مهدی طاهر خانی؛ خرافات جایی در واقعگرایی ندارد، اصلا هادى بهانه است.بیست و چهار هم فقط یک نشانی برای گم کرده اى که هفت-هشت سال آزگار خانه به دوش است و نمی داند منزل عافیت کجاست. اما این بار با همه مرتبه های پیشین تفاوت دارد؛هیج وقت آنها تا این حد به جام نزدیک نبودند. دم و بازدمشان بوى طلا گرفته و عکس خود را تمام رخ در کاپ می بینند.اگرچه کنارشان رنگ آبی کارونى دیده می شود و حالا مهیج ترین دوئل تاریخ لیگ برتر، تکلیف این دو مدعى را روشن می کند. اگرچه ریاضیات می گوید حالت سومی هم حاکم است و اگر این دو سرخابی بی کفایتی به خرج دهند شاید یک معجزه جام را به دل کویر ببرد.فوتبال بی رحم تر از این حرفهاست و اگر قرمزهای تهران و آبى های اهواز بی رحمی اش را جدى نگرفتند بهتر است از تراکتور و نفت مظنه را جویا شوند .
شاید قهرمانی استقلال خوزستان برای خیلی ها خوشایند باشد و برای شان داستان لستر وطنی را تداعی کند و آب خنکی باشد بر جگر ماجراجویانی که ذاتا عاشق کوچکترهای حماسه آفرین اند. اما بدون تردید،استثنائآ، هواداران پرسپولیس ،جمعه در این جمع نیستند.
آنها هشت فصل فوتبالى برای چنین روزی ثانیه شماری مى کردند. داستان این بار حتی با حکایت لیگ سیزدهم هم متفاوت است، روزی که شاگردان وقت دایی، ناباورانه در آخرین ثانیه هاى یک بازی به ظاهر سهل خانگی برد را با تساوی تاخت زدند تا به همین راحتی هفته بعدش، شاهد قهرمانى فولاد در تبریز باشند.
اما وقتی قرار باشد یک سناریو حماسی شود آنگاه ناباورانه همان راه آهن در ایستگاه پایانی به تور مسافرى می خورد که دو سال قبل، بدترین ضربه ممکن را به آن زد و ناباورانه او را از واگن جام به بیرون پرتاب کرد.
اگر قرار بود خود پرسپولیسی ها سناریوی انتقام را بنویسند قطعا با این مهارت این برنامه را نمی نوشتند ؛ هفته پایانی لیگ پانزدهم ، پرسپولیس ٣ امتیاز و احتمالا چندین گل برای قهرمانی می خواهد و متقابلا راه آهن هم برای بقا به دنبال همین متاع است و در غیر این صورت از ریل لیگ برتر خارج مى شود.
این بار هیچ بهانه اى پذیرفته نیست. تاریخ ورزشگاه آزادى براى پرسپولیس لبریز از روزهای تلخ و شیرین است. بودند یکصد هزار هوادار سرخ که در انتهای یک نبرد جانانه ،فاتحانه سرود فتح خواندند و جشن قهرمانی برپا ساختند و یا ماتمکده ای را پیش روی خویش دیدند که تحملش از وجود هر انسانی خارج .
این بار لباس های جشن را به تعداد لازم سفارس دادند. طرحی از ٢٤ به بهانه بیست و چهارمین قهرمانی پرسپولیس در همه ادوار و اشاره ای معنادار به هادی نوروزی و شماره جاویدانش. تاریخ هم عدل افتاده به ٢٤ اردیبهشت .
اگر این پرسپولیس که به گواه همه کارشناسان، زیباترین و جذاب ترین بازی های لیگ پانزدهم را انجام می داد قهرمان نشود پس کی و کجا آنها حقشان را بگیرند؟ تیمی که به رتبه شانزدهم هم سقوط کرد و گاماس گاماس بالا آمد اگر در این پیچ آخر مزد آن همه زیبایی و جسارت را نگیرد ، پس کی و کجا؟
به نفع فوتبال ایران است که کدام اندیشه و کدام طرز فکر برنده باشد؟ بهترین خط حمله لیگ یا برترین خط دفاعی؟ استقلال خوزستان تا همینجای کار معجزه وار کار کرده و نه تنها قهرمانی که حتی نایب قهرمانی و حتی سوم شدن شان در حد ده ها قهرمانی می ارزد چرا که با جیبی خالی، شانه به شانه میلیاردرها بالا پریدند.
اما مسىله امروز چیز دیگری است و به دغدغه دست کم بیست - سی میلیون هوادار پرسپولیس مربوط می شود.
برانکو با دستانی بسته، با مردانی به غایت غیرقابل اعتماد درون دروازه، با اشتباهاتی کمرشکن در بسیاری از قضاوت های فصل، تا اینجا تیمش را بالا آورده است. حالا تنها یک گام باقی مانده با قهرمان شدن تیمی که هم زیبا بازى کرد هم نتیجه گرا بود. برعکس همه فصول گذشته. روزهایی که با دنیزلی زیبا بود و بی جام ، روزهایی که با دایی نتیجه گرا بود و بعضا زشت اما باز هم خبری از جام( لیگ برتر) نبود.
هادی اسم عملیات است، بیست و چهار هم عدد رمز . همه عدد سازی ها اتفاق با مزه تقدیر است، آنچه حقیقت دارد تنها یک چیز است؛ یک تیم بازیکن و یک مربی بعد از فوت شوکه کننده کاپیتان تیمشان که مهمتر از همه پدر دو کودک خردسال بود، با یکدیگر عهد بستند جام را به یادگار نوروزی بدهند. اینک تنها یک گام ، تنها یک قدم به تعبیر این وعده حقیقتا رویا گونه باقی مانده است. تیم شانزدهم جدول، کمر راست کرد و به روی قولش ماند، دوستان بابا با دستان شان پلی ساختند تا هانی عوض هادى روى سکو برود و جام را بالاى سر ببرد.
بازیکنان از همسر هادى شنیدند که هانى نوروزی در آخرین روز مدرسه به هم کلاسی ها گفته که دوستان بابا به من قول دادند جمعه عوض کاپیتان، من جام را بالا ببرم. پرسپولیس ٨ فصل قهرمان نشده و شاید یکی دو فصل دیگر هم نشود آب از آب تکان نخورد اما حالا که پاى وعده به روح نوروزی و جسم پسرش پیش آمده دیگر چاره اى جز وفاى به عهد نیست.
قرمزها یک فصل با شماره بیست و چهار دوپینگ روحى کردند و حالا وقت تسویه با صاحبش است.بچه ها برعکس بزرگترها به این زودى ها قول را از یاد نمی برند.بازیکنان پرسپولیس حواس شان باشد چاره اى جز قهرمانى ندارند حتی اگر از اهواز خبر برسد پسران عبدالله سه بر صفر از ذوب پیش هستند. پیش از این هفت فصل قول قهرمانی به مردم دادند و زیرش زدند و هیج اتفاقی نیافتاد اما داستان این یک قول به این بچه متفاوت است. پس بهتر است کار را تمام کنند که هیچکس در تاریخ از کار نیمه تمام به عنوان حماسه یاد نکرده و نمى کند؛ حماسه پایانش باید حماسی باشد.تا هانى عوض هادى با آن دستان کوچک و کودکانه جام سنگین را بالا نبرد کسی از حماسه حرف نمی زند.
شامگاه جمعه می تواند مثل یک ماه قبل باشد شبیه ان آدینه اى که قرمزها با هانى جشن یک چهارتایی را برگزار کردند یا شبیه به همین پنجشنبه هفته پیش که سیل جمعیت با دلى شکسته در حال ترک ورزشگاه بود و بازیکنان در پى یافتن دروغی مرهم بخش تا از دست دادن جام را براى یک پسر بچه ٨ ساله توجیه کنند.
جمعه ٢٤ اردیبهشت ، هانــــــــــــــــى کودک خوشبختی است که جاى پدر را روی سکوی اهدای جام پر کرده یا پسرکى با چشمان گریان که دیگران به زبان کودکانه با نشان دادن سوشا مکانى، برایش توضیح می دهند داستان غم انگیز این تفاضل گل چیست.
به فراخور تمایلتان به هر تیمى مى توانید یکی از دو سناریوى فوق را آرزو کنید اما یازده مرد سرخ پوش تنها افرادی در جهان اند که قادرند به غیر از آرزو کار دیگری هم کنند و آن همت براى تسویه با باباى هانى.
دیدگاهتان را بنویسید