صنعت کاشی و سرامیک جزو آن دسته از صنایعی به شمار میرود که در چند سال گذشته ظرفیت واحدهای تولیدی آن به حد اشباع رسیده است.
براساس آمارها، حدود ۳ برابر نیاز کشور، ظرفیت ایجاد شده و همین موضوع به علاوه نبود تقاضا و رکود در بازار داخلی سبب شده کارخانههای موجود کمتر از ۴۰ درصد ظرفیتشان مشغول تولید باشند. هرچند در این صنعت صادراتی نیز به کشورهای همسایه انجام میشود اما بهدلیل غیررقابتی بودن محصولات ایرانی در امر صادرات محصولات کاشی و سرامیک نتوانستهاند بهدرستی راهی کشورهای منطقه شود و در عوض در این زمینه کشوری مانند ترکیه توانسته گوی سبقت را در بازارهای هدف در منطقه از ما برباید. البته دلایلی مانند سود بالای تسهیلات و نرخ تمام شده بالا و از سوی دیگر کیفیت نهچندان مطلوب کاشی ایرانی سببشده کاشی و سرامیک ایرانی اسم و رسم چندانی بین کشورهای منطقه نداشته باشد. اما مهمتر از مسائل مطرح شده برای رسیدن به بازار صادراتی بیشتر در زمینه کاشی و سرامیک این موضوع است که طرحهای کاشی و سرامیک در بازارهای جهانی در سالهای گذشته تنوع بسیار پیدا کردهاند. طرحهایی که نیاز مشتریان مختلف را به نحو مناسب پاسخگو باشند. هرچند به لحاظ فناوری و نیروهای کارشناس و ماهر و ساخت لعاب در واحدهای تولیدی داخل با مشکل خاصی روبهرو نیستیم. اما آنچه در این صنعت میتواند سبب رونق بیشتر شود، سلیقه و ذوق هنرمندانه است تا بازار مطلوب و قابلتوجهی را برای آن فراهم کنیم. صنعت کاشیکاری جزو آن دسته از صنایع به شمار میرود که در تلفیق با هنر میتواند رونق یافته و بازار خود را بیابد. آنچه در بازار کنونی اهمیت دارد پیش رفتن به سمت سلیقه مشتری در بازار است.
دیدگاهتان را بنویسید