تکبر، آسانترین راه برای از بین بردن سرافرازی ها است. باشگاه پرسپولیس همین امروز و همین لحظه باید این جمله طلایی نیچه را با آب طلا بر سر در پیشانی باشگاه خود نصب کند. همین حالا و همین لحظه. پرسپولیس اگر قهرمانی را می خواهد و اگر می خواهد همان تیم دوست داشتنی هوادارانش باشد باید قبل از هر کاری این آفت را از خودش دور کند. دیروز پرسپولیس باخت، بد هم باخت چون باید در این بازی شکست می خورد. برانکو با دستان خودش جوانان استقلال را به چنان قلهنشینی رساند که خود منصوریان هم وقتی گل اول را از پرسپولیس دریافت کردند فکرش را نمی کرد تیم چغر و تازه نفسش بتواند این طور پرسپولیس را- آن هم در شرایطی که هوادارانش بیش از آبی ها بودند- تحقیر کند.
****
پرسپولیسی که آسیایی نیست
این پرسپولیس بوی آسیا نمی دهد. هر چقدر تا اینجای لیگ پرسپولیس شایسته و مقتدر نشان داده در بازی با استقلال منهای فضای متفاوت و جو ویژه دربی نشان داد که برای آسیا چانه کوچکی دارد. مسئولان پرسپولیس که ظاهرا این روزها راضی نگه داشتن اسپانسر دل نازکشان را بر مسائل دیگر ارجح تر می دانند برای حضوری مقتدر در آسیا هیچ هدفی را دنبال نکرده اند. مقایسه نیمکت استقلال و پرسپولیس نشان از این دارد که سرخپوشان هنوز به یک تیم آسیایی که هدفش قهرمانی در آسیاست تبدیل نشده است. ضعف مفرط در یارگیری در پرسپولیس به خوبی عیان است و نیازی نیست برای نشان دادن این ضعف مثنوی هفتاد من نوشت. روزی که هواداران پرسپولیس از جذب سروش رفیعی خوشحال شدند مسئولان پرسپولیس و شاید خود برانکو در باد جذب این شاه مهره خوابیدند و دیگر نقاط ضعف تیم را ندیدند و یا شاید دیدند اما چه اینکه چه کردند مهم است. این وسط اشاره به به جذب دو اوکراینی پر حاشیه شاید نمک بر زخم باشد.
بردهای پرسپولیس در لیگ باعث شده تا انبوهی از مشکلات اردوگاه سرخ دیده نشود و اگر هم کسی تلنگری زد مغرض خوانده شد.
غیبت کمال کامیابی نیا که هنوز هم جای سوال دارد چرا این بازیکن باید در بازی با تراکتورسازی این گونه بی مهابا خطا می کرد تا مهمترین بازی فصل تیم را از دست دهد برای برانکو زنگ خطری بود که باز برای خودش مرور کند که چقدر فقر بازیکن دارد. تیمی که با از دست دادن یک بازیکن روی سایر پستهاش هم اثر می گذارد و چهار بازیکن دیگر از پست های اصلی خود می مانند تا جای نفر خالی پر شود و این همان نقطه ضعفی است که منصوریان و گروه فنی اش به خوبی این را دیدند و از همان نقطه نیش خود را به برانکو و پرسپولیس زدند.
برانکو فکری هم باید به حال غرور تیمش کند. آفتی که خودش را هم شاید گرفته است هرچند او در قامت یک مربی حرفه ای هیچ گاه زیر بار آن نمی رود اما انسان ممکن الخطاست و روزی که بازیکنان پرسپولیس تصمیم گرفتند به جای تمرین اعتراض کنند تا به پولهایشان برسند برانکو باید هوش خود را به کار می گرفت و ترمز این غرور را می کشید.
در هر صورت پرسپولیس نباید به گونه ای ببرد که مزه صدرنشینی از کامش بیفتد. تیمی که قهرمانی می خواهد در مسیر ناهمواری ها را باید به گونه ای طی کند که خدشه ای به هدف اصلی اش وارد نشود و این هنری است که برانکو باید به خرج دهد.
****
برانکویی که مقابل منصوریان مچش خوابید
دیدگاهتان را بنویسید