تیم دوم تبریز در روزی که می توانست مقابل پرسپولیس مدعی قهرمانی با یک بازی بسته و تدافعی به دنبال متوقف کردن رقیب قدرتمندش باشد تنها برای بردن تیم مطرح پایتخت به میدان رفت و با اجرای همین تدابیر تهاجمی یکی از پرگل ترین بازی های لیگ را در هفته ماقبل پایانی به ثبت رساند.
اما سوای از بحث نتیجه با نگاهی اجمالی به روند حرکتی گسترش فولاد می توان گفت این تیم در نیم فصل دوم از جمله تیم هایی بود که توانست با ارائه یک فوتبال تهاجمی مبتنی بر تاکتیک های روز فوتبال دنیا نمایش های تماشاگرپسندی ارائه دهد. فراز کمالوند با ایده های ناب تهاجمی خود از گسترش تیمی ساخت در حدو اندازه تیم های مدعی و از آن مهم تر این که فوتبال تهاجمی را به فوتبال تدافعی و نتیجه گرا ترجیح داد.
شاید در حال حاضر در فوتبال ایران مربیان کمی باشند که طرز تفکر کمالوند را داشته باشند چون می دانند برای حفظ جایگاه خود روی نیمکت نتیجه گرفتن از هر چیزی مهمتر است اما فراز این تفکر را نداشت و به همین خاطر فوتبال زیبا و تهاجمی را در دستور کار شاگردانش قرار داد تا فوتبال تدافعی مبتنی بر نتیجه گرایی. با این تفاسیر باید گفت فوتبال باشگاهی ایران باید قدر مربیانی همچون کمالوند را بیشتر بداند که با افکار تهاجمی خود به زیبا و جذاب شدن لیگ کمک کردند.
دیدگاهتان را بنویسید