چرا جوانان ونوجوانان به سمت اعتیاد می روند؟
میانگین سن اعتیاد همزمان با کاهش در جهان، در میان جوانان ایران نیز به ۱۵ سال رسیده است. براساس اعلام دفتر مقابله با موادمخدر و جرم سازمان ملل متحد؛ میانگین سنی مصرف کنندگان مواد در سال ۲۰۰۱ میلادی در جهان معادل ۷/۲۲ بوده که پس از ۱۰ سال تا میانگین سنی ۵/۱۸ سال کاهش یافته است و به عبارتی طی ۱۰سال اخیراً سن شروع مصرف در جامعه جهانی ۴ سال کاهش داشته است.
ایران نیز از این موضوع مستثنی نیست به طوری که براساس نتایج تحقیق ارزیابی سوء مصرف در کشور در سال ۸۳ ، میانگین سن شروع به مصرف موادمخدر به ۲۳ سال رسیده و در سال ۸۶ به حدود ۲۲ سال تنزل یافته است ضمن آن که ۲/۳ درصد جمعیت معتادین کشور را جوانان زیر ۲۰ سال تشکیل می دهند. البته براساس نتایج همین تحقیق آغاز سن شروع به مصرف سیگار به عنوان نخستین دروازه اعتیاد بین ۱۰ تا ۱۹ سالگی است که ۶۲ درصد جوانان و نوجوانان را شامل می شود. آمارهای جدید درباره اعتیاد در مدارس و رواج مواد اعتیاد آور در میان جوانان و نوجوانان نگرانی های زیادی را در این خصوص ایجاد کرده است و به همین دلیل هدانا به گفتگو با امان الله قرایی مقدم، جامعه شناس و استاد دانشگاه نشسته است تا دلایل این مساله را واکاوی کند. مشروح گزارش هدانا با این جامعه شناس به شرح زیر است: آقای قرایی مقدم به نظر شما چرا نوجوانان به سمت اعتیاد می روند و چرا شاهد کاهش سن افرادی هستیم که به سمت اعتیاد کشیده می شوند؟ در اصل این موضوع به خاطر این است که دچار یک فروریختگی فرهنگی و یاس و نا امیدی شده ایم.وقتی که فرد به هدف هایی که دارد نمی تواند برسد شغل ندارد،شادی و نشاط ندارد و امید به آینده در وجودش جریان ندارد(چه از نظر ازدواج،کار،تامین مسکن )در نتیجه راهکار را در این می بیند که به سیگار رو بیاورد و فکر می کند سیگار او را نجات می دهد و بعد پای اعتیاد به میان می آید.البته عوامل دیگری چون نوع خانواده و اعتیاد والدین،بد سرپرستی،بی سرپرستی،دوستان ناباب،محل زندگی نادرست ،پشت پا زدن به هنجارهای فرهنگی و کمبود اعتقادات و باورهای دینی نیز در این موضوع دخیل هستند نکته دیگر در این باره در دسترس بودن این مواد است یعنی از قرص های سردرد ساده تر یافت می شود. نقش خانواده را در اعتیاد فرزندان چگونه ارزیابی می کنید؟ در این باره صحبت بسیار است ونقش خانواده بسیار مهم است. اولین نکته جدا شدن افراد در درون خانواده است زمانی که ارتباطات در درون خانواده معنوی باشد رعایت احترام پدر و مادر،سر یک سفره نشستن همه این ها مواردی است که در جامعه کمرنگ شده است هرکسی به تنهایی غذا می خورد به طور کلی یعنی ارتباطات درون خانواده موزاییکی است.یعنی درسته باهم هستند اما در واقع باهم نیستند. مساله دیگر این است که قدرت پدر و مادر کاهش پیدا کرده است و شب نشینی ها با دوستان خانوادگی و هم چنین دوستان خودشان،بی بندو باری،بی هوا خرج کردن نیز در اعتیاد دخیل هستند حتی در بررسی ها نشان داده شده که پول تو جیبی زیاد موجب کشیده شدن پسر به سمت سیگار می شود. به اعتقاد شما،چه قشری از جامعه با چه سطح خانوادگی بیشتر درگیر اعتیاد می شوند؟ اکثرا فکر می کنند خانواده هایی که مرفه ترند امکان کشیده شدن فزرندانشان به سوی اعتیاد بیشتر است در صورتی که این قضیه همیشه صادق نیست بلکه در همه طبقات اجتماعی می تواند باشد به خصوص طبقات محروم و ناامید و طبقاتی که با افراد خاصی می گردند امکان معتاد شدن آنها بیشتر است. محل زندگی افراد در این خصوص بسیار مهم است. این که در کدام یک از مناطق تهران زندگی می کنند. مناطقی که مواد مخدر به فراوانی وجود دارد و دوستان و رفقای آنها سیگاری هستند و یا نه منطقه ای مانند خیابان ایران و یا منطقه آب سردار که پاک و منزه است و اعتقادات و باورهای دینی قوی تر است. دیدن برنامه های تلویزیونی، ماهواره ها و رسانه ها در روند اعتیاد مؤثر است. چقدر صحت دارد که نوجوانان در مدارس معتاد هستند و چرا این آمار دقیقی از آنها رائه نمی شود؟ به نظر من آماری که ارائه می شود همراه با کم شماری است. آماری که از اعتیاد داده می شود کمتر از واقعیت است. دلیل بیان این گونه آمار جلوگیری از شیوع این مسئله است. و به اصطلاح می خواهند آبرو را حفظ کنند. چه راهکاری برای جلوگیری از این مشکل در نظر دارید؟ بهترین راهکار بالا بردن میزان اشتغال و اشتغال زایی و بالا بردن امید به آینده در جامعه است. آینده را برای جوانان تأمین کنیم و شادی و نشاط را به جامعه بیاوریم.
دیدگاهتان را بنویسید