رضا احدی، پیشکسوت استقلال، یکی از محبوبترین بازیکنان تاریخ این باشگاه بود؛ کسی که از لحاظ اخلاقی مثالزدنی بود و در دهه ۶۰ بهترین بازیها را برای آبیپوشان پایتخت به نمایش گذاشت.
به گزارش خبرنگار جی پلاس، احدی در سن ۱۷ ـ ۱۸ سالگی بازیکن ثابت استقلال شد و در میان هافبکهای بزرگ آن زمان توانست جایگاه مناسبی برای خودش دست و پا کند. کسی که در سن ۱۸ سالگی و دربی معروف ۱۳۶۲ نقش قابلتوجهی در برد یک بر صفر آبیپوشان مقابل پرسپولیس داشت و در خط میانی بارها پرسپولیسیها را به دردسر انداخت.
تواناییهای تکنیکی احدی در سال ۱۳۶۴ استقلال مقابل برق تهران بی نظیر بود. دادن چهار پاس گل در یک بازی کاری بود که احدی در آن بازی انجام داد که در حال حاضر، کمتر از هر هافبکی در فوتبال ما برمیآید.
او سابقه بازی برای پرسپولیس مقابل شموشک در سال ۷۴ را هم داشت که تنها ۶۳ دقیقه بازی کرد و دیگر برای سرخ پوشان به میدان نرفت. در این مدت کوتاه احدی توانست به واسطه اخلاق خویش محبوب پرسپولیسیها هم شود و نه تنها استقلالیها بلکه سرخ پوشان هم برای این هافبک تکنیکی احترام خاصی قائل بودند و هنوز که هنوز است از او به نیکی یاد میکنند.
وی سابقه عضویت در تیمهای باشگاه فوتبال استقلال تهران و باشگاه فوتبال روتوایس اسن را داشت. احدی از معدود لژیونرهای ایرانی بود که در دهه شصت برای بازی در یکی از باشگاه های آلمان دعوت شد و در لیگ آنجا بازی کرد. احدی همچنین در مدت کوتاهی که مسئول تیم جوانان استقلال بود فوتبالیست هایی مانند وحید طالب لو، خسرو حیدری و آندرانیک تیموریان را به فوتبال ایران معرفی کرد.
رضا تمام مراحل مربی شدن را طی کرد و مدارک مربیگریاش را هم گرفت اما هرگز نتوانست به خواستهاش که همانا مربیگری و انتقال تجربهاش به نسل جوان بود،برسد.
او تنها توانست در مقطعی کوتاه سرمربی تیمهای پایهای استقلال شود و یکی دو جای دیگر بسیار کوتاه کار کرد اما به آن هدفی که داشت نتوانست برسد.
احدی دوست داشت کار کند و این توقع را هم از همبازیان سابقش داشت که اگر شرایط برای کار فراهم شد، از تجربیات او هم استفاده کنند اما فوتبال مافیایی ما و چرخه مربیانی که از این تیم به آن تیم میروند، اجازه نداد احدی شانس کار در تیمهای لیگ برتری را به آن شکل که خودش میخواست، پیدا کند.
وی پیش از مریضی می گفت: حق من خانهنشینی نیست. من دوست دارم کار کنم و از خدا میخواهم این فضا برایم فراهم شود که به خواسته قلبیام یعنی مربیگری در فوتبال ایران برسم.
بسیای از بزرگان استقلال، هدایت تیمهای لیگ برتری و لیگ یکی را به دست گرفتند، افرادی چون مظلومی، مرفاوی و… اما کسی برای همکاری با احدی پیشنهادی نداشت.
خیلیها روی تخت بیمارستان یادشان افتاده بود که سری به احدی بزنند. تا زمانی که سالم و سرحال بود، کسی حالش را نمیپرسید و مورد بیمهری قرار میگرفت اما در این مدت همه می آمدند و با او روی تخت بیمارستان عکس یادگاری میگرفتند! کسانی که شاید میتوانستند خیلی جاها به رضا کمک کنند و پیشنهاد همکاری به او بدهند اما به خاطر برخی مسائل خاص اعم از مالی و غیره ترجیح دادند با دوستان خودشان کار کنند و رضا را به بازی نگیرند.
آخرین فردی که به ملاقات او رفت، احمدرضا عابدزاده بود که شب گذشته بلافاصله پس از رسیدن به ایران به دیدن او رفت و گفت:"به نظرم کاش زمانی که رضا احدی سالم بود همه یاد او می افتادند.".
احدی در پانزدهم دی ماه سال جاری به دلیل آنچه خود، "مشکل اعصاب" عنوان میکرد در بیمارستان بستری شد، اما سپس پزشکان عفونت داخلی و عارضه کبد را در بدن وی تشخیص دادند.
هم اکنون پیشکسوت استقلال دیگر در بین ما نیست او رفت اما خاطره ای خوش از بازی های تکنیکی خویش و اخلاق جوانمردانه اش برای مردم ایران باقی گذاشت.
دیدگاهتان را بنویسید