ورزشگاه مملو از جمعیت است اما به جز صداى همهمهاى مبهم، بینندگان تلویزیونى نصیبى از شور داخل استادیوم نمى برند.
به دقایق پایانى مسابقه ملوان - پرسپولیس که مىرسیم کارگردان شبکه باران تلاشش را براى کم کردن پیچ صداى تماشاگران داخل ورزشگاه فزونى مىبخشد اما این بار زحمتش به بار ننشسته و به وضوح مىشود شعار «آبرار آبرار، تى
ما... .» را شنید! نیازى نیست خیلى به گیلکى مسلط باشى تا بفهمى چه مى گویند؛ واژه مقدس مادر، در همه زبانها و گویشها و لهجهها یک آوا دارد.
اما داستان چیست؟ ظاهرا هواداران خشمگین از شکست ملوان، به بهانه شادى پس از گل پرسپولیسىها (شادى که یک نیمه قبل توسط خودشان اجرا شده بود!) دادگاه صحرایى تشکیل مىدهند و تمام آن هزار هوادار پرسپولیس را، اهل رشت تشخیص مىدهند و بلادرنگ حکم را هم اجرا مىکنند، حکمى که البته پیش از شروع بازى هم در حال اجرا بود! حالا باید در مسابقه اى که یک سر آن ملوان حضور دارد و سر دیگرش پرسپولیس، تاوانش را بیش از یک میلیون جمعیت مرکز استان گیلان بدهند، کمى بدتر از اتفاق مسگر و آهنگر بلخ و شوشترى!
سوت پایان بازى به صدا در مىآید اما ماجرا همچنان در فضاى بیرون ورزشگاه و صد البته در فضاى مجازى ادامه مىیابد، حالا نوبت قرمزهاست تا در مقام پاسخ همه را از تیغ بگذرانند. متهم ردیف اول مازیار خان زارع است و باز هم واژههاى رکیک پشت سر هم است که شلیک مىشود. متهم همان قهرمان ماجراى مسابقه معروف پرسپولیس - داماش در تهران است که قرمزها به خونخواهى او آنقدر به اهالی رشت توهین کردند که داور بازى را که 2- یک داماش پیش بود متوقف کرد و رفت. آن روز مازیار خان به جاى آرام کردن ماجرا با حرکات دست هواداران را تشویق مى کرد که به شعارهاى کشدارشان علیه مردم مرکز استانش ادامه دهند و حالا یادش افتاده که توهین چیز خوبى نیست، که صد البته نیست!
حالا ملوانىها در موضع دفاعى قرار گرفته و یادشان مىافتد که با مردم رشت هم استانى هستند و باید رشتىها پشت شان بایستند. یادآورى مى کنند که ملوان نماینده گیلان است، نماینده همان استانى که نود دقیقه به مردم مرکز استان شان توهین شد، بدون اینکه داخل بازى باشند. کسى یادش نمانده که همین هوادارها به پژمان نورى در لباس پگاه و بعدتر در رداى سرخ چهها که نگفتند، کسى در خاطره کوتاه مدتش جست و جو نمى کند که همین استاد زارع به سبب شنیدن فحش از هواداران خودى به حالت قهر قصد ترک زمین داشت و با من بمیرم، تو بمیرى به بازى برگشت! اینجا فحاشى به سود میزبان معنایش تعصب است و به ضرر که باشد مى شود ناهنجارى و بى فرهنگى!
البته داستان فحاشىها یک شبه وارد فرهنگ هوادارى ما نشده و به یقین یک شبه هم از بین نخواهد رفت. تا وقتى عادل و نود ساخت دابسمش را به پرداختن به مسائل کلیدى ترجیح دهد، تا زمانى که بازیکنان از شنیدن توهین هوادارانشان به تیم رقیب احساس خنکى دل داشته باشند، تا روزى که هواداری از پرسپولیس، استقلال، تراکتور، ملوان، داماش و سپاهان را مرتبط کنیم به ناموس و شرف مردم تهران و تبریز و رشت و انزلى و اصفهان، آش همان آش است و کاسه همان کاسه.
اینجا دیر زمانى است که مردم از فوتبال لذت نمى برند. فوتبال دیگر موجب یک شور و شادى اجتماعى نمى شود و تبدیل شده به محلى براى فوران عقدههاى فروخورده و کینه توزىهاى از راه رسیده. خبرهاى مرتبط با فوتبال یا درباره تبانى و درآمد بالاى بازیکنان است و یا محرومیت و تعلیق و جنگ قومیتى، کسى نه دنبال تحلیلهاى فنى است و نه حوصله اى براى خواندن سیاستهاى کلان وجود دارد. هوادارى معنایش را از دست داده و لیدر شده عضو شاخصى نه از کادرفنى که از هیات مدیره! حالا همه به ورزشگاه مى روند تا حالى از کسى بگیرند و یا حال کسى را سرجا بیاورند.
کمیته انضباطى که شده عین پلیس فرانسه پس از اشغال نازى. نه بین مردم جایگاهى دارد و نه نزد باشگاهها. تیغش دیگر نمى برد، یعنى کوپنهایش را آنقدر بى محابا خرج کرد که دیگر نه محرومیتهایش باز دارنده است و نه تشویقهایش ترغیب کننده. نتیجهاش هم این شده که ورزشگاههایى که زمانى با بشمار سه پر مى شدند روز به روز کچلتر مى شوند و دیگر نه بازى رایگان مسکن خوبى است و نه حتی بلیت قرعه کشى و گذاشتن جایزه درد را دوا مى کند.
حالا حساسیت یک مسابقه فوتبال را نه جدول مشخص مى کند و نه کیفیت فنى دو تیم، نه ستارههاى زمین و نه کوچک و بزرگى تیمها. در لیگ ما از نوع کم و زیاد فحشهاست که مى شود فهمید کدام بازى حساس بوده و کدام بازى بى ارزش است.
در فوتبالى که اخلاق را مدتهاست بوسیده و به کنارى گذاشتهاند شاید خیلى هم این مدل قضاوت کردن دور از واقعیت نباشد!
دیدگاهتان را بنویسید