چند سالی میشود که رویای دستیابی به ذخایر معدنی موجود بر بستر اقیانوسها توجه شرکتهای اروپایی و امریکایی را به این منبع جلب کرده و آنها را گام به گام در این مسیر پیش میبرد.
تنها آبها نیستند، اجرام آسمانی همچون ماه و سایر سیارکهای مستقر در اطراف زمین هم دربردارنده حجم فراوان مواد معدنی هستند که عرصه جولان بلندپروازیهای شرکتهای فعال در این زمینه شدهاند. عاملی که بیشتر از هر چیز این ذخایر را مورد توجه قرار داده، این است که امکان دسترسی آسان به مواد معدنی موجود در دل زمین کمتر شده و اخباری که به ویژه از کاهش ذخایر مس و طلا همچنان به گوش و چشم میرسد نشانگر این است که باید برای تامین خوراک معدنی صنایع در حال توسعه به فکر منابع جدید بود. آن دسته از منابع زمین هم که تاکنون بهرهبرداری نشدهاند، شرایط لازم را نداشتهاند. نمونهای از آنها که در این مجال محل توجه است، ذخایر بکر و دستنخورده مواد معدنی افغانستان است که در حصار ناامنی گرفتار ماندهاند. در واقع جای تامل دارد که چگونه بلندپروازیهای شرکتهای معدنی، آنها را تا خارج از جو زمین و عمق آبها پیش برده اما نتوانسته از مرزهای کشوری به نام افغانستان عبور دهد با وجود اینکه برای دستیابی به ذخایر این کشور نیاز به طی مسافت و صرف تلاش و هزینه کمتری است. آنهایی هم که خطرپذیرتر بودند، همانند چینیها آمدند تا بر معدن مس عینک
سرمایهگذاری کنند اما در نهایت عطای آن را به لقایش بخشیدند. گویا سرمایهداران جهان نسبت به صرف سرمایه در اعماق اقیانوسها و سطح اجرام آسمانی با همه سختی آن احساس امنیت بیشتری میکنند تا محدوده جغرافیایی مانند افغانستان. این گونه قیاسها ارزش امنیت سیاسی و اقتصادی یک جامعه را نمودار میکند و حکایت از این واقعیت دارد که یک دارایی چه مادی باشد و چه غیر از آن بدون احساس امنیت توانی برای شکوفایی ندارد و در صورت تامین این نیاز است که ارزش تلاش حتی به بهای صرف هزینههای کلان را پیدا میکند.
ثمن رحیمیراد - روزنامهنگار
دیدگاهتان را بنویسید