برنامه روسیه برای استخراج معادن ماه
دنیای معدن - روسیه در نظر دارد از اوائل سال 2016 به ماه برگردد و بر همین اساس اولین سفینه آن در سال 2018 به فضا پرتاب می شود.
به گزارش دنیای معدن به نقل از ماینینگ، قرار است برای سال 2030 یک سفینه سرنشین دار به این ماموریت اعزام گردد.
هدف نهایی، اکتشاف خاکهای نادر که در بسیاری از صنایع از جمله فناوری سبز، دفاعی و لوازم الکترونیکی کاربرد دارد، است.
در ماه اوت خبر منتشر شده نشان داد که آکادمی علوم، موسسه نجوم اشترنبرگ دانشگاه مسکو و آژانس فضایی دولت فدرال روسیه برخی از حامیان بزرگ این پروژه اکتشافی 2.5 میلیارد دلاری در فضا یا کره ماه می باشند.
بنا به گزارش نشریه روسی RBTH مأموریت لونا 25 جمع آوری قطعات ستاره های دنباله دار و انتقال آن به زمین است که می تواند منتج به دستاوردهای عظیمی شود چون ترکیب شیمیایی این اجسام آسمانی همچنان برای دانشمندان، مرموز باقی مانده است.
سرپرست بخش ماه و تحقیقات سیاره ای موسسه اشترنبرگ، ولادیسلاو شوچنکوف معتقد است که سطح ماه سرشار از فلزات خاکهای نادر است و انجام اکتشافات در ماه راه حلی برای کمبود کنونی فلزات خاکهای نادر است که تولید آن در اختیار چین است.
او اضافه می کند استخراج این مواد از ماه بالقوه بسیار اقتصادی تر از استخراج آن در روی زمین خواهد بود اما ممکن است طرحهای ماه نتواند به موقع انتظارات را برطرف نماید .
ناحیه اورال آماده تولید خاکهای نادر تا سال 2017 می باشد که با استفاده از فناوریهای جدید عناصر موجود در اورانیوم را استخراج کند .
برای استمرار و تداوم این تحولات، نشریه RBTH در ماه سپتامبر گزارش کرد که دولت 7.8 میلیون دلار صرف دانشگاه دولتی اورال کرده و 9.3 میلیون دلار دیگر توسط شرکت پروژه های انرژی CJSC به این پروژه کمک خواهد شد.
با ورود روسیه به مسابقه میدان خاکهای نادر ، چین که زمانی 97 درصد تجارت این عناصر را در جهان در اختیار داشت تسلط خود را در این بازار از دست خواهد داد.
مین متالز چین که یک شرکت دولتی است اخیراً اعلام کرده که سهم بازار خاکهای نادر این کشور به 65 درصد تنزل پیدا خواهد کرد.
در گزارش اخیر شورای روابط خارجی CFR آمده است که در حال حاضر سهم بازار چین رو به افول است.
علاوه بر این بر خلاف نام عناصر خاکهای نادر، بسیاری از کشورهای جهان پتانسیل عرضه این مواد را دارا می باشند که میتوان به کشورهایی چون امریکا، افریقای جنوبی، برزیل، چاد، کنگر، هند و کنیا اشاره نمود که دارای ذخایر قابل توجهی از این مواد می باشند.
اما از زمانیکه چین عرضه این محصولات را محدود کرده است تأمین آن از این کشورها به دلیل مقیاس اقتصادی آن مقرون به صرفه نمی باشد.
دیدگاهتان را بنویسید