شد. آن روزها شعار استقلال، آزادی، جمهوری اسلامی یک شعار مردمی بود و همه جا شنیده میشد. من هم همینها را بردم پیش آقای شاهحسینی و جلسهای گذاشتیم و بحث کردیم. موافق بود. گفتیم استقلال مناسبتر است. شاهحسینی همین پیشنهاد را به هیات دولت برد و تاج شد استقلال.»
ماهنامه دنیای فوتبال نوشت:
«بعضیها صدایشان امضایشان است. وقتی حرف میزنند، لازم نیست سرت را برگردانی تا بشناسی. مثل صدای خسرو شکیبایی و صدای مهران دوستی که حالا حتما یک جایی توی آسمان نشستهاند به حرف زدن با فرشتهها.
«عنایت آتشی» یکی از صداهای ماندگار ورزش ایران است. از آنها که ناخودآگاه باعث میشوند، زمزمه کنی «فقط صداست که میماند.» یکی از آنها که صدایش را میلیونها ایرانی حتی بیش از چهره بعضی بازیکنان تیم ملی در این چند دهه میشناسند.»
گزیدهای از گفتوگوی دنیای فوتبال با عنایت آتشی در زیر میآید. آتشی احتمالا اولین و آخرین سرمربی تیم ملی در همه رشتهها باشد که همزمان کار گزارش را برای تلویزیون انجام داده است! این گفتوگو در روزهایی انجام شده است که زندهیاد منصور پورحیدری هنوز در میان ما بود و آسمانی نشده بود.
- متولد ۱۶ مرداد ۱۳۲۴ در جهرم هستم. جهرم، مردمان با ذوق، مهربان و مهماندوستی دارد. نه این که چون اهل این شهرم اینطور حرف می زنم. نه! من نزدیک پنجاه سال است تهرانم ولی واقعاً مردم عزیزی دارد. شما سفر کنید ببینید. همان جا هم جرقه عشق من به بسکتبال زده شد. هر چه دارم مدیون استادم ایرج ایزدی هستم. شاگردش در دبیرستان بودم. این مرد بزرگ خیلی به گردن من حق دارد. یادم میآید آنوقتها محمدحسن رازقی، اولین لیسانسه تربیتبدنی ایران بود. من زیر نظر ایشان تمرین کردم. فرم بدنیم هم مناسب این ورزش بود.
- برای مسابقات رفته بودیم رضاییه (ارومیه). قهرمان شدیم. آن زمان مربی تیم ملی، دان لین هان آمریکایی بود. من را انتخاب کرد. دعوت شدم تیم ملی. به همین سالن هفت تیر برای تمرین میرفتیم. از همانجا به تاج پیوستم. آنوقتها تیم فوقالعادهای بود. زیر نظر مرحوم غلام واعظی. کنار محمود مشحون که کاپیتانمان بود، بازی کردم. مرد نیکی است. کمال، رضا و محمود سه برادری هستند که بیاغراق قریب به پنجاه سال سابقه پوشیدن پیراهن تیم ملی را دارند.
- سال ۵۲ بسکتبالم که تمام شد، تیم مینیبسکتبال تاج را تشکیل دادم. از همان تیم، حسن میرزاآقابیگ، بهمن فرزانه، مرتضی سوهانی، حسین رحمتی و سعید طاعتی بعدها پلهپله با خودم بالا آمدند، قهرمان منتخب ایران شدیم، قهرمان نوجوانان و جوانان کشور و در نهایت این بچهها به تیم ملی رفتند.
- ما ورزشکارها، جوانیمان را فدای ورزش میکنیم. یعنی بهترین برهه زندگی آدم که بین هفده تا چهل سال است. ما گرفتار مسابقه و اردو و تمرین هستیم. من آدم خوشبختی هستم که همسرم در همه این مدت کنارم بود. یعنی تربیت بچههایم را مدیونش هستم. مهران را که میشناسید و مدتها بسکتبال بازی کرد و الان هم کار مربیگری و آنالیزوری میکند. مهراد هم در تیم نفت بازی میکند و ملیپوش است. پسر دیگرم مهرشاد، بیشتر گرایش به تحصیل داشت و دوره لیسانس را در ایتالیا و فوقلیسانس را در آلمان گذراند و الان در ژاپن معمار است و آنجا کار میکند. دخترم مهرانه هم یک عکاس حرفهای بینالمللی است که تقریباً در تمام نمایشگاههای معتبر عکس دنیا آثارش به نمایش درآمده است. میخواهم اسم بچه بعدیم را بگذارم مهربس! (این را که میگوید خودش خندهاش میگیرد.)
- داستان این که اسم همه بچههای من با حرف میم شروع میشود، برمیگردد به تولد مهرانه. سی شهریور میخواست به دنیا بیاید. ما رفتیم بیمارستان. جنگ شروع شد. همه کشور درگیر و نگران این موضوع بود. فکر کردم دیدم نزدیک ماه مهر است، تصمیم گرفتم اگر بچه پسر باشد، اسمش را بگذاریم مهران و اگر دختر باشد، بگذاریم مهرانه!… از آن جا ابتدای اسم بچهها را حرف میم گذاشتیم.
- انقلاب که شد، آقای شاهحسینی، رئیس سازمان تربیتبدنی شد. ایشان قبلا در باشگاه بوستان بسکتبال بازی میکرد. من هم کارمند سازمان تربیتبدنی بودم. کارشناس آنجا بودم. خب من را در سازمان میشناختند. سوابقم روشن بود. آقای تقدسنژاد، مدیرکل اداره تربیتبدنی هم نبض خیلی از کارها دستش بود و دوران معاونت من بر مجموعه ورزشی آزادی را دیده بود. شاید مجموعه این عوامل باعث شد که برای این مسئولیت خطیر (مدیرعامل تاج) انتخاب شوم.
- تاج خیلی شرایطش فرق میکرد. به بخش خصوصی تعلق نداشت. یک سیستم دولتی - نظامی بود با ۴۵۰ نفر پرسنل. سه ماه حقوق این نفرات عقب افتاده بود. چند گروه سیاسی و چریکی دست گذاشته بودند روی باشگاه و میخواستند برای منافع خودشان مصادرهاش کنند. حالا شما تصور کنید با این مشکلات، آن هم در سالی که دولت موقت تازه مستقر شد و کشور دچار آشفتگیهای طبیعی بعد از انقلاب است، چه کار دشواری میشود.
- اولین کاری که در آن شرایط کردم، این بود که تعدادی از قدیمیهای استقلال را صدا زدم که بیایند به کمک باشگاه خودشان. عباس کردنوری، حسن نظری، ناصر حجازی، جواد قراب، رضا عادلخانی، حسن روشن، کشاورز، قاضیشعار، نراقی و به خصوص منصور پورحیدری. این مرد خیلی نازنین است. خیلی گردن استقلال حق دارد. واقعا این روزها آرزویم این است که خیلی زود سلامتیش را به دست بیاورد. انسان بزرگی است منصورخان. اگر از من بپرسند بهترین اقدامی که در آن مدت کردید چه بود، میگویم این که کسی را طرد نکردم! نه تنها کسی را اخراج نکردم بلکه زمینه رفتن ۲۵۰ نفر از پرسنل به شهرهایشان را هم مهیا کردم. نعلچگر، ملکاحمدی، مراغهچیان، پورحیدری و حسن میرزاآقابیگ از این طریق به مدیریت باشگاه اضافه شدند. مرحوم ناصر حجازی هم همینطور به ما اضافه شد.
دیدگاهتان را بنویسید