این بازار صبح را بیدار می کند
بعضی ها اسمش را گذاشته اند «جمعه بازار» بعضی ها هم می گویند «بازار پروانه». اما این بعضی ها با آن بعضی ها تفاوتی اساسی دارند. جمعه بازار برای مشتریانش جنس ارزان قیمت است، اما پارکینگ پروانه خاص بودن اجناس را برای مشتریانش به همراه دارد. این بازار آنقدر متنوع است که تمامی قشرها را جذب خود می کند.
اینجا ایستگاه سعدی، جایی که روزهای جمعه برخلاف دیگر ایستگاه های مترو، جمعیت زیادی در تردد هستند. افرادی با رفتارهای خاص، البته نه همه، کسانی هم با خانواده و کاملاساده در قطار سوار و پیاده می شوند. فاصله مترو تا پارکینگ فقط 100 قدم است. در این مسیر بوتیک های لباس مردانه، زنانه و کفش، خالی از مشتری مانده اند. آن دست خیابان روی دیواری، بزرگ نوشته «پارکینگ پروانه». مسیر تداعی کننده راهپیمایی است، جمعیت موج می زند، گویا مقصد همه یکی است. جلوی در ورودی مردم به دو ستون تقسیم شده اند، گروهی وارد و گروهی خارج می شوند. سراشیبی را به سمت بالامی روم تا وارد بازار معروف شوم، آن طرف تر اتومبیل آمبولانس سکنی کرده، کنارش هم یک کانکس برای اطلاعات. اینجا طبقه اول است، فروشندگان بدون هیچ نظم و منطقی بساط کرده اند، به طور مثال اگر خریدار عینک باشید باید بگردید تا فروشندگانش را پیدا کنید. شاید بازار باشد اما با تمام بازارها تفاوتی بزرگ دارد. آن هم در شور، شوق و فضایی کاملاهنری همچنین روحیه یی متفاوت که در چشمان مشتریان یا بهتر است بگویم بازدید کنندگان دیده می شود. بازاری که بازار نیست فضا یک فضای معمولی یا یک بازار ساده نیست، از پیرمرد ویولن زن گرفته تا مردی که مهره مار و انواع و اقسام طلسم ها و جادو ها را می فروشد، همه در تکاپو هستند. به سمت یکی از فروشندگان بدلیجات می روم، توریستی کره یی کنارم ایستاده، به زبان انگلیسی از فروشنده قیمت گردن بندی را می پرسد، بدلیجاتی که آدم را به اصفهان می برد اما فروشنده متوجه نمی شود توریست چه می گوید، در نتیجه زن کره یی محل را ترک می کند. مردی که آن طرف تر کیف و کفش سنتی می فروشد، می گوید: «این خارجیا خیلی دوست دارن خرید کنن اما طفلکا نمی تونن ارتباط برقرار کنن» شاید هم فروشنده ها طفلک های اصلی باشند. جمعیت اجازه نمی دهد تا ببینم آن طرف تر چه خبر است و چه جنسی دارد به فروش می رسد. یک باره با موج زیادی از عکس های سیاه و سفید روبه رو می شوم. عکس هایی قدیمی که مربوط به اشخاص معروف تاریخ است: هیتلر، ناصرالدین شاه. این عکس ها اصلی نیستند بلکه کپی از اصل هستند. اما همچنان قیمت بالای خودشان را دارند و تا 50 هزار تومان یا بیشتر هم می رسند، خریداران زیادی دارد، نمی دانم چرا، ولی برخی از مردم حاضرند بابت این کپی ها پول بپردازند. زنی میانسال با دخترش کنار من ایستاده، دختر جوان، عکس زنی ایرانی در دست دارد. می خندد و می گوید: «این زن نخستین زنِ خبرنگار ایران است» تعجب می کنم و به راه خودم ادامه می دهم، اما طولی نمی کشد که برمی گردم و آن عکس را می خرم. حالامتوجه شدم که چرا مردم بابت این کپی ها پول پرداخت می کنند. اینجا چیزهایی وجود دارد که مربوط به هر فرد است، این عکس هم به من مربوط می شد. راهم را گم کرده ام، فضا شلوغ و درهم است. به طبقه بالامی روم جایی که می شود وسیله های هنری و دست ساز را دید. مشتریان تیپ های خاصی دارند، فرق نمی کند جوان باشند یا میانسال، اینجا همه نسل ها را با هم می بینیم. از کیف های دست ساز گرفته تا گلیم های گران قیمت که صد البته خریدار هم دارند. حتی مجله های دهه 40 هم به فروش می رسند. انگشترها و عتیقه ها را می گذارم و به طبقه آخر می روم، طبقه یی که بیشتر در آن مانتو یافت می شود اما نه مانتوهای معمولی بلکه هنری، البته به قول خریداران. همچنین لباس های خانگی و وسیله های عادی که در هر بازاری یافت می شوند که آن هم خریداران خاص خودش را دارد. خریدارانی که به این بازار می گویند «جمعه بازار». تعریفی که از اینجا دارند ارزانی اجناسش است. رستوران تقریبا بزرگی به اسم «رستوران پروانه» در کنار راه پله ها وجود دارد که مردم برای استراحت و خوردن ناهار یا نوشیدنی به آنجا می روند. فروشندگان و خریدارانی که صبح را بیدار می کنند تقریبا به تمامی قسمت های بازار سر زده ام و هر چیزی که به خود مربوط می شد خریدم. به طبقه اول برمی گردم و به سمت کانکس اطلاعات می روم. مردی میانسال در کانکس نشسته. می پرسم: «شرط فروختن اجناس چیست؟»می گوید: «بستگی دارد، اگر مکان بزرگ تر لازم باشد قیمت هم برای اجاره بالاتر می رود. قیمت اجاره ها از 20 تا 70 هزار تومان است.» سمتش را می پرسم؟ «مدیر پارکینگ پروانه». در مورد ایمنی و تجهیزات پارکینگ می گوید: «اگر کسی حالش مساعد نباشد سریعا به آمبولانس مراجعه می کند همچنین پارکینگ دارای تجهیزات آتش نشانی است ما حدود 100 کپسول آتش نشانی در طبقه چهارم داریم» پارکینگ پروانه چند طبقه است؟ من می پرسم، می گوید: «5 طبقه. در روزهای عادی اینجا پارکینگ و در روزهای جمعه فقط طبقه اول تا سوم، بازار است. طبقه چهارم و پنجم پارکینگ است. ساعت 3 صبح فروشندگان مانند قوم تاتار به پارکینگ حمله می کنند.» می خندد و ادامه می دهد: «اتومبیل های خود را به طبقه چهارم و پنجم می برند و از ساعت 4 مردم برای خرید می آیند که تا ساعت 17 این داستان ادامه دارد.» از قدمت بازار می پرسم؟ می گوید: «پارکینگ پروانه بیش از 15 سال در حال برگزاری چنین بازاری است اما گویا قبل از آن در توپخانه همچین بازاری وجود داشته که نامش جمعه بازار بوده.»از پارکینگ خارج می شوم، حس می کنم دختری هستم مال باخته. نمی دانم اگر با قصد خرید می آمدم چقدر پول خرج می کردم. اینجا آدم پاگیر می شود. آنقدر اجناس متنوع و کمیاب هستند که دل کندن از آنها دشوار است. اگر آن جنس به تو مربوط شود قطعا خریدارش هستی بدون آنکه قیمتش برایت مهم باشد.
دیدگاهتان را بنویسید